Συνέντευξη με την Ευγενία Νιφόρα

 

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Ευγενία Νιφόρα συγγραφέα του βιβλίου "Σαν πέφτει η αυλαία".

1.     Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου.

Πριν ξεκινήσουμε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για το βήμα που μου δίνετε να μιλήσω τόσο για εμένα όσο και το βιβλίο μου. Ονομάζομαι Νιφόρα Ευγενία, ένα όνομα που παρέμενε μόνο στα χαρτιά μέχρι φέτος. Ο πατέρας μου από τη βρεφική μου ακόμη ηλικία είχε διαλέξει ως καταλληλότερο για την κόρη του το ξένο υποκοριστικό, Τζένη. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια δοσμένη σε αξίες, ιδανικά και δεμένη αναμεταξύ των μελών της. Ούσα η μεγαλύτερη από τις αδελφές μου, είχα πάντοτε μέσα μου το αίσθημα ευθύνης, σεβασμού και υπευθυνότητας. Υπήρξα ιδιαίτερα εσωστρεφής ως παιδί βρίσκοντας καταφύγιο στα γραπτά μου, τα οποία τακτοποιούσα βάσει προτιμήσεως σε ένα φάκελο που διατηρώ άθικτο μέχρι και σήμερα. Η έφεσή μου στις ξένες γλώσσες με έφερε προ πυλών του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας μέσω του οποίου ανακάλυψα τη κλίση μου στις πολιτικές επιστήμες. Σήμερα, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές μου, προσπαθώ να ισορροπώ μεταξύ μετάφρασης και συγγραφής ξεδιπλώνοντας πτυχές του εαυτού μου όταν δε χαζεύω το μυθιστόρημα μου στα ράφια των βιβλιοπωλείων.

2.     Πως η συγγραφή βρέθηκε στο διάβα σου, την κυνήγησες ή απλά προέκυψε;

Από μικρή διάβαζα οτιδήποτε μου κέντριζε το ενδιαφέρον ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που σημείωνα στίχους από τραγούδια που συνέθετα σε ένα συγκεκριμένο κόκκινο τετράδιο με την ετικέτα «Μαθηματικά» απ’ έξω προκειμένου να μην το ανοίξει κανένας (όλοι ήξεραν άλλωστε την "αγάπη" μου για τα μαθηματικά οπότε ποιος θα το άνοιγε!). Ξεκίνησα να κρατώ ημερολόγιο αρκετά νωρίς κι ύστερα να πλάθω ιστορίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο μάθημα της έκθεσης σε γυμνάσιο και λύκειο, οι καθηγητές να διαβάζουν τα πονήματα μου σε όλη τη τάξη.

Κάπως έτσι το μικρόβιο της φαντασίας με οδήγησε στον πειραματισμό κι οι μικρές ιστορίες μετατράπηκαν σε μυθιστορήματα. Τολμώ να πω ότι δε διάλεξα εγώ τη συγγραφή αλλά εκείνη εμένα δίνοντας μου τη δυνατότητα να καταθέτω όσα κουβαλάω μέσα μου στο χαρτί σε κάθε ευκαιρία.

3.     Μοιράσου λίγα στοιχεία για το περιεχόμενο του και τους ήρωες του βιβλίου σου.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα ονόματι «Σαν πέφτει η Αυλαία» υπάγεται στην κατηγορία του κοινωνικού και αισθηματικού. Ακολουθεί τον αγώνα μιας νεαρής ταξιθέτριας, της Αμάντα, να εγκαταλείψει το βίαιο σύζυγο της, Τζόσεφ, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή για εκείνη και το γιο τους. Όπως στις αρχαίες τραγωδίες, που έγιναν το πάτημά μου να δημιουργήσω μια σύγχρονη, όλοι οι ήρωες αναζητούν διακαώς την κάθαρση. Εκείνη που θα επουλώσει την πληγωμένη από τα παθήματα ψυχή τους και θα επιλύσει τα πάντα. Σε αυτή τη παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο Hayes της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του ’90 τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μυστικά, πάθη, έρωτες και προδοσίες ηχούν δυνατά και καλύπτουν με ένα πέπλο επιλογών τα πάντα.

 

4.     Τι είναι η συγγραφή  για εσένα και πως επηρεάζει τη ζωή σου;

Θα έλεγα η δική μου κάθαρση, το ησυχαστήριο μου. Εκεί που μπορώ να εναποθέσω κάθε προβληματισμό, ανησυχία και πάθος. Η συγγραφή αποτελεί συνειδητή επιλογή μου που δεν προδίδει αλλά γιατρεύει. Κάθε συναίσθημα που με οδηγεί σε εκείνη, τελεσφορεί, παίρνει ζωή και σκοπό. Λες και διογκώνεται η χαρά ή με καταβροχθίζει η θλίψη.

Η ανάγκη να γράψω πηγάζει μέσα μου σε καθημερινή βάση σαν τρόπο διαφυγής ή καταγραφής της πραγματικότητας. Κάπως έτσι πάντα έχω μαζί μου ένα σημειωματάριο και την πένα μου. Λατρεύω τον ήχο που παράγει η ένωση τους όταν οι λέξεις που χορεύουν στο κεφάλι μου μετατρέπονται σε κάτι χειροπιαστό. Απότοκο της οποίας (ένωσης) αρκετά γεμάτα τετράδια στο συρτάρι μου.

 Υπάρχουν φορές που ακόμη κι αν έχουμε βγει παρέα για έναν απογευματινό καφέ, να ξεκλέψω λίγο χρόνο να σημειώσω το κάτι που κέρδισε την προσοχή μου.

 

5.     Ποια τα γεγονότα εκείνα, που σε οδήγησαν να μιλήσεις για τις εκφάνσεις της «κακοποίησης» στο βιβλίο σου;

Το «Σαν πέφτει η αυλαία» ξεκίνησε δειλά να παίρνει μορφή στο word μου καλοκαίρι του δεύτερου lockdown που αν με ρωτάς θεωρώ αιματοβαμμένο από την έξαρση κρουσμάτων όχι κορονοϊού, αλλά βίας. Συχνό φαινόμενο η παρέλαση φωτογραφιών αδικοχαμένων γυναικών στα ΜΜΕ, ιδίως στην αγαπημένη τηλεόραση, που τόλμησαν να ζητήσουν διαζύγιο ή να αγαπήσουν το θύτη τους. Οι γυναικοκτονίες, όπως χαρακτηρίζονται, δεν έχουν σταματήσει ενώ παραμένουν ακόμη επίκεντρο διαφωνίας και ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης. Το σκηνικό που παρουσίαζαν ότι οι περισσότερες χάθηκαν από την εμμονική αγάπη του συζύγου τους έγινε το έναυσμα να ανεβάσω τη δική μου παράσταση με θύμα μια νεαρή γυναίκα, σύζυγο και μητέρα και θύτη το σύζυγο και πατέρα του παιδιού της.

Μελετώντας σε βάθος τη διάσταση της βίας (ψυχολογική, λεκτική, σωματική και σεξουαλική), μέσα από καταθέσεις γυναικών και ψυχολόγων, συνειδητοποίησα πως ακολουθεί ένα μοτίβο, δηλαδή σταδιακή μετάβαση από την αόρατη μορφή βίας στην ορατή. Πρώτα θα υπάρξει κρούση σε ψυχολογικό και λεκτικό επίπεδο κι ύστερα σε σωματικό ή ακόμη και σεξουαλικό. Σαφώς και δεν είμαι απόλυτη σε αυτό, ωστόσο, το είδα να επαναλαμβάνεται σε μαρτυρίες γυναικών που υπέστησαν ενδοοικογενειακή βία αντλώντας υλικό για τη δική μου ηρωίδα.

 

6.     Πώς αντιδράς στην αρνητική κριτική; (αν την έχεις βιώσει ποτέ)

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω βιώσει αρνητική κριτική μέχρι στιγμής. Ίσως τις ενστάσεις ορισμένων ανθρώπων ότι το δικό μου πρίσμα δεν εφάπτεται του δικού τους ή της δικής τους πραγματικότητας. Σε κάθε περίπτωση, η άποψη όλων είναι απολύτως σεβαστή όταν εκείνη διατυπώνεται με επιχειρήματα. Τότε κι εγώ ως άνθρωπος μπορώ να εξελιχθώ στον τομέα ενασχόλησής μου και ένας ώριμος διάλογος να τελεσφορήσει.

 

7.     Τα τραγούδια έχουν κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για εσένα και αν ναι, με ποιο τρόπο εισχώρησαν μέσα στην ιστορία σου;

Ξεφυλλίζοντας κάποιος το βιβλίο, σύντομα θα αντιληφθεί ότι του ανοίγει μια λίστα αναπαραγωγής spotify που αποτελείται από 42 τραγούδια όσα και τα κεφάλαια του βιβλίου. Κανένα από αυτά ή η σειρά με την οποία τοποθετήθηκαν είναι τυχαία. Την περίοδο συγγραφής της "αυλαίας" έκανα στροφή προς την έντεχνη μουσική κάνοντας ασυνείδητα διάλειμμα από τις μέχρι τότε προτιμήσεις μου (κυρίως ξένων μπαλάντων ‘90ς).

Η μαγεία με τη μητρική γλώσσα αποτελεί η άμεση επαφή με τα πάντα, ειδικά με τη μουσική που στέκεται ικανή να σε μεταφέρει χιλιόμετρα, χρόνια μακριά σε κάτι που πόθησες, πόνεσες, έχασες ή ερωτεύτηκες. Πώς λοιπόν θα γινόμουν εγώ εξαίρεση αυτού;

Κάθε τραγούδι το άκουγα ξανά και ξανά γράφοντας το βιβλίο. Πότισα από τα λόγια, το παράπονο, την ανάγκη. Και ύστερα κατάφερα κάθε κεφάλαιο να ταξιδέψει τον αναγνώστη παρέα με το δικό του τραγούδι.Η φωνή της Χαρούλας Αλεξίου σηματοδοτούσε ανέκαθεν για εμένα το ανεκπλήρωτο, ενώ της Γλυκερίας τον ίδιο τον έρωτα. Οι δύο τους πρωταγωνιστούν στην εν λόγω λίστα αναπαραγωγής καθώς ήταν εκείνες που μου "στάθηκαν" όσο το τελείωνα έπειτα από εννέα μήνες συγγραφής.

 

8.     Ποιοι συγγραφείς στάθηκαν πρότυπα σου;

Μεγάλωσα διαβάζοντας κατά κύριο λόγο γυναικείες φιγούρες στο λογοτεχνικό κόσμο. Έφηβη ακόμη είχα μεγάλη πώρωση με την τριλογία της Απόκλισης. Η VeronicaRoth αποτέλεσε σηματοδότης στη ζωή μου καθώς χαρακτηριστικά σκεφτόμουν αν ποτέ θα μπορέσω να γράψω κάτι τόσο έντονο και ανατρεπτικό που θα καθηλώσει τον αναγνώστη.

Μια από τις εξαιρέσεις στην βιβλιοθήκη μου υπήρξε η ανακάλυψη του πατέρα του ιστορικού μυθιστορήματος, GilbertSinoué. Μεστή γραφή, γεμάτη ανατροπές και ακριβή ιστορικά στοιχεία. Ντύνει αριστοτεχνικά την αφήγησή του μαγεύοντας το αναγνωστικό κοινό. Σαφέστατα, ο Sinoué μού έμαθε πόσο σημαντικό είναι ένα πέπλο μυστηρίου σε κάθε βιβλίο.

Με τα χρόνια, μυήθηκα στην αγάπη όπως τη διδάσκει η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, ταξίδεψα στους κόσμους της Δήμητρας Ιωάννου και αφέθηκα στη μαεστρία της Έλενας Γκίκα-Πετρουλάκη. Αυτές οι γυναίκες με έλουσαν αγάπη, πίστη και τις ευχαριστώ ολόψυχα που πίστεψαν σε εμένα.

 

9.      Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

Θα ήθελα να συνεχίσω να αφηγούμαι ιστορίες στους ανθρώπους. Μυθοπλασίες με άρρηκτα συνδεδεμένο το πραγματικό στοιχείο, την αληθοφάνεια των ημερών. Έχω ήδη ξεκινήσει επιμέλεια στο μυθιστόρημα που ετοιμάζω για την επόμενη χρονιά και ήδη δηλώνω σαγηνευμένη αφού η ιδέα του ρίζωσε μέσα μου στα χρόνια του Λυκείου και συνεχίστηκε ως τα πρώτα δύο έτη Πανεπιστημίου γυρίζοντας με, σε μια πολύ γλυκιά εποχή της ζωής μου.

 

Το βιβλίο της μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Ας ευχαριστήσουμε την Ευγενία για την όμορφη συνέντευξη της και να της ευχηθούμε τα καλύτερα δημιουργικά χρόνια.