Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Γοργοπερπατώ
στον κατηφορικό δρόμο
Η μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα αφήνει
μια ευχάριστη, γνώριμη, γήινη οσμή
που γαργαλάει ολες τις αισθήσεις μου μια προς μια
Ένα ρίγος διαπερνάει το κορμί μου σπιθαμή προς σπιθαμή
Ξάφνου, διακρίνω δυο σιλουέτες στην άκρη του δρόμου
Εσύ..
Κομψός αλλά συγχρόνως αμήχανος
Μια αμηχανία που διακρίνεται τόσο στο σμίξιμο των πυκνών φρυδιών σου
όσο και στην τοποθέτηση των χεριών μέσα στο βαρύ παλτό
Μια ευγενική παρουσία στέκει σιμά σου υποκρινόμενη το ίδιο συναίσθημα
Σταγόνες βροχής αρχίζουν να τρυπώνουν στο δέρμα μου
Που ολοένα και δυναμώνουν
Ξεκινά απότομα
ένα όργιο χρωμάτων με ομπρέλες
που υψώνονται στον αέρα
Μια εξ αυτών
προστατεύει την όμορφη νεαρά
Με το χέρι σου κλειδώνεις το σώμα της
Σαν πορσελάνινης κούκλας
Φοβούμενος μην σπάσει
όπως ακριβώς και η διαδικασία δημιουργίας της απαιτεί δεξιοτεχνία και ομαλές συνθήκες καιρού για να δουλευτεί, να κινηθεί, να γεννηθεί
Να πάρει ζωή..
Ανήμπορη να κάνω ένα βήμα
Μένω εκεί να σε κοιτώ να χάνεσαι κατω από το αμυδρό ημίφως του δρόμου
"Χρόνια πολλά"
κατάφερα να ψελλίσω..
Αυτή είναι η μέρα σου
Αυτή είναι η μέρα σας
Αυτή ήταν η μέρα μας...
Δώρον άδωρον είσαι για εμένα
Δώρον άδωρον..
Κ.Χ
Από την ποιητική της
συλλογή "Ζωή και Ποίηση"
And you'll see me waiting for you on the corner of the street..
Ξέρεις ότι έχω αδυναμία στη λεπτή κλασική ρομαντική ποιητική σου γραφή. Πολλά τα στοιχεία του κλασικού ρομαντισμού στο λόγο σου Κατερίνα. Δίνει στο ποίημά σου μια τρυφερή υφή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα και καλή βδομάδα.
Πόσο σας ευχαριστώ για τα όμορφα σας λόγια ..χαίρομαι που σας αγγίζει η γραφή μου !!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζω το έχω εκφράσει επανειλημμένα Κατερίνα. Και έτσι είναι.
ΔιαγραφήΚατερίνα μπράβο, πολύ όμορφο ποίημα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ Γιώργο !!!
Διαγραφή