"Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...
Γράφει η Αικατερίνη Χριστοδούλου
 |
| Πηγή:google.com |
Βαμμένα κάγκελα δεσπόζουν
στο φως ετούτης της μέρας
λαμπυρίζουν
Βαθυκόκκινη κάπα η φορεσιά τους
Μήτε είναι νέφτης μήτε φλόγα
μα καυτή ελπίδα για ζωή
Ηχούν καμπάνες στην απέραντη σιωπή
για ποια ελευθερία ομιλείς;
για ποια επαναστατείς;
Ποια ελευθερία παλεύεις να βρεις δέσμιε;
Βαμμένα κάγκελα δεσπόζουν
Εδώ κι εκεί
παράμερα θρονιασμένα
Ποιες φωνές καταπλακώνουν;
Ποιες ψυχές τερματίζουν;
K.X.
Κατερίνα μου, συγχαρητήρια, αγαπημένη μου φίλη. Ακούμπησες την καρδιά και την ψυχή σου σε μια μεγάλη επέτειο. Έξοχο ποίημα, στίχοι γεμάτοι συναισθήματα και μνήμες. Υποκλίνομαι κορίτσι μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγχαρητήρια Κατερίνα μου! Υπέροχο
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ όμορφο Κατερίνα! Ό,τι πρέπει για τη μέρα, για να θυμόμαστε πως το ευχάριστο κλίμα με τα σημαιάκια και τους στολισμούς δεν είναι το μόνο που έμεινε!
ΑπάντησηΔιαγραφή