Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Ιφιγένεια Μπακογιάννη

Ιφιγένεια Μπακογιάννη

(Baiffi88)


Η Ιφιγένεια Μπακογιάννη γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της, στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Με ιδιαίτερη αγάπη και έφεση στις ξένες γλώσσες, μιλά Γαλλικά, Αγγλικά και Ισπανικά. Έχει παρακολουθήσει πολλά επιμορφωτικά σεμινάρια, με θέμα κυρίως την ανθρώπινη ψυχολογία, ενώ τα τελευταία οκτώ χρόνια, είναι μέτοχος σε ταξιδιωτικό πρακτορείο στον Πειραιά. 
Εξέδωσε τον Μάρτιο του 2019, το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο : "Πέντε Νοέμβρη" από την "Δυάς Εκδοτική" 
Όνειρό της, είναι να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο και να γνωρίσει διαφορετικές κουλτούρες, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο τα ταξίδια, ως το αγαπημένο της χόμπυ.




Βιβλιογραφία

Η μεγάλη τριλογία "Άβατο"
Περιπέτεια φαντασίας

"Άβατο-ο Έκπτωτος"  (Βιβλίο 1ο)











"Άβατο-οι Κληρονόμοι"  (Βιβλίο 2ο)



"Άβατο-η Προφητεία"  Βιβλίο 3ο




"Η Κατάρα του ορφανού-Το πετράδι του Βάλιμαρ"
Βιβλίο 1ο

Πρώτο βραβείο μυθιστορήματος φαντασίας TYS2019







"Η κατάρα του ορφανού-Η άνοδος του Κέναρντ"
Βιβλίο 2ο





"Σάμχαϊν: οι μάγοι του ερέβους"



"Το Άστρο που έδυσε 1"

Ρομαντικό δράμα φαντασίας

Α΄Βραβείο μεταφυσικού Μυθιστορήματος TYS2019





"Το Άστρο που έδυσε-Ο Τέταρτος πρίγκηπας"
Βιβλίο 2ο



"Το λευκό τριαντάφυλλο"

Αστυνομική ερωτική ρομαντική περιπέτεια




"Ευτυχισμένος μαζί σου"

Δράμα



"Στην κόψη του στιλέτου"

Αστυνομικό



"Αντικρίζοντας την Πόλη"

Δραματική ερωτική ρομαντική περιπέτεια δράσης



"Το αόρατο πρόσωπο"

Δράμα



"Το δέντρο της αγάπης (Άστρο που έδυσε)

Χριστουγεννιάτκο διήγημα



"Το ραγισμένο στολίδι"

Χριστουγεννιάτικο διήγημα



"Εκείνος"

Σκοτεινή περιπέτεια φαντασίας



"Γραβάτα γένους θηλυκού"

Ρομαντική ερωτική κομεντί



Η Ιφιγένεια τιμήθηκε στα ετήσια βραβεία TYS2019  (Tell Your Story) του Ελληνικού WATTPAD
ως "πριγκίπισσα" συγγραφέας της χρονιάς "TYS PRINCESS 2019"

























Σχόλια

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Απουσίες

Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Είναι καλοκαίρι και αν και βράδυ, η ζέστη είναι αφόρητη. Εγώ όμως εκεί, πάλι στο μπαλκόνι. To ‘χω πείσμα κι ας δουλεύει μέσα ο κλιματισμός στο φουλ ∙ θα δροσίσουν τα ντουβάρια. Εδώ έξω, ένας ανεμιστήρας μισιακός με δυο μόνο πτερύγια μου κάνει αέρα, ή με κοροϊδεύει… Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Τον αφήνω όμως να δουλεύει, περιμένοντας ίσως τη στιγμή που θα τα φτύσει για να δούμε ποιος από τους δυο μας γελάει καλύτερα. Αλλά δεν ήθελα να πω για τον ανεμιστήρα, ούτε για το κλιματιστικό. Κάτι άλλο ήταν μα το ξέχασα.   Ανάθεμα!  Πάλι σύρθηκε το χέρι μου σε αυτά τα αναθεματισμένα σουπλά. Σίγουρα θα αφήσει κοκκινίλα. Ξέρεις, είναι απ’ αυτά που είναι πια πολύ της μόδας, τα μπόχο, ευχάριστα στο μάτι-τραχιά στην υφή. Κάτι τέτοιες στιγμές νοσταλγώ τα πλαστικά τραπεζομάντιλα της μάνας μου, κι ας έκαναν τα χέρια μου να ιδρώνουν και να γλιστράνε αντίστοιχες νύχτες. Αλλά πάλι αφαιρέθηκα. Ούτε για διακόσμηση είχα όρεξη να μιλήσω. Για μια στιγμή… Είχα όντως όρεξη; Κοιτ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...