Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΣΗΜΙΝΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

 (από τη Βούλα Γκεμίση)



·  Τι σημαίνει για σένα η συγγραφή; Είναι μια μορφή έκφρασης, καταφυγίου ή κάτι άλλο;

Η συγγραφή για εμένα είναι το πάθος. Είναι το μέσο που μου επιτρέπει να περάσω τις σκέψεις μου στο χαρτί. Μου δίνει την δυνατότητα να εκφραστώ και να αδειάσω τις σκέψεις μου ώστε να δημιουργήσω μια ωραία ιστορία που κάποτε θα διαβαστεί και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη.

·  Πώς ξεκινάς ένα νέο έργο; Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία ή αφήνεσαι στη ροή της έμπνευσης;

Δεν έχω κάποια ιεροτελεστία για να ξεκινήσω ένα έργο. Μπορεί εκεί που κάθομαι ξαφνικά να αρχίσω να σκέφτομαι κάτι και σιγά σιγά να το πλάθω στο μυαλό μου. Η επόμενη κίνηση μου είναι να πάρω χαρτί και στυλό να ξεκινήσω να τα αποτυπώνω για να μην τα ξεχάσω την επόμενη μέρα.


·  Τι σε εμπνέει περισσότερο: οι άνθρωποι γύρω σου, τα προσωπικά βιώματα ή η φαντασία;

Μπορεί και μια κουβέντα που θα ακούσω να μου δώσω το έναυσμα για μια νέα ιστορία. Να γίνει η κινητήριος δύναμη που χρειάζομαι για να γράψω. Γενικά η έμπνευση έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Μπορεί να κάτσω μπροστά από τον υπολογιστή και να μην έχω τίποτα να γράψω για ώρα και να καταλήγω να φτιάχνω τα αρχεία μου και ξαφνικά να πηγαίνω στο πάρκο τον γιό μου και εκεί που κάθομαι να μου έρχεται μια ιδέα.


·  Πόσο σημαντική είναι για εσένα η πειθαρχία στη συγγραφή και πώς οργανώνεις τον χρόνο σου;

Γενικά για να γράψω θέλω να μην έχω τίποτα άλλο στο μυαλό μου. Να έχω τελειώσει όλες τις δουλείες μου. Ο γιός να μην χρειάζεται την βοήθεια μου και να μην με αποσπά τίποτα. Για αυτό προτιμώ να γράφω αργά το βράδυ όταν όλοι έχουν κοιμηθεί ή στις διακοπές όπου η καθημερινότητα μου είναι πολύ πιο χαλαρή χωρίς σχολεία και δραστηριότητες.


·  Έχεις κάποιον συγγραφέα που θεωρείς δάσκαλο ή πρότυπο; Πώς έχει επηρεάσει το ύφος σου;

Για να πω την αλήθεια δεν έχω κάποιο συγγραφέα σαν πρότυπο. Είναι χιλιάδες μην πω εκατομμύρια και κάθε γραφή τους είναι ξεχωριστή. Αλλά έχω προτιμήσεις ως προς την ανάγνωση. Θέλω οι ιστορίες που διαβάζω να είναι μοναδικές. Είτε είναι ιστορίες αγάπης είτε φαντασίας.  Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ με τα έργα μου. Τώρα πια όλες οι ιστορίες που διαβάζουμε είναι σχεδόν ίδιες οπότε η συγγραφή ενός έργου γίνεται όλο και πιο δύσκολή αν θέλεις να προσφέρεις κάτι ξεχωριστό στο χώρο του βιβλίου.

·  Πόσο ρόλο παίζει για σένα η γλώσσα στη δημιουργία ατμόσφαιρας και χαρακτήρων;

Είναι το βασικό. Προτιμώ να χρησιμοποιώ έκφρασης που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας για να γίνετε το έργο μου πιο προσιτό στον αναγνώστη και να μην χρησιμοποιώ μεγάλες λέξεις και φράσεις μόνο και μόνο για να το κάνω πιο φανταχτερό και να γεμίζω την σελίδα με αερολογίες.

·  Αν έπρεπε να δώσεις μία συμβουλή σε έναν νέο συγγραφέα, ποια θα ήταν αυτή;

Κάνε αυτό που ονειρεύεσαι. Η ζωή είναι μικρή για να έχουμε ενδοιασμούς και να αφήνουμε τους φόβους μας να μας νικούν.


·  Πώς νιώθεις όταν ολοκληρώνεις ένα βιβλίο; Είναι λύτρωση, αποχωρισμός ή ξεκίνημα για κάτι νέο;

Είναι συγκίνηση γιατί το δύσκολο κομμάτι που είναι η συγγραφή του έχει τελειώσει. Τέρμα πια τα ξενύχτια. Η κούραση για να δώσεις κάτι καλό στο κοινό. Οι διορθώσεις μέχρι να γίνει τέλειο. Τώρα απομένει το ταξίδι μέχρι να φτάσει στα χέρια του και εκεί έχεις την αγωνία αν θα το λατρέψει ή θα το μισήσει. Αλλά και πάλι είναι ένα κομμάτι της δουλείας μου που θα την έκανα ξανά και ξανά γιατί μου δίνει χαρά.

·  Πώς διαχειρίζεσαι την κριτική – είτε θετική είτε αρνητική – από αναγνώστες και επαγγελματίες;

Είναι καλοδεχούμενη. Δεν μπορώ αν την αλλάξω. Την σέβομαι και προχωράω.


·  Πιστεύεις πως η συγγραφή είναι ταλέντο, τέχνη, δουλειά ή ένας συνδυασμός όλων αυτών;

Είναι μεράκι. Είναι να το έχεις μέσα σου. Η συγγραφή δεν θέλει κόπο. Θέλει να έχεις φαντασία για να κάνεις κάτι που αρέσει σε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Ένα βιβλίο είναι ένας τρόπος φυγής του αναγνώστη από την καθημερινότητα του. Εγώ προσωπικά διαβάσω το βιβλίο γιατί θέλω να χαλαρώσω οπότε πρέπει ο συγγραφέας να βρει τον τρόπο που χρειάζεται ώστε να τα καταφέρει με την πλοκή του έργου του.

                                                                                                                          Σας ευχαριστώ.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ




Σχόλια

  1. I really enjoyed reading this—Asimina’s honest, grounded approach to writing resonates deeply with me. The way she lets inspiration meet her in everyday life, like at the park or during quiet moments at night, feels so real. It's a beautiful reminder that stories often begin in the most ordinary spaces.
    www.melodyjacob.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...