Θέλω να γυρίσω στα παλιά (Γράφει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΛΟΓΝΩΜΑ)

 "Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά..." 

 Απέφευγα για χρόνια να περνώ από την παλιά μου γειτονιά, σπάνια μ' έβγαζε κι ο δρόμος μου προς τα κει, λες και το αόρατο όριο που πέρασα φεύγοντας, χρόνια πριν, έγινε ένα εξώκοσμο εμπόδιο, για να προφυλάξει την καρδιά μου από τα μικρά ραγίσματα της νοσταλγίας. 

Τα παλιά... Όταν έχεις πια διανύσει αρκετές δεκαετίες ζωής και κοιτάζεις πίσω, τίποτα δεν είναι πλέον το ίδιο. Οι δρόμοι που περπατούσες ξανά και ξανά μοιάζουν μικρότεροι, πιο στενοί, ειδικά εκείνος ο ένας που κάποτε αρνήθηκες να τρέξεις, κτήρια, που τότε ήταν σχετικά καινούργια, τώρα έχουν ποτίσει με την πατίνα του χρόνου και νέα έχουν εμφανιστεί, που δεν τ' αναγνωρίζεις, σου είναι ξένα. Όλα είναι ξένα. Το παρκάκι όπου έβγαζες τον σκύλο σου βόλτα, αφορμή για να συναντήσεις στα κρυφά τον πρώτο σου έρωτα, εκείνο το παγκάκι που είχε ακούσει τα μυστικά που μοιραζόσουν με τις φίλες σου, ο ίσκιος της πόρτας που κάποιος σου έκλεψε το πρώτο σου φιλί. Περνάς κάτω από το παλιό σου σπίτι και κοιτάζεις το μπαλκόνι που είχες χαράξει με τα πέρα δώθε σου, ψάχνεις τις γλάστρες που δεν είναι πια εκεί, γεράνια, κόκκινα και ροζ που φύτευε κάθε χρόνο ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει πια. Κοιτάζεις τη γωνία του, εκεί που στηνόσουν για ν' ακούσεις, τέσσερα τετράγωνα μακριά, την καρδιά σου να έρχεται μαρσάροντας. 

Αν τολμούσες μια μέρα να χτυπήσεις την πόρτα αυτού του σπιτιού, που τώρα στεγάζει άλλους, και ζητούσες να μπεις, ο στρόβιλος της νοσταλγίας θα σε παρέσερνε και τελικά θα σε πετούσε σε μια γωνιά χωρίς ανάσα. Κι από εκείνη τη γωνιά θα έβλεπες πρόσωπα που έχουν φύγει και δεν πρόκειται να επιστρέψουν, να μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια που επίσης θα σου φαίνονταν πιο μικρά, γιατί τώρα μεγάλωσες, ο κόσμος σου μεγάλωσε και το παρελθόν στένεψε επικίνδυνα. Αναρωτιέσαι αν στο παλιό σου δωμάτιο υπάρχουν ακόμα στους τοίχους τα σημάδια από τις αφίσες του αγαπημένου σου τραγουδιστή, αν αυτοί οι τοίχοι μαρτύρησαν στους επόμενους ενοίκους τους τα μυστικά σου, τις νύχτες που έκλαψες και το γιατί. Ίσως αν ξύσεις με τα νύχια τη νέα μπογιά, από κάτω να βρεις την τρύπα από το καρφί απ' όπου κρεμόταν το σταυρουδάκι πάνω απ' το κρεβάτι σου. Θα ψάξεις στα μαρμάρινα δάπεδα το μακρύ καλώδιο του σταθερού τηλεφώνου που όλοι το πήγαιναν από δωμάτιο σε δωμάτιο και όλοι διαρκώς το έψαχναν. Θα χαϊδέψεις τις πληγωμένες πόρτες που κάποτε βροντούσες με δύναμη, γιατί τα εφηβικά σου νεύρα έπρεπε κάπου να ξεσπάσουν. Θα σταθείς μπροστά στο παράθυρο, κάτω απ' το οποίο βρισκόταν το γραφείο σου, εκεί που ξενυχτούσες διαβάζοντας για τις πανελλήνιες και μόλις χάραζε άκουγες τα ξυπνητήρια απ' τα άλλα διαμερίσματα και τότε πήγαινες για ύπνο, αφού η νύχτα ήταν πια φίλος κι η μέρα δύσκολη να την αντέξεις. Κάθε τοίχος και σημάδι, κάθε πόρτα και μυστικό, άλλα τα πήρες μαζί σου, άλλα έμειναν πίσω μ' αυτούς που έφυγαν. Το καλώδιο της παλιάς σου ζωής έχει πια ξεφτίσει.

Δε θα το κάνεις, όμως, δε θα χτυπήσεις ποτέ την ξένη πόρτα, που τώρα πια περνάς το κατώφλι της μόνο στα όνειρά σου. Ποιος θα σου ανοίξει, θα σε περάσουν για τρελή. Κι έτσι αρκείσαι στο να περάσεις έξω από το παλιό σου σχολείο, που τότε ήταν κι αυτό καινούργιο, μόνο που τώρα έχεις παλιώσει κι εσύ. Ξέρεις ότι οι δάσκαλοί σου μάλλον δε ζουν πια, ότι τα παιδιά που βλέπεις στην αυλή είναι πολύ διαφορετικά, δεν αναγνωρίζεις κανέναν πλέον, άλλοι μετακόμισαν, άλλοι έκλεισαν τα μάτια τους για πάντα. Τα μαγαζιά όπου ψώνιζες, και όλοι σε ήξεραν με το μικρό σου όνομα, δεν υπάρχουν. Στις τζαμαρίες όσων είναι εδώ και χρόνια κλειστά αναγνωρίζεις τα κιτρινισμένα αυτοκόλλητα, οι άλλοτε φωτεινές πινακίδες τους έχουν σβήσει, τις κοιτάς και κάτι μέσα σου σβήνει ξανά και ξανά και ξανά. Λες στον εαυτό σου πως ό,τι σε πνίγει εκεί δεν είναι παρά η φθορά του χρόνου, αλλά μεγαλύτερο ψέμα απ' αυτό δεν υπάρχει. Σε πνίγουν οι αναμνήσεις, σε πνίγει η απουσία, σε πνίγουν τα γιατί και τα πώς που άφησες πίσω, μιας και απαντήσεις δε θα έπαιρνες ποτέ τελικά. 

Αν σ' αφήσουν να διαβείς με τα μάτια δεμένα αυτούς τους δρόμους, μπορεί να μη σκοντάψεις σε τοίχους, σε πεζοδρόμια, στο καινούργιο φανάρι που έβαλαν στο στενό και το είδες και γέλασες. Στην άσφαλτο, στις πλάκες των πεζοδρομίων, υπάρχουν τα χνάρια σου, θα τα βρεις, ακόμα κι αν η νέα άσφαλτος έχει καλύψει την παλιά και οι πλάκες είναι καινούργιες, αφού τις παλιές τις σήκωσαν οι ρίζες του δέντρου που πίσω του κρυβόσουν και δεν υπάρχει πια. Το έκοψαν κι αυτό. Και τελικά, στο μόνο πάνω στο οποίο σίγουρα θα σκοντάψεις, θα είναι εκείνο το κομμάτι της καρδιάς σου που άφησες εκεί, θα είναι τα παιδικά σου χρόνια κι η εφηβεία σου, η σκόνη του δρόμου που πάνω της φευγαλέα σύρθηκε η ουρά του νυφικού σου, όταν έφυγες από κει για πάντα. Θα σκοντάψεις σε όσα αγάπησες, σε όσα έκλαψες, σε όσα ήθελες να φωνάξεις και τελικά έπνιξες. Θα σκοντάψεις στο δρομάκι που κάποτε ο πατέρας σου σε είδε να καβαλάς μηχανάκι και σ' έβαλε να του υποσχεθείς πως δε θα το έκανες ξανά. Συγγνώμη, μπαμπά, ακύρωσα την υπόσχεσή μου την επόμενη κιόλας μέρα και στη συνέχεια ακύρωσα κι άλλα, όμως δεν ακύρωσα ποτέ το ποια ήμουν εκεί, γιατί ένας μικρός, αόρατος ίσκιος μου θα σέρνεται για πάντα τις νύχτες στο κομμάτι της παλιάς μάντρας που ακόμα στέκει όρθιο.

Απλά, ξέρεις, πονάει λίγο το να γυρίζεις στα παλιά, όταν τα μισά από αυτά δεν είναι πια εκεί. 

"Θέλω να γυρίσω να σε βρω, ένα βράδυ είναι αρκετό..."