Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Συνέντευξη με την Άνδρεα Αρβανιτίδου

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας την Άνδρεα Αρβανιτίδου συγγραφέα του βιβλίου "Όσα χρόνια κι αν περάσουν".




  Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου. 

  Είμαι η Άνδρεα Αρβανιτίδου, γεννήθηκα το 1979 στην Τσεχία και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία δέκα χρόνια μένω στην Αθήνα, είναι μια από τις τελευταίες μου νέες αρχές. Από μικρή μου άρεσε το γράψιμο και να ταξιδεύω με το νου μου. Πολλές σκέψεις κατέκλυζαν το κεφάλι μου. Ήμουν πάντα μοναχική και μου άρεσε πολύ η μουσική, ο πατέρας μου μουσικός και έτσι μεγάλωσα με παλιά λαϊκά τραγούδια. Επίσης μου άρεσε ο χορός. Γενικά ήμουν παιδί της τέχνης. Απλά είχα χαθεί σε άλλες προτεραιότητες και έτσι αυτό το όνειρο πήγε πίσω. Ένα σημαντικό γεγονός με ταρακούνησε, κοιτώντας τον χάρο στα μάτια, κατάλαβα ότι βαδίζω σε λάθος μονοπάτια. Από τότε μόνο τα όνειρα πραγματοποιώ. Κοιτάζω έμενα πρώτα. Τώρα που πρέπει να είμαι πιο χαλαρή και ήρεμη πρέπει να ξεχάσω τη δραστήρια φύση του σώματος μου. Απλά τώρα είμαι δραστήρια στο νου. Ευτυχώς η γραφή μου δίνει δύναμη και σκοπό.


 Πως η συγγραφή βρέθηκε στο διάβα σου, την κυνήγησες ή απλά προέκυψε;

Έχω καταλάβει ότι τίποτα δεν προκύπτει αν δεν το αγαπάς και αν δεν το κυνηγάς. Πάντα από μικρή έλεγα ότι καλύτερα τα γράφω παρά να μιλάω. Τότε δεν καταλάβαινα και πολύ τη σημασία όλης της πρότασης. Τώρα πλέον ξέρω. Από μικρή έγραφα στίχους για τραγούδια, είχα ανάγκη να βγάζω τα συναισθήματα μου. Οι λέξεις και οι εικόνες είχαν πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά και τη ζωή μου.


Το πρώτο σου βιβλίο «Λόγια Ψυχής» από τις εκδόσεις Πηγή, είναι μια Ποιητική συλλογή από προσωπικά βιώματα. Τι πραγματεύεται;

Την αγάπη και τον έρωτα που θεωρώ τα πιο σημαντικά δώρα. Η ποιητική συλλογή είναι μια αληθινή ιστορία αγάπης. Κάθε ποίημα είναι η συνέχεια του επόμενου και έτσι η αγάπη παρουσιάζεται σε όλες τις συναισθηματικές εκδοχές. Επίσης ένα θέμα μεγάλο που θίγεται είναι η απώλεια, πως θα βρεις τη δύναμη να σηκωθείς ξανά, η ασθένεια και η θέληση για ζωή. 




Το δεύτερο σου βιβλίο με τίτλο «Όσα χρόνια κι αν περάσουν» από τις εκδόσεις Διάνοια, ανήκει στο είδος του αισθηματικού μυθιστορήματος. Μοιράσου λίγα στοιχεία για το περιεχόμενο του και τους ήρωες του βιβλίου σου.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα το είχα πολλά χρόνια στο μυαλό μου. Τώρα ήταν ο κατάλληλος χρόνος πιστεύω. Είναι ένα αισθηματικό δράμα. Η πρώτη αγάπη της Άννας προς τον Νίκο, μια ανεκπλήρωτη και πλατωνική παιδική αγάπη. Χάνονται μετά το γυμνάσιο και βρίσκονται ξανά έπειτα από είκοσι χρόνια. Τότε ξεκινάει η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή τους. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο αθώο όπως τότε στο σχολείο. Έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά εμπόδια κυρίως ψυχικές μαχαιριές. Τώρα  αν τα καταφέρουν, θα το δείτε μέσα στο βιβλίο. Το μεγαλύτερο θέμα είναι η αγάπη, θίγονται και κάποια κοινωνικά θέματα γιατί το βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.


Τι είναι η συγγραφή  για εσένα και πως επηρεάζει τη ζωή σου;

Η συγγραφή είναι τα πάντα για εμένα, είναι η λύτρωση μου. Στο χαρτί βγάζω την ψυχή μου. Με έχει βοηθήσει σε πολλές εύκολες και δύσκολες στιγμές. Τη ζωή μου την επηρεάζει μόνο θετικά. Είναι ένα όνειρο που είχα από μικρή. Πάντα ήθελα να δουλεύω σε κάτι που θα αγαπώ με πάθος.


Πώς αντιδράς στην αρνητική κριτική; (αν την έχεις βιώσει ποτέ)

Την έχω βιώσει σε πολλά επίπεδα. Στεναχωριέμαι αλλά περισσότερο με πεισμώνει. Η αρνητική κριτική με κάνει πιο δυνατή και πλέον δε δίνω σημασία. Μια αρνητική κριτική όταν γίνεται με σεβασμό μόνο καλό μπορεί να μου κάνει, γιατί σκέφτομαι τι πρέπει να διορθώσω.


Υπήρξαν «σκόπελοι» κατά τη διάρκεια της συγγραφικής σου πορείας ;

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής και των δύο βιβλίων έγινε η καταστροφή μέσα μου. Αρρώστησα σοβαρά και αναμετρήθηκα με το χάρο. Έχασα πολύτιμους ανθρώπους, τον σύντροφο και την καλύτερη μου φίλη. Αρά ήταν δύσκολη η περίοδος που έγραφα, αλλά με βοήθησε στο να μην κρατήσω τη θλίψη μέσα μου. Ήταν η διέξοδος μου.


Διατηρείς τον επαγγελματικό σου λογαριασμόστο Instagram (@andrea_writer_stories) καθώς και το συγγραφικό σου blog (www.andreaarvanitidou.com) όπου αναρτείς δείγματα από τα γραφόμενα σου. Πότε και πώς αποφάσισες να ξεκινήσεις αυτήν την ενασχόληση;

Μου αρέσει να είμαι ενεργή. Έτσι νιώθω πλέον δραστήρια. Με κάνει να αισθάνομαι φυσιολογική. Το site το έφτιαξα με πολύ αγάπη και πιστεύω ότι κάθε συγγραφέας πρέπει να έχει. Εκεί είναι η ταυτότητα μου σαν συγγραφέας, είναι τα κομμάτια της ψυχής μου. Προσπαθώ να είμαι ενεργή κάθε εβδομάδα, αγαπώ τα μέλη που με στηρίζουν και γενικά με τα social μου αρέσει να μοιράζομαι και δικά μου κομμάτια, αλλά και βιβλία άλλων συγγραφέων, γιατί υπάρχουν πολλές αξιόλογες πένες εκεί έξω. Για μένα είναι ένας κόσμος γεμάτος βιβλία και μια κοινή αγάπη που μοιραζόμαστε με αξιόλογα άτομα, που πολλές φορές συναντάω και από κοντά σε κάποια παρουσίαση και αυτή είναι η μαγεία όλων αυτών που κάνω. Το αποφάσισα όταν εκδόθηκε η ποιητική συλλογή μου, ήθελα να διαφημίζω την δουλειά μου και να ξεχνιέμαι. Για μένα είναι αγάπη αλλά και δουλειά. Ασχολούμαι όσο περισσότερο μπορώ. Άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με τα social media το 2015, όταν νόσησα με καρκίνο, τότε για πρώτη φορά άνοιξα λογαριασμό Facebook.


Ποιοι συγγραφείς ήταν εκείνοι που σε ενέπνευσαν;

Εγώ εμπνεύστηκα περισσότερο από την κλασική ξένη λογοτεχνία και κυρίως από την αγαπημένη μου συγγραφέα Τζέιν Όστιν .


Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

Αυτό το διάστημα έχω πολλά σχέδια στο μυαλό μου. Θα ξεκινήσω κάποιες περιοδείες έκτος Αθηνών για να δείξω το έργο μου. Εχώ τελειώσει το επόμενο βιβλίο, το οποίο δύο έμπιστα άτομα διαβάζουν. Σε αυτό το βιβλίο θα υπάρχει και εικόνα αλλά είναι έκπληξη. Επίσης το μυθιστόρημα μεταφράζεται στα αγγλικά και από χειμώνα θα δω το κομμάτι amazon. Με τη συγγραφέα Αλεξάνδρα Τσότσου ετοιμάζουμε πολλά όμορφα πράγματα μαζί με την συγγραφική μας οικογένεια την Διάνοια, θα κάνουμε ένα βήμα διαφορετικο, αλλά ακόμη δεν είναι για ανακοίνωση, είμαστε στο σχεδιασμό. Γίνονται πολλά δημιουργικά πράγματα που πολλές φορές σκέφτομαι ότι δε μου φτάνει ο χρόνος. Επίσης, σιγά σιγά θα ξεκινήσω άλλο ένα βιβλίο που λογικά θα βγει το 2025.

 

Ευχαριστώ Κατερίνα Χριστοδούλου για την όμορφη αυτή συζήτηση, την απόλαυσα. Σε κάθε τέτοια κουβέντα θυμάμαι το ξεκίνημα και όλα μου τα όνειρα. Τιμή μου που με διάλεξες και που παρουσιάζεις το έργο μου.

Α.Α.


Βιβλία της Άνδρεας Αρβανιτίδου:

Λόγια Ψυχής από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή εδώ.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν από τις εκδόσεις Διάνοια εδώ.


Social media

👥 Προσωπικό blog εδώ.

👥 Instagram business profile εδώ.

👥 Facebook business page εδώ.

👥 Youtube channel εδώ.


Ας ευχαριστήσουμε την Άνδρεα για την όμορφη συνέντευξη της και να της ευχηθούμε τα καλύτερα δημιουργικά χρόνια. 


Σχόλια

  1. Ευχαριστούμε, με την καρδιά μας, την αγαπητή φίλη, για το άνοιγμα της καρδιάς και της σκέψης της. Της εύχομαι ολόψυχα, κάθε επιτυχία, στις συγγραφικές της αναζητήσεις.
    Ευχαριστούμε και την Κατερίνα για την εξαίρετη συνέντευξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετική συνέντευξη. Ευχαριστούμε και τις δυο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...