Δῶρον ἄδωρον

Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη

Γοργοπερπατώ 

στον κατηφορικό δρόμο 

Η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα αφήνει

μια ευχάριστη, γνώριμη, γήινη οσμή 

που γαργαλάει ολες τις αισθήσεις μου μια προς μια

Ένα ρίγος διαπερνάει το κορμί μου σπιθαμή προς σπιθαμή

Ξάφνου, διακρίνω δυο σιλουέτες στην άκρη του δρόμου 

Εσύ..

Κομψός αλλά συγχρόνως αμήχανος 

Μια αμηχανία που διακρίνεται τόσο στο σμίξιμο των πυκνών φρυδιών σου 

όσο και στην τοποθέτηση των χεριών μέσα στο βαρύ παλτό 

Μια ευγενική παρουσία στέκει σιμά σου υποκρινόμενη το ίδιο συναίσθημα 

Σταγόνες βροχής αρχίζουν να τρυπώνουν στο δέρμα μου

Που ολοένα και δυναμώνουν 

Ξεκινά απότομα 

ένα όργιο χρωμάτων με ομπρέλες 

που υψώνονται στον αέρα 

Μια εξ αυτών 

προστατεύει την όμορφη νεαρά 

Με το χέρι σου κλειδώνεις το σώμα της 

Σαν πορσελάνινης κούκλας 

Φοβούμενος μην σπάσει

όπως ακριβώς και η διαδικασία δημιουργίας της απαιτεί δεξιοτεχνία και ομαλές συνθήκες καιρού για να δουλευτεί, να κινηθεί, να γεννηθεί 

Να πάρει ζωή..

Ανήμπορη να κάνω ένα βήμα 

Μένω εκεί να σε κοιτώ να χάνεσαι κατω από το αμυδρό ημίφως του δρόμου

"Χρόνια πολλά" 

κατάφερα να ψελλίσω..

Αυτή είναι η μέρα σου

Αυτή είναι η μέρα σας

Αυτή ήταν η μέρα μας...

Δώρον άδωρον είσαι για εμένα

Δώρον άδωρον..

Κ.Χ

Από την ποιητική της 

συλλογή "Ζωή και Ποίηση"

And you'll see me waiting for you on the corner of the street..