Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Οι δικές σας βιβλιοπροτάσεις για το μήνα του Halloween

 



Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ


Ο Οκτώβρης είναι εδώ. Ο μήνας του τρόμου, της μαγείας, των φαντασμάτων, του Το είχες και στο χωριό σου. Ο μήνας του Halloween έχει μπει για τα καλά κι έχει φέρει μαζί του το πολυπόθητο φθινόπωρο, την γρήγορη δύση του ηλίου, τη δροσιά εκείνη που μας ωθεί να κρυφτούμε στις μάλλινες κουβέρτες μας παρέα με μια κούπα ζεστό τσάι κι ένα βιβλίο. Και καθώς λοιπόν πλησιάζει εκείνη η νύχτα που το πέπλο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών πέφτει, οι περισσότεροι στρεφόμαστε στο είδος του τρόμου και της φαντασίας. Έτσι, για μία ακόμα φορά ζήτησα τη βοήθεια των φίλων μου και προθυμοποιήθηκαν να σας προτείνουν τα κατάλληλα αναγνώσματα γι’ αυτό το μήνα. Επειδή όμως δέχτηκα πάρα πολλά μηνύματα, έκανα μια μικρή επιλογή στο ποια θα σας παρουσιάσω, ώστε να μπορέσω στο τέλος να κάνω τις δικές μου προτάσεις.


Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα δικά σας αγαπημένα.


Από τη μεγάλη λίστα που παρέλαβα, δεν έλειψε και η κλασική λογοτεχνία. Το Φάντασμα της Όπερας του Gaston Leroux είναι αρκετά ατμοσφαιρικό, ιδανικό για αυτό το μήνα. Ο κρυμμένος στις σκιές Έρικ είναι μια τραγική φιγούρα που θα προσθέσει συγκίνηση στον μήνα των έντονων συναισθημάτων. Η Christine όμως δεν είναι η μοναδική πρωταγωνίστρια που παρασύρεται σε σκοτεινά μονοπάτια. Στην Καρμίλλα του J. Sheridan Le Fanu η βασική χαρακτήρας βιώνει μια συνταρακτική εμπειρία, περισσότερο υπερφυσική από ότι η Christine. Με φόντο ένα γοτθικό κάστρο, πλάσματα από έναν άγνωστο και χθόνιο κόσμο ταράζουν την ζωή της γεμίζοντας την με την απόλυτη φρίκη.


Μια αγαπημένη υποκατηγορία τρόμου και φαντασίας, που δε θα μπορούσε να λείψει από αυτή τη λίστα, είναι τα βιβλία με φαντάσματα, γνωστά και ως Paranormal. Το πρώτο είναι ένα προσωπικό αγαπημένο, γι’ αυτό κι ευχαριστώ πολύ τη φίλη Νικολέτα που το πρότεινε και μου έδωσε την ευκαιρία να σας το παρουσιάσω. Η τριλογία Εφιάλτες της Άρτεμις Βελούδου Αποκότου είναι ό,τι καλύτερο έχει να αναδείξει η εγχώρια λογοτεχνία. Με έντονο το Λαβκραφτιανό στοιχείο, η συγγραφέας μας ταξιδεύει στο Dunwich, όπου οι δυο πρωταγωνιστές καλούνται να λύσουν μια κατάρα. Αν σας αρέσουν οι σκοτεινές ιστορίες, με κατάρριψη των λογοτεχνικών κλισέ και μια απίστευτα δυνατή σχέση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, τότε οι Εφιάλτες είναι η ιδανική επιλογή.



Εξίσου αγαπημένο και σκοτεινό είναι το Ninth House της Leigh Bardugo. Ξεφεύγοντας από τον μαγικό κόσμο των Grisha, η Leigh μας αφηγείται την ιστορία οκτώ κοινοτήτων του πανεπιστημίου Yale, τα μέλη των οποίων καταπιάνονται με διάφορες τελετουργίες. Η επικοινωνία με την άλλη πλευρά είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και η σκοτεινή μαγεία ένα από τα βασικά μαθήματα στα οποία εξετάζονται αυστηρά. Με αμφιβόλου είδους μαγείας μπλέκει κι η Aurora της Βικτώριας Μόσχου. Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου Guardians of the Auras είναι η Πανδώρα του κόσμου της, καθώς όταν ανοίγει ένα αρχαίο κουτί ακολουθούν σοβαρές καταστροφές.


Λιγότερο σκοτεινό είναι το βιβλίο Η πιο τρομακτική ιστορία όλων των εποχών του Philip Kerr. Ναι μεν, ο τίτλος μας προϊδεάζει για κάτι φρικαλέο, αλλά αυτό το πόνημα απευθύνεται σε παιδιά. Επομένως, είναι πιο φιλικό στον αναγνώστη, ο οποίος εξερευνά ένα στοιχειωμένο βιβλιοπωλείο. Επίσης παιδικό βιβλίο είναι η Coraline του Neil Gaiman. Η νεαρή κοπέλα ανοίγει την δέκατη τέταρτη πόρτα του διαμερίσματος που διαμένει με την οικογένεια της και ανακαλύπτει έναν διαφορετικό κόσμο. Δεν είναι όμως συνεχώς ευχάριστος.


Ένα άλλο αγαπημένο και ταιριαστό είδος για αυτόν τον μήνα είναι τα βιβλία με μάγισσες. Η αρχή θα γίνει με το Serpent & Dove της Shelby Mahurin. Σε έναν φανταστικό κόσμο μεσαιωνικού τύπου, οι μάγισσες διώκονται από την εκκλησία και καίγονται στην πυρά. Η Lou, μια μάγισσα που έχει δραπετεύσει από τη σύναξη της, πασχίζει να κρατήσει την ταυτότητα της μυστική για να γλιτώσει από θεούς και δαίμονες. Όταν όμως αναγκάζεται να παντρευτεί έναν κυνηγό μαγισσών, τα πράγματα περιπλέκονται επικίνδυνα. Η Diana Bishop από την άλλη, έχει μια πιο ήρεμη ζωή, για ένα μικρό διάστημα τουλάχιστον. Όταν καλεί τυχαία ένα χαμένο βιβλίο αλχημείας, όλος ο υπερφυσικός κόσμος – μάγισσες, βρικόλακες, δαίμονες – στοιχειώνει την καθημερινότητα της με την ελπίδα ότι θα είναι κοντά όταν το καλέσει ξανά. Και τότε, η πρωταγωνίστρια του Discovery of Witches (της Deborah Harkness) θα παλέψει για την ζωή της και για το μεγάλο μυστικό της δημιουργίας όλων αυτών των πλασμάτων.



Οι μάγισσες του East End, της Melissa de la Cruz, έχουν το δικό τους μυστικό. Για χρόνια οι δυνάμεις τους είναι αδρανοποιημένες, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν ότι δεν γίνεται να αντιμάχονται το πεπρωμένο τους. Κάποιοι όμως, δεν επιθυμούν αυτή την αλλαγή και τότε μάνα και κόρες θα πρέπει να παλέψουν με τις δυνάμεις του σκότους. Επίσης κρυφές είναι οι δυνάμεις των Iris και Malina στο Wicked like a wildfire (Lana Popovic) κατόπιν διαταγής της μητέρας τους. Όταν όμως εκείνη χάνεται ξαφνικά, τα κορίτσια θα πρέπει να ξεχάσουν την υπόσχεση τους για να μπορέσουν να τη σώσουν.


Προχωρώντας στο είδος των βρικολάκων, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το Vampire Academy της Richelle Mead. Είναι από τα βιβλία που αν δεν το ανέφεραν οι φιλαναγνώστες φίλοι μου, θα το βλέπατε στην δική μου λίστα προτάσεων. Στην ακαδημία Μορόι και Νταμπίρ του Αγίου Βλαδίμηρου, η εκκολαπτόμενη φύλακας Rose Hathaway παλεύει με αόρατους εχθρούς, προκείμενου να προστατέψει την φίλη της Lisa Dragomir. Η τελευταία πριγκίπισσα του οίκου τους καταδιώκεται από άγνωστα πλάσματα και μονάχα η ετοιμοπόλεμη Rose φαίνεται αρκετά ικανή ώστε να τα ανακαλύψει και να τα πολεμήσει.


Το δεύτερο βιβλίο με βρικόλακες που μας – και σας – πρότειναν είναι το The Beautiful της Renee Ahdieh. Το μυθιστόρημα μας πηγαίνει πίσω στο χρόνο, στο 1872. Μια δεκαεπτάχρονη κοπέλα, φεύγει από το Παρίσι και βρίσκει καταφύγιο στη Νέα Ορλεάνη. Εκεί θα μαγευτεί από τη ζωντάνια της πόλης, η οποία όμως κρύβει ένα μεγάλο και σκοτεινό μυστικό.



Φτάνοντας στο τέλος των προτάσεων σας, θα αναφερθούν δύο βιβλία που δεν θα μπορούσαν να διαβαστούν σε πιο κατάλληλη εποχή. Ο λόγος γίνεται για το Νεκρωταφίο Ζώων του Stephen King και το Demonic Debutantes, έργο εννέα συγγραφέων (Christine Bottas, Amber Boyd, Steven R. Brandt, E.A Comiskey, Sophia Diaz, Holly Gonzalez, Kristin Jacques, Victoria Moschou, Josephine Templeton). Το μεν Νεκρωταφίο Ζώων μας ταξιδεύει σε μια φαινομενικά ήρεμη πόλη του Μέιν, όπου ένα παλιό, ινδιάνικο νεκροταφείο γίνεται η αιτία να ξεχάσει ο πρωταγωνιστής τα όρια της ζωής και άθελα του να αφήσει το Κακό να ταράξει την ησυχία της οικογένειας του. Το Demonic Debutantes είναι η ιστορία των εννέα κορών της Κόλασης, οι οποίες θα πρέπει να υπακούσουν τις επιταγές του Εωσφόρου και να καταστρέψουν τους ανθρώπους. Το κατά πόσο θα μείνουν αφοσιωμένες στην Κόλαση από τη στιγμή που θα βρεθούν στην Γη, μπορείτε να το μάθετε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.



Για τον επίλογο σας φύλαξα τέσσερις δικές μου προτάσεις, που καλύπτουν όλο το φάσμα των Halloween αγαπημένων. Για το είδος των μαγισσών έχω να σας προτείνω το The year of the witching της Alexis Henderson. Όπως πολύ εύστοχα είχε σχολιάσει μία αναγνώστρια, πρόκειται για το τέλειο μίγμα του Salem και της Ιστορίας της Θεραπαινίδας. Σε μια πατριαρχική κοινωνία που επικρατούν οι νόμοι μιας αίρεσης, η νεαρή Immanuelle πασχίζει να αποβάλλει από πάνω της την φήμη της μητέρας της. Μα καθώς αγωνίζεται να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με τη μαύρη μαγεία την οποία χρησιμοποιούσε η μητέρα της, συνειδητοποιεί πως ό,τι θεωρούσε δεδομένο ήταν ένα καλοφτιαγμένο ψέμα.


Για το είδος των βρικολάκων η καλύτερη δυνατή πρόταση είναι το Σάλεμς Λοτ του Stephen King. Φυσικά και αγαπάμε τις σύγχρονες απεικονίσεις των βαμπίρ, στις οποίες τους δίνονται περισσότερο ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όσον αφορά την προσωπικότητα. Ωστόσο, δεν ξεχνάμε τις παλαιότερες απεικονίσεις τους, όπου πρόκειται για πλάσματα που υπακούν μονάχα στη δίψα τους. Οι βρικόλακες του Σάλεμς Λοτ είναι αυτά τα βαμπίρ και δε θα ήθελες να τα συναντήσεις, γιατί δεν θα έδειχναν έλεος.


Η τρίτη πρόταση αφορά την ιστορία μικρού μήκους Η ιστορία του χειρούργου του J.P. Dixon. Ένα γροτέσκο αφήγημα που εξερευνά μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ματαιοδοξία και ο μαζοχισμός. Πρόκειται για την απόλυτη φρίκη!


Τέλος και εξίσου σημαντικός είναι ο H.P Lovecraft. Όλα του τα έργα είναι ένα προς ένα γι’ αυτό το μήνα, αλλά για να σας κάνω τη ζωή πιο εύκολη, θα σας αναφέρω τα διηγήματα που υπόκεινται στα ήδη που έχουμε αναφέρει: Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας, Τρόμος στο Dunwich, Η μετάβαση του Χουάν Ρομέρο, Νταγκόν, Η ονειρική αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ και φυσικά το πασίγνωστο Το κάλεσμα του Κθούλου. Οι πιο γενναίοι μπορούν να εξερευνήσουν και τις σελίδες του Νεκρονομικόν, φροντίζοντας πάντα να διαβάσουν προσεκτικά τις οδηγίες που δίνονται στις περισσότερες εκδόσεις.




Σχόλια

  1. Ω τι θησαυροί είναι αυτοί Δανάη; Και μάλιστα αρκετά επίκαιροι σε μια επέτειο, ξένη βέβαια, αλλά του είδους και αυτή.
    Ευχαριστούμε πολύ καλή μου φίλη για τις προτάσεις, καθώς τις βλέπω διαλεχτές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καθετί που μας σπρώχνει στα βιβλία είναι καλοδεχούμενο. Σε ευχαριστώ πολύ φίλε Γιάννη!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...