Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Γράφει η Αικατερίνη Χριστοδούλου
 |
| Πηγή:google.com |
Βαμμένα κάγκελα δεσπόζουν
στο φως ετούτης της μέρας
λαμπυρίζουν
Βαθυκόκκινη κάπα η φορεσιά τους
Μήτε είναι νέφτης μήτε φλόγα
μα καυτή ελπίδα για ζωή
Ηχούν καμπάνες στην απέραντη σιωπή
για ποια ελευθερία ομιλείς;
για ποια επαναστατείς;
Ποια ελευθερία παλεύεις να βρεις δέσμιε;
Βαμμένα κάγκελα δεσπόζουν
Εδώ κι εκεί
παράμερα θρονιασμένα
Ποιες φωνές καταπλακώνουν;
Ποιες ψυχές τερματίζουν;
K.X.
Κατερίνα μου, συγχαρητήρια, αγαπημένη μου φίλη. Ακούμπησες την καρδιά και την ψυχή σου σε μια μεγάλη επέτειο. Έξοχο ποίημα, στίχοι γεμάτοι συναισθήματα και μνήμες. Υποκλίνομαι κορίτσι μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγχαρητήρια Κατερίνα μου! Υπέροχο
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ όμορφο Κατερίνα! Ό,τι πρέπει για τη μέρα, για να θυμόμαστε πως το ευχάριστο κλίμα με τα σημαιάκια και τους στολισμούς δεν είναι το μόνο που έμεινε!
ΑπάντησηΔιαγραφή