Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...
(από τη Βούλα Γκεμίση)

Συνέντευξη με τον ΓΙΩΡΓΟ ΔΟΛΓΥΡΑ


Έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τον συγγραφέα του βιβλίου "Σκοτεινά Φεγγάρια", το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή!

Μία σειρά τεσσάρων διηγημάτων που θα σας βάλουν στη διαδικασία να συνειδητοποιήσετε πως η φαντασία πλέκεται με τα σκοτεινά μονοπάτια του ρεαλισμού!


 ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ  - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΛΓΥΡΑΣ


1.    Ποιος είναι ο συγγραφέας πίσω από τα «Σκοτεινά Φεγγάρια»; Περιέγραψε τον εαυτό σου και δώσε μας τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας σου.

 

Ο συγγραφέας πίσω από τα σκοτεινά φεγγάρια είναι αυτός της παλιάς κοπής. Ακοινώνητος, ψυχρός, απόμακρος και βαθιά μελαγχολικός καθώς ζει σε έναν βρώμικο και άρρωστο κόσμο. Φυσικά ως βρωμιά ορίζω τον ψυχικό κόσμο των περισσότερων ανθρώπων στην σημερινή κοινωνία που στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στο συμφέρον τους. Βέβαια μάλλον αυτή είναι η ανθρώπινη ζωώδης φύση και οτιδήποτε άλλο απλά ουτοπία. Πάντως το να γίνεσαι θηρίο για το κέρδος είναι εντελώς κενό. Τα σαρκοβόρα ζώα τουλάχιστον τρώνε για να τραφούν. Και όπως λέει μία ινδιάνικη παροιμία: «Μόνο όταν θα έχετε κόψει και το τελευταίο δέντρο. Μόνο όταν θα έχετε δηλητηριάσει και το τελευταίο ποτάμι. Μόνο όταν θα έχετε ψαρέψει και το τελευταίο ψάρι. Μόνο τότε θα καταλάβετε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται»

 

2.    Ποιες είναι οι πηγές έμπνευσης σου;

 

Τα βιώματα μου και οι άλλοι άνθρωποι όπως τους φαντάζομαι ότι ζουν και πράττουν στην καθημερινότητα τους. Χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα πάντα εύστοχο. Δεν έχω μαντικές ικανότητες.

 

3.    Σε ποια συγγραφική κατηγορία πιστεύεις ότι ανήκεις σαν δημιουργός;

 

Από φόβο να εκφραστώ χωρίς την μάσκα του κτήνους, βρέθηκα στην φαντασία. Στο μέλλον πιστεύω θα κινηθώ στο κοινωνικό και το αστυνομικό μυθιστόρημα.

 


 

4.    Σε τι βαθμό ταυτίζεσαι σαν δημιουργός με τους ήρωες των ιστοριών σου;

 

Όλοι οι άνθρωποι έχουν βάσανα και έναν εσωτερικευμένο αβάσταχτο πόνο. Έτσι είμαι, έτσι είναι και οι ήρωες μου.

 

5.    Πότε ξεκίνησες να γράφεις το πρώτο έντυπο βιβλίο σου «Σκοτεινά Φεγγάρια» και ποιες ήταν οι βασικές επιρροές;

 

Η συλλογή διηγημάτων μου «Σκοτεινά Φεγγάρια» γράφτηκε εντελώς τυχαία χωρίς σχεδιασμό ή να σκεφτώ ποτέ την έκδοση. Το τελευταίο μου διήγημα (με την σειρά που βρίσκονται στην έκδοση) το έγραψα το 2018 ως άσκηση ενός εργαστηρίου δημιουργικής γραφής , έμεινε στο συρτάρι μου… για την ακρίβεια σε αρχείο στον η/υ μου, κάμποσο καιρό. Ως που τον Απρίλιο του 2019 βλέπω τον 1ο Πανελλαδικό διαγωνισμό του Κέφαλου (λογοτεχνικού περιοδικού της Κεφαλονιάς). Ταίριαζε με τους όρους, οπότε το έστειλε και βραβεύτηκε. Εν συνεχεία έγραψα τις υπόλοιπες ιστορίες σκόρπια, πάλι ως ασκήσεις δημιουργικής γραφής και στο τέλος βρέθηκα με τέσσερις ιστορίες οι οποίες μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ενιαίο έργο και τότε αποφάσισα να τα εκδώσω. Ως ένα καλό πρώτο τεστ να δω αν αξίζω ως συγγραφέας. Ευτυχώς πέρασα το τεστ.


 

6.    Το βιβλίο σου «Σκοτεινά Φεγγάρια» παρουσιάζει τέσσερις ιστορίες. Πόσο εύκολο είναι τελικά να παντρεύει κάποιος το φανταστικό με τα αληθινά γεγονότα σε ένα διήγημα μιας και υπάρχει περιορισμός των σελίδων έναντι ενός μυθιστορήματος;

 

Το πάντρεμα ρεαλιστικών στοιχείων - ο κόσμος που ξέρουμε- με την ένταξη του φανταστικού εντός του, είναι μάλλον μία διαδικασία που σε διευκολύνει κάπως καθώς δεν χρειάζεται να πλάσεις έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο με δικούς του κώδικες.

 

Τώρα το διήγημα που είναι μικρό αισθητά του μυθιστορήματος έχει την ιδιαιτερότητα της σύμπτυξης αλλά με μία αρμονία ώστε να μην παραλείψεις σημαντικά δεδομένα. Από την άλλη το μυθιστόρημα επιτρέπει να μπαίνεις σε απίστευτες λεπτομέρειες και αναλύσεις, αλλά χρειάζεται προσοχή να αποφύγεις την ακατάσχετη φλυαρία και τις φανφάρες. Δηλαδή να γράφεις απλά για να γράφεις και να γεμίζεις σελίδες.

 

7.    Επισήμανε μας τα πιο δραματικά στοιχεία του βιβλίου σου χωρίς όμως να μας αποκαλύψεις σημαντικά κομμάτια των ιστοριών.

 

Θα λυπηθείτε για αρκετούς ήρωες μου αλλά στο τέλος επέρχεται η κάθαρση που θα σας ανακουφίσει.

 

8.    Ποιες δυσκολίες πιστεύεις ότι αντιμετωπίζει ένας πρωτοεμφανιζόμενος;

 

Η κυριότερη θα έλεγα να βρει αξιόπιστο εκδοτικό που να νοιαστεί το βιβλίο και να μην απλά ακόμα ένα κομμάτι κρέας προς πώληση. Ευτυχώς είμαι από τους τυχερούς, πήγα στην Πηγή (ο εκδοτικός οίκος που βρίσκομαι) και ήπια γάργαρο νερό...


 

 

9.    Πιστεύεις ότι τα διηγήματα είναι μία κατηγορία που αγκαλιάζει εύκολα το αναγνωστικό κοινό;

 

Όχι, σε καμία περίπτωση, δεν έχουμε αναγνωστική κουλτούρα και σε μεγάλο βαθμό πιστεύουμε ότι η αξία ενός έργου πάει με τις σελίδες. Πολλές σελίδες σημαίνει καλό έργο. Αυτή η άποψη έχει ειπωθεί ακόμα και από συγγραφέα μεγάλου και γνωστού εκδοτικού οίκου.

 

10. Τι να περιμένουμε από την συγγραφική πορεία στη συνέχεια;

 

Έχω ένα πλάνο για κοινωνικό ή αστυνομικό μυθιστόρημα (ανάλογα πως θα μου βγει στο τέλος), ξεκίνησα να το γράφω, ωστόσο δεν υπάρχει βιασύνη από μέρους μου καθώς η πανδημία φρενάρει κατά πολύ τα πράγματα.




Σχόλια

  1. Να καλωσορίσω και εγώ τον αγαπητό φίλο τον Γιώργο στη συντροφιά μας. Με χαρά διάβασα στοιχεία για το έργο και τις απόψεις του. Του εύχομαι ολόψυχα καλά πετάγματα στον κόσμο της δημιουργίας.
    Βούλα ευχαριστούμε για την οργάνωση της συνέντευξης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς σας βρήκα και εγώ στο αξιόλογο ιστολόγιο.Πολύ καλή η συνέντευξη και εύχομαο στον συγγραφέα να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο του.Καλές γιορτές με υγεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Γιάννη μου, καλώς όρισες φίλε μου. Με χαρά σε βλέπω εδώ και θα ήθελα ακόμα συχνότερα. Καλή χρονιά καλέ μου φίλε.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...