Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Η «Άγρια Θάλασσα» επιστρέφει: Παρουσίαση για το 2ο Μέρος του βιβλίου της Ελευθερίας Καλογνωμά!

Άγρια Θάλασσα Μέρος 2ο | Αφίσα Παρουσίασης
Οι «Ονείρων Πένες» στηρίζουν και γιορτάζουν τη νέα κυκλοφορία
του μέλους της ομάδας μας,
σε μια ξεχωριστή λογοτεχνική συνάντηση στο Μοναστηράκι.


Αναγνώστες, συγγραφείς και φίλοι της παρέας μας, οι φουρτούνες και τα μυστικά της «Άγριας Θάλασσας» επιστρέφουν και ήρθε η ώρα να τα πούμε από κοντά!

Με τεράστια χαρά και περηφάνια, θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ένα πολύ όμορφο νέο. Η δική μας Ελευθερία Καλογνωμά και οι Εκδόσεις Γράφημα μας προσκαλούν στην επίσημη παρουσίαση του δεύτερου μέρους της καθηλωτικής της διλογίας.

Το ραντεβού έχει δοθεί:

  • 📅 Πότε: Δευτέρα 15 Ιουνίου
  • 🕕 Ώρα: 18:00
  • 📍 Πού: Στον πολυχώρο "Θέσις 7" στο Μοναστηράκι (μόλις 200 μέτρα από το μετρό).

Η Ελευθερία δεν θα είναι μόνη της σε αυτό το ταξίδι. Στο πάνελ θα βρίσκεται μια δυναμική ομάδα γυναικών (Women's power!) που θα φωτίσει το βιβλίο από διαφορετικές πλευρές:

  • Η Γεωργία Αρβανίτη (bookstagrammer, γνωστή από το προφίλ "book.senses" στο Instagram)
  • Η συγγραφέας Ρένα Ζώη
  • Η Εύα Νάτση (book blogger από "Το βιβλίο της παρέας")

Φυσικά, από τη βραδιά δεν θα μπορούσε να λείπει το κορίτσι που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του βιβλίου και άλλο ένα μέλος της ομάδας μας: η Ελένη Ζηνονίδη, η οποία έντυσε με τα πανέμορφα ποιήματά της τόσο το πρώτο μέρος («Το Μπλε») όσο και το δεύτερο («Ρολόι στο Δεξί»).

Σας περιμένουμε όλους εκεί για να πιούμε το καφεδάκι ή το ποτό μας, να συζητήσουμε για τσέλο, για φουρτούνες, για τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τη διλογία και, πάνω απ' όλα, να στείλουμε την πιο ζεστή μας ενέργεια και τις καλύτερες ευχές στην Ελευθερία μας για το νέο της συγγραφικό ταξίδι!

Μην το χάσετε! 

Σχόλια

  1. Μεγαλώνει το ταξίδι και πλατιάζουν οι θάλασσες. Με το καλό θα ευχηθώ ολόψυχα στην Ελευθερία δίνοντας τα μπράβο της καρδιάς μου στην ίδια και στην Ελένη για την αποφασιστική της συμβολή. Έτσι να καμαρώνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα να είμαι μακριά και να μην μπορώ να παρευρεθώ! Αδικία! Αλλά τι να κάνουμε; Στέλνουμε την αγάπη μας όπως μπορούμε!

      Διαγραφή
  2. Ευχαριστώ για την αγάπη και τη στήριξη! Ήταν σαν να ήσασταν παρόντες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...