" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Προσβολές
Επικρίσεις
Ηθελημένες
Επαναλαμβανόμενες
Διεισδύουν στα άδυτα της ψυχής
Βουλιάζοντας σε σ'αυτό το ατέρμονο ταξίδι σκέψεων
Ένα ταξίδι στεναγμών
Επαναπροσδιορισμών..
Όλη σου η ζωή να ανεβαίνει
τον ανηφορικό αυτό δρόμο
Προς την λύτρωση
Αφήνοντας μια πνιχτή κραυγή
μια γεύση πικρή
στο
τελείωμα της γλώσσας
Ηθελημένες
Επαναλαμβανόμενες
Διεισδύουν στα άδυτα της ψυχής
Βουλιάζοντας σε σ'αυτό το ατέρμονο ταξίδι σκέψεων
Ένα ταξίδι στεναγμών
Επαναπροσδιορισμών..
Όλη σου η ζωή να ανεβαίνει
τον ανηφορικό αυτό δρόμο
Προς την λύτρωση
Αφήνοντας μια πνιχτή κραυγή
μια γεύση πικρή
στο
τελείωμα της γλώσσας
Να μην ξεχάσω να πάρω καραμέλες..
Καραμέλες..
Υπόσχομαι να μην ξεχάσω
να πάρω
καραμέλες..
να πάρω
καραμέλες..
Κ.Χ
Aπο την ποιητική της συλλογή "Ζωή και Ποίηση"
What am I now? What am I now?
What if I'm someone I don't want around?
I'm falling again..I'm falling again
I'm fallin...
Ένα ακόμα πολύ όμορφο ποίημά σου Κατερίνα από τη συλλογή σου. Ευχαριστούμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφο ποίημα Κατερίνα, μπράβο
ΑπάντησηΔιαγραφή