" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;
Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.
Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε πως είχαμε χρόνο, γιατί το ύστερα είναι παγίδα και τελικά σπάνια το έχουμε, άμμος γίνεται και μας ξεγλιστρά μέσα απ' τα δάχτυλα. Κοιτάζουμε τον σταυρό της σιωπής μας και κάνουμε ένα τελευταίο τσιγάρο, ξεφυσώντας στον ουρανό ό,τι μας έκαψε, ό,τι μας πόνεσε, ελπίζοντας πως ο καπνός και αυτής της φωτιάς θα διαλυθεί. Απλά ελπίζοντας.
Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;
Δεν ήθελα να σου φέρνω λουλούδια. Ήθελα να ήσουν εδώ. Ήθελα να προλάβαινες.
Μα ξέρεις κάτι;
Κι αν δεν πρόλαβες, πρόλαβα εγώ.
Ελευθερία μου, πολύ όμορφο. Ανθρώπινο, τρυφερό, γεμάτο συναισθήματα, σκέψεις και συγκινήσεις, ικανές να μας φορτώσουν συναισθήματα αυτές τις φορτισμένες μέρες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο χάρηκα με την καρδιά μου, καλή μου φίλη.
Πόσο όμορφα μπορεί να σε διαλύσει ένα κείμενο μερικών μονάχα λέξεων, μόνο και μόνο για να σε στήσει και πάλι στα πόδια σου σε αυτή την τελευταία πρόταση. Βρίσκω το κείμενό σου με πολύ μεγάλη χαρά στο blog και στο ξαναλέω. Γράψε και τη λίστα για το super market. Θα τη διαβάσω και αυτήν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια κάποιον λόγο ήξερα πως θα σε άγγιζε ιδιαίτερα. Χεράκια. 💙
ΔιαγραφήΕλευθερία μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήThat is such a deep and poetic reflection on the nature of loss and the weight of words left unsaid. It truly captures that bittersweet feeling of Holy Week, where the focus on resurrection often highlights the heavy silence of those who are still waiting for their own "whys" to be answered. Sometimes just making it through is the most powerful act of all.
ΑπάντησηΔιαγραφήThat's very much on point. It is also interesting how all those thoughts and feelings can be conveyed in such a short piece. Thank you very much for being here and sharing your POV.
Διαγραφή