Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Lore της Alexandra Bracken

 



Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ 


My name will be legend”


Η ελληνική μυθολογία έχει εμπνεύσει κατά καιρούς πολλούς καλλιτέχνες, αλλά δεν έχει αποδώσει πάντα καρπούς. Δε θεωρώ ότι φταίει η καταγωγή, γιατί κανείς άνθρωπος στον πλανήτη δεν γνωρίζει ακριβώς την ιστορία και λαογραφία του, αλλά δεν είναι δύσκολο να τη μάθει. Απαιτείται διάβασμα και ανοιχτό μυαλό. Ορισμένοι συγγραφείς έχουν τα απαραίτητα προσόντα και μας δίνουν υπέροχα βιβλία, όπως η Alexandra Bracken.


Την πρώτη βδομάδα του Ιανουαρίου, η βιβλιοφιλική κοινότητα του Instagram ενημέρωσε ανίδεους αναγνώστες σαν και του λόγου μου για την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της προαναφερθείσας συγγραφέως. Αμέσως το αναζήτησα σε ebook, καθώς το βιβλίο προς το παρόν είναι διαθέσιμο μόνο στο εξωτερικό και όλοι ξέρουμε ότι αν έκανα το λάθος να το παραγγείλω, θα το έπιανα στα χέρια μου όταν θα δίδασκα στα εγγόνια μου την ελληνική μυθολογία. Και πόσο δε μετάνιωσα αυτή την επιλογή!


Η Melora του οίκου του Περσέα ζει στη Νέα Υόρκη κρυμμένη από άτομα σαν κι αυτή. Τι ακριβώς είναι η Melora, Lore; Μια κυνηγός. Κάθε επτά χρόνια, για μια βδομάδα, οίκοι κυνηγών ψάχνουν θεούς με σκοπό να τους σκοτώσουν και να πάρουν τις δυνάμεις τους. Όταν οι αρχηγοί των οίκων έχουν θανατώσει θεούς όπως το Διόνυσο, τον Άρη, την Αφροδίτη, γίνονται στόχος των κυνηγών στον επόμενο κύκλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί οίκοι, όπως αυτός του Βελλερεφόντη, να εξαφανιστούν. Ο οίκος των Περσηίδων, στον οποίο ανήκει και η πρωταγωνίστρια μας, κοντεύει να εξαλειφθεί, καθώς εκείνη και η μακρινή της πρόγονος που κουβαλάει τις δυνάμεις του Ποσειδώνα είναι τα τελευταία μέλη της. Με την έναρξη ενός ακόμα αιματηρού κύκλου, όσα θέλει να αποφύγει η Lore θα αναγκαστεί να τα αντιμετωπίσει το βράδυ που συναντά την τραυματισμένη Αθηνά. Και τότε, η Περσηίδα που μόνο εκείνη μπορεί να κρατήσει την αιγίδα, την ασπίδα με τη Μέδουσα, το πλάσμα που σκότωσε ο Περσέας, θα κυνηγήσει και θα γίνει η λέαινα που ονειρευόταν από παιδί.


Το βιβλίο είναι stand alone και η Alexandra με τη σοφία της Αθηνάς και τη βοήθεια των μουσών φέρθηκε έξυπνα βάζοντας την ιστορία να εξελιχθεί στην εβδομάδα του κυνηγιού. Με ταξίδια στο παρελθόν, εσωτερικούς μονολόγους και διαλόγους στην κορύφωση κάθε κεφαλαίου δίνονται οι απαντήσεις που χρειάζεται ο αναγνώστης για να καταλάβει την εξέλιξη της πλοκής.


Η γραφή της είναι καθηλωτική, με απλό ύφος, αλλά όχι ανώριμο. Η γνώση της αρχαιοελληνικής μυθολογίας είναι φανερή σε κάθε τέχνασμα που ξεπροβάλλει με μια αποκάλυψη, αλλά και στις μικρές λεπτομέρειες όπως αναφορές στο κλέος, την αιδώ, τη κοσμογονία του Ησίοδου και την ονοματοδοσία. Όλα τα μέλη των οίκων έχουν αρχαιοελληνικά ονόματα όπως Ηρώ, Κάστορας, Δήμος, Ολυμπία. Επιπλέον, το χαϊδευτικό της πρωταγωνίστριας είναι χρυσαφένια, πράγμα που ίσως δε σας αφορά, αλλά εγώ το βρήκα πολύ χαριτωμένο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Θα μπορούσε βέβαια να υπάρχει και μια Δανάη στον οίκο του Περσέα, αλλά ας αγνοήσω αυτή τη μικρή ενόχληση.


Η δράση δεν έλειπε από κανένα κεφάλαιο. Σκηνές μάχης προέκυπταν με κάθε ευκαιρία, όπλα που διαβάζαμε στα έπη χρησιμοποιούνταν από τους πρωταγωνιστές, τα τεχνάσματα των θεών που μας συντρόφευαν σε κάθε ιστορία τους δυσκόλευαν τον αγώνα. Αυτό βέβαια που λάτρεψα, και δε με ενδιαφέρει πόσο κλισέ θα φανεί στους περισσότερους, ήταν η ανάδειξη της γυναικείας ρώμης και οι κραυγές των λέαινων που πάσχιζαν να ακουστούν πάνω από την οχλοβοή μιας αυστηρά πατριαρχικής κοινωνίας που εκμεταλλευόταν ακόμα και νεαρά κορίτσια, αγνοώντας πόσο παρωχημένο και εγκληματικό είναι στη σημερινή εποχή.


Θα μπορούσα πραγματικά να μιλάω ώρες ολόκληρες για αυτό το βιβλίο, την πλοκή, τους χαρακτήρες και φυσικά τις όμορφες σχέσεις που καλλιέργησαν μεταξύ τους καταμεσής ενός πολέμου. Θέλω όμως να σας παροτρύνω να του δώσετε μια ευκαιρία, έστω και σε ebook, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι θα σας αρέσει. Τότε λοιπόν, θα μπορέσουμε να τα συζητήσουμε όλα υπό το άγρυπνο βλέμμα των θεών.


Σχόλια

  1. Η ελληνική μυθολογία έχει εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες, διαχρονικά. Εδώ όμως παρατηρώ, ότι το πάει ένα βήμα παρακάτω, εξελίσσει η συγγραφέας τους ήδη γνωστούς μύθους και τους πάει παραπέρα. Ενδιαφέρον! Διότι, πέρα των άλλων τους κρατάει και ζωντανούς.
    Τα το βάλω στα υπόψιν μου
    Την καλημέρα μου, Δανάη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς. Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια συγχρονη οπτική της μυθολογίας με φρέσκια γραφή και πολλη δράση.

      Διαγραφή
  2. Απίστευτο!
    Πόσο διακριτή αλλά και διερευνητική ματιά πρέπει να έχεις Δανάη για να ανασύρεις τέτοια έργα και βιβλία!
    Είναι συγκλονιστικό! Υπάρχει στα Ελληνικά;
    Πόσες γνώσεις πρέπει αν έχεις κάποιος και όση φαντασία για να δημιουργήσει ένα τέτοιο έργο, ένα τέτοιο μυθιστόρημα.
    Σαν σύλληψη με μαγεύει, με καθηλώνει. Σαν παρουσίαση δική σου, με εξιτάρει καλή μου φίλη.
    Ειλικρινά ευχαριστούμε για την παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Γιάννη μου. Πραγματικά η συγγραφέας έχει κάνει πολυ προσεγμένη δουλειά. Δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά γιατί μόλις βγήκε στο εξωτερικό. Ελπίζω ελληνικοι εκδοτικοί να το μυριστούν και να πράξουν τα δεοντα!

      Διαγραφή
    2. Μακάρι βρε Δανάη μου, μακάρι! Έχουμε τόση ανάγκη από τέτοια έργα. Σκέψου να μην κυκλοφορούν στην πατρίδα μας θέματα με αυτήν! Απίστευτο.
      Σε ευχαριστούμε και πάλι για όσα μας προσφέρεις.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...