Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Η Εξέλιξη του Τρόμου στη Λογοτεχνία: Από το Γοτθικό Σκοτάδι στο Halloween | Χάρης Κωφιάδης

Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...

Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Ιφιγένεια Μπακογιάννη

(Baiffi88)


Η Ιφιγένεια Μπακογιάννη γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της, στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Με ιδιαίτερη αγάπη και έφεση στις ξένες γλώσσες, μιλά Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά. Έχει παρακολουθήσει πολλά επιμορφωτικά σεμινάρια, με θέμα κυρίως την ανθρώπινη ψυχολογία, ενώ τα τελευταία οκτώ χρόνια, είναι μέτοχος σε ταξιδιωτικό πρακτορείο στον Πειραιά. 
Εξέδωσε τον Μάρτιο του 2019, το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο : "Πέντε Νοέμβρη" από την "Δυάς Εκδοτική" 
Όνειρό της, είναι να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο και να γνωρίσει διαφορετικές κουλτούρες, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο τα ταξίδια, ως το αγαπημένο της χόμπυ.




Βιβλιογραφία

Η μεγάλη τριλογία "Άβατο"
Περιπέτεια φαντασίας

"Άβατο-ο Έκπτωτος"  (Βιβλίο 1ο)











"Άβατο-οι Κληρονόμοι"  (Βιβλίο 2ο)



"Άβατο-η Προφητεία"  Βιβλίο 3ο




"Η Κατάρα του ορφανού-Το πετράδι του Βάλιμαρ"
Βιβλίο 1ο

Πρώτο βραβείο μυθιστορήματος φαντασίας TYS2019







"Η κατάρα του ορφανού-Η άνοδος του Κέναρντ"
Βιβλίο 2ο





"Σάμχαϊν: οι μάγοι του ερέβους"



"Το Άστρο που έδυσε 1"

Ρομαντικό δράμα φαντασίας

Α΄Βραβείο μεταφυσικού Μυθιστορήματος TYS2019





"Το Άστρο που έδυσε-Ο Τέταρτος πρίγκηπας"
Βιβλίο 2ο



"Το λευκό τριαντάφυλλο"

Αστυνομική ερωτική ρομαντική περιπέτεια




"Ευτυχισμένος μαζί σου"

Δράμα



"Στην κόψη του στιλέτου"

Αστυνομικό



"Αντικρίζοντας την Πόλη"

Δραματική ερωτική ρομαντική περιπέτεια δράσης



"Το αόρατο πρόσωπο"

Δράμα



"Το δέντρο της αγάπης (Άστρο που έδυσε)

Χριστουγεννιάτκο διήγημα



"Το ραγισμένο στολίδι"

Χριστουγεννιάτικο διήγημα



"Εκείνος"

Σκοτεινή περιπέτεια φαντασίας



"Γραβάτα γένους θηλυκού"

Ρομαντική ερωτική κομεντί



Η Ιφιγένεια τιμήθηκε στα ετήσια βραβεία TYS2019  (Tell Your Story) του Ελληνικού WATTPAD
ως "πριγκίπισσα" συγγραφέας της χρονιάς "TYS PRINCESS 2019"

























Σχόλια

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Σκέψεις για το ρόλο της τέχνης και της συγγραφής, γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης

 Ολόγυρά μας, ένας όμορφος μαγικός κόσμος της τέχνης, έχει απλωμένα τα φτερά του σε ένα διαρκές κάλεσμα στις σκέψεις αλλά και στα συναισθήματά μας. Δημιουργήματα εικαστικά, δημιουργήματα του λόγου, της κίνησης του σώματος, δημιουργήματα της σκηνής. Η αλληλεπίδραση μαζί του είναι μια σχέση που συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρωτόγονη κοινωνία μέχρι σήμερα. Για τους ανθρώπους, που γράφουμε. Για όλους εκείνους που προσπαθούμε να εκφραστούμε δημιουργικά μέσα από την πεζογραφία και την ποίηση. Έχουμε σκεφτεί άραγε, γιατί το κάνουμε; Ποιο είναι το βαθύτερο κίνητρο πέρα από τη δύναμη της εξωτερίκευσης της εσωτερικής έμπνευσης; Με λίγα λόγια για να το πάω παρακάτω, το βαθύτερο κίνητρο ενός συγγραφικού έργου, μένει στενά στο να εκφράσει μόνο μια δοσμένη πλοκή, μια μυθοπλασία, ένα ποίημα; Ή προχωράει παραπέρα; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει αυτή η "ομιλία"; Κακά τα ψέματα, μέσα σε κάθε λογοτεχνικό έργο, διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, ένας συγγραφέας, όποιος και και να είναι αυτός, θα ...

Ο Στάθης & η Αστάθεια

  Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης  Η πρώτη φορά που ο Στάθης είδε τον γέρο ήταν μια μέρα που λίγο διέφερε απ’ όσες προηγήθηκαν. Στη δουλειά το τηλέφωνο δεν είχε σταματήσει να χτυπάει. Φωνές και φράσεις κοφτές, τυπικά ευγενικές μα ουσιαστικά αγενείς. Σπάνια πια, των παραπόνων και των απαιτήσεων προηγούνταν μια καλημέρα, ή μια καλησπέρα. Λες κι ήταν δεδομένο… Μα δεν ήταν. Κι έλειπε κι αυτό το χαμόγελο που εκείνος δεν θα μπορούσε να δει, μα αν μη τι άλλο θα το άκουγε. Είχε καλό αυτί όπως του λέγανε άλλωστε. Χρόνια στην ίδια θέση, επαγγελματικά είχε φτάσει στο απόγειο μιας καριέρας περιορισμένης και κομματάκι πεζής, να ανέχεται τον πάσα έναν που δεν πηδούσε ή δεν πηδιόταν αρκετά. Μπορεί βέβαια να μην έφταιγαν και οι πελάτες∙ το είχε σκεφτεί μια-δυο φορές και αυτό. Μπορεί να ήταν που και ο ίδιος δεν τους χαμογελούσε πια όπως παλιά. Όταν πήρε τη θέση, το ήθελε και το έκανε, μετά το προσπαθούσε. Στο τέλος το πέταξε στην άκρη σαν γραβάτα που κάπως σε στενεύει, κάπως σε πνίγει και δεν σου...