Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΣΗΜΙΝΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

 (από τη Βούλα Γκεμίση)



·  Τι σημαίνει για σένα η συγγραφή; Είναι μια μορφή έκφρασης, καταφυγίου ή κάτι άλλο;

Η συγγραφή για εμένα είναι το πάθος. Είναι το μέσο που μου επιτρέπει να περάσω τις σκέψεις μου στο χαρτί. Μου δίνει την δυνατότητα να εκφραστώ και να αδειάσω τις σκέψεις μου ώστε να δημιουργήσω μια ωραία ιστορία που κάποτε θα διαβαστεί και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη.

·  Πώς ξεκινάς ένα νέο έργο; Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία ή αφήνεσαι στη ροή της έμπνευσης;

Δεν έχω κάποια ιεροτελεστία για να ξεκινήσω ένα έργο. Μπορεί εκεί που κάθομαι ξαφνικά να αρχίσω να σκέφτομαι κάτι και σιγά σιγά να το πλάθω στο μυαλό μου. Η επόμενη κίνηση μου είναι να πάρω χαρτί και στυλό να ξεκινήσω να τα αποτυπώνω για να μην τα ξεχάσω την επόμενη μέρα.


·  Τι σε εμπνέει περισσότερο: οι άνθρωποι γύρω σου, τα προσωπικά βιώματα ή η φαντασία;

Μπορεί και μια κουβέντα που θα ακούσω να μου δώσω το έναυσμα για μια νέα ιστορία. Να γίνει η κινητήριος δύναμη που χρειάζομαι για να γράψω. Γενικά η έμπνευση έρχεται από εκεί που δεν την περιμένεις. Μπορεί να κάτσω μπροστά από τον υπολογιστή και να μην έχω τίποτα να γράψω για ώρα και να καταλήγω να φτιάχνω τα αρχεία μου και ξαφνικά να πηγαίνω στο πάρκο τον γιό μου και εκεί που κάθομαι να μου έρχεται μια ιδέα.


·  Πόσο σημαντική είναι για εσένα η πειθαρχία στη συγγραφή και πώς οργανώνεις τον χρόνο σου;

Γενικά για να γράψω θέλω να μην έχω τίποτα άλλο στο μυαλό μου. Να έχω τελειώσει όλες τις δουλείες μου. Ο γιός να μην χρειάζεται την βοήθεια μου και να μην με αποσπά τίποτα. Για αυτό προτιμώ να γράφω αργά το βράδυ όταν όλοι έχουν κοιμηθεί ή στις διακοπές όπου η καθημερινότητα μου είναι πολύ πιο χαλαρή χωρίς σχολεία και δραστηριότητες.


·  Έχεις κάποιον συγγραφέα που θεωρείς δάσκαλο ή πρότυπο; Πώς έχει επηρεάσει το ύφος σου;

Για να πω την αλήθεια δεν έχω κάποιο συγγραφέα σαν πρότυπο. Είναι χιλιάδες μην πω εκατομμύρια και κάθε γραφή τους είναι ξεχωριστή. Αλλά έχω προτιμήσεις ως προς την ανάγνωση. Θέλω οι ιστορίες που διαβάζω να είναι μοναδικές. Είτε είναι ιστορίες αγάπης είτε φαντασίας.  Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ με τα έργα μου. Τώρα πια όλες οι ιστορίες που διαβάζουμε είναι σχεδόν ίδιες οπότε η συγγραφή ενός έργου γίνεται όλο και πιο δύσκολή αν θέλεις να προσφέρεις κάτι ξεχωριστό στο χώρο του βιβλίου.

·  Πόσο ρόλο παίζει για σένα η γλώσσα στη δημιουργία ατμόσφαιρας και χαρακτήρων;

Είναι το βασικό. Προτιμώ να χρησιμοποιώ έκφρασης που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας για να γίνετε το έργο μου πιο προσιτό στον αναγνώστη και να μην χρησιμοποιώ μεγάλες λέξεις και φράσεις μόνο και μόνο για να το κάνω πιο φανταχτερό και να γεμίζω την σελίδα με αερολογίες.

·  Αν έπρεπε να δώσεις μία συμβουλή σε έναν νέο συγγραφέα, ποια θα ήταν αυτή;

Κάνε αυτό που ονειρεύεσαι. Η ζωή είναι μικρή για να έχουμε ενδοιασμούς και να αφήνουμε τους φόβους μας να μας νικούν.


·  Πώς νιώθεις όταν ολοκληρώνεις ένα βιβλίο; Είναι λύτρωση, αποχωρισμός ή ξεκίνημα για κάτι νέο;

Είναι συγκίνηση γιατί το δύσκολο κομμάτι που είναι η συγγραφή του έχει τελειώσει. Τέρμα πια τα ξενύχτια. Η κούραση για να δώσεις κάτι καλό στο κοινό. Οι διορθώσεις μέχρι να γίνει τέλειο. Τώρα απομένει το ταξίδι μέχρι να φτάσει στα χέρια του και εκεί έχεις την αγωνία αν θα το λατρέψει ή θα το μισήσει. Αλλά και πάλι είναι ένα κομμάτι της δουλείας μου που θα την έκανα ξανά και ξανά γιατί μου δίνει χαρά.

·  Πώς διαχειρίζεσαι την κριτική – είτε θετική είτε αρνητική – από αναγνώστες και επαγγελματίες;

Είναι καλοδεχούμενη. Δεν μπορώ αν την αλλάξω. Την σέβομαι και προχωράω.


·  Πιστεύεις πως η συγγραφή είναι ταλέντο, τέχνη, δουλειά ή ένας συνδυασμός όλων αυτών;

Είναι μεράκι. Είναι να το έχεις μέσα σου. Η συγγραφή δεν θέλει κόπο. Θέλει να έχεις φαντασία για να κάνεις κάτι που αρέσει σε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Ένα βιβλίο είναι ένας τρόπος φυγής του αναγνώστη από την καθημερινότητα του. Εγώ προσωπικά διαβάσω το βιβλίο γιατί θέλω να χαλαρώσω οπότε πρέπει ο συγγραφέας να βρει τον τρόπο που χρειάζεται ώστε να τα καταφέρει με την πλοκή του έργου του.

                                                                                                                          Σας ευχαριστώ.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ




Σχόλια

  1. I really enjoyed reading this—Asimina’s honest, grounded approach to writing resonates deeply with me. The way she lets inspiration meet her in everyday life, like at the park or during quiet moments at night, feels so real. It's a beautiful reminder that stories often begin in the most ordinary spaces.
    www.melodyjacob.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Αντρικά και Γυναικεία Βιβλία: Στερεότυπο ή Πραγματικότητα;

  Μεγάλο το συγκεκριμένο debate, και με έβαλε σε σκέψεις μια άποψη που ακούστηκε για την «Άγρια Θάλασσα» της δικής μας, Ελευθερίας Καλογνωμά, από άντρα αναγνώστη. Ένα βιβλίο που, λόγω του κοινού της συγγραφέως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «γυναικείο». Και εκεί ξεκινάνε οι σκέψεις, με τις δύο πλευρές να υπερμάχονται της θέσης τους με ποικίλα επιχειρήματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι στερεωμένα σε τι άλλο; Σε στερεότυπα. Χωρίς να πούμε ότι πρέπει να καταρρίψουμε κάθε μορφής στερεοτυπική αντίδραση –καθώς κάποιες εξυπηρετούν την καθημερινότητα και τη συνέχειά μας– θέλησα να δω λίγο τις δύο πλευρές στα πιο ουσιώδη τους σημεία. Η Πλευρά των Αριθμών και της Βιολογίας Αρχικά, είναι γνωστό ότι άντρες και γυναίκες μας ελκύουν διαφορετικά πράγματα. Δεν θα σταθώ στην παιδική ηλικία, καθώς εκεί ο άνθρωπος διαμορφώνεται βαρύτατα από το περιβάλλον. Παρόλα αυτά, στη συνέχεια της ζωής τους, ο άντρας και η γυναίκα θα βρεθούν να θέλουν ή ακόμη και να έχουν ανάγκη από διαφορετικά πρά...