Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τη Μαίρη Ελευθεριάδου

 Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Μαίρη Ελευθεριάδου, συγγραφέα του βιβλίου "Το πιο μελωδικό ρεφρέν".




            Πες μας λίγα λόγια για εσένα, την πορεία και τα ενδιαφέροντα σου.

Καταρχάς ευχαριστώ πολύ για το βήμα μέσω της υπέροχης σελίδας σας. Λοιπόν, ας αρχίσω με τις συστάσεις με λένε Μαίρη σε έναν μήνα θα γίνω 26 και είμαι καθηγήτρια γαλλικών. Αγαπώ πάρα πολύ την οικογένεια μου και την παρέα μου, την διδασκαλία, την συγγραφή και να διαβάζω βιβλία. Επίσης, μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια.


    Πως η συγγραφή βρέθηκε στο διάβα σου, την κυνήγησες ή απλώς προέκυψε;

Έγραφα από πολύ μικρή ηλικία ημερολόγιο και σε συνδυασμό με τα βιβλία που διάβαζα πιστεύω με ώθησαν να γράψω πρώτη φορά στα 13 μου. Εκείνη η ιστορία έμεινε στο συρτάρι, ώσπου 10 χρόνια μετά αποφάσισα να γράψω πιο συστηματικά. Όταν αποτυπώθηκαν οι πρώτες λέξεις στο χαρτί ήταν μια μαγική στιγμή και ένιωσα πολύ όμορφα. Οπότε μάλλον ήταν ένα αποτέλεσμα όλων των παραπάνω. Στην αρχή δεν είχα κιόλας κατά νου να εκδοθεί.


      Ποια η εμπειρία σου από τη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad; Πιστεύεις ότι βοήθησε ώστε να αναγνωριστεί το έργο σου;

Το Wattpad είναι ένα ιδανικό εργαλείο για τους συγγραφείς που προσφέρει πολλές δυνατότητες. Εκεί δημοσίευσα πρώτη φορά Το πιο μελωδικό ρεφρέν και μέσω αυτής της πλατφόρμας είχα τις πρώτες εντυπώσεις των αναγνωστών και φτάσαμε στην έκδοση. Μετά από πολλά θετικά σχόλια για τα οποία είμαι ευγνώμων και την παρότρυνση των δικών μου προσώπων αποφάσισα να πάρει τον δρόμο των εκδόσεων. Επίσης, να πω ότι στο Wattpad υπάρχουν πάρα πολλά διαμαντάκια που αξίζει να διαβάσει κανείς.


              Το βιβλίο σου ήδη από τον τίτλο «Το πιο μελωδικό ρεφρέν» μας προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει. Μοιράσου λίγα στοιχεία για το περιεχόμενο του και τους ήρωες σου.

Είναι μια ιστορία για τον πρώτο έρωτα που ζουν δυο νέοι με φόντο την Αθήνα και τα αγαπημένα τους τραγούδια. Ταυτόχρονα βλέπουμε την επαγγελματική τους πορεία και τον φιλικό τους κύκλο. Ελπίζω οι αναγνώστες να ταυτιστούν διαβάζοντας το, να θυμηθούν τον πρώτο τους έρωτα και ίσως και τα φοιτητικά τους χρόνια.


            Τι είναι η μουσική για εσένα και πως επηρεάζει τη ζωή σου;

Η μουσική πρωταγωνιστεί στην καθημερινότητα μου. Ακούω πολύ τακτικά στον ελεύθερο χρόνο μου, όταν διαβάζω ένα βιβλίο και όταν γράφω.


       Η πλοκή διαδραματίζεται στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα, τη γενέτειρα σου. Αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας ώστε να επιλέξεις τον τόπο δράσης;

Ήταν πολύ καθοριστικός καθώς επιθυμούσα να υπάρχει αληθοφάνεια και παραστατικότητα σχετικά με το μέρος που ζουν οι ήρωες. Επιπλέον, ήθελα να αναδείξω τις ομορφιές της πόλης που οι περισσότεροι Αθηναίοι λατρεύουν να μισούν αλλά και που ταυτόχρονα δεν μπορούν μακριά της. Υπάρχει πολλή ομορφιά σε αυτή την μεγαλούπολη, απλά για να την διακρίνεις χρειάζεται να μπορείς να την παρατηρήσεις πιο προσεκτικά και να την αφουγκραστείς.


       Έχουμε 15  τραγούδια και επομένως 15 κεφάλαια. Είχες από την αρχή αυτό το σχέδιο στο μυαλό σου ή προέκυψε;

Όταν ξεκίνησα να γράφω την πλοκή ήθελα εξ αρχής να είναι μια ιστορία αγάπης όμως ήθελα να βρω ένα στοιχείο που να την διαφοροποιήσει. Την λύση την έδωσε η μουσική. Το ένα κεφάλαιο έφερε το ένα τραγούδι και σταδιακά ήρθαν τα επόμενα. Έχει να κάνει με την άποψη ότι μπορούμε να ταυτίσουμε ένα συγκεκριμένο τραγούδι με μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας, κάτι που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε κάνει.


            Τα τραγούδια έχουν κάποια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για εσένα και με ποιο τρόπο εισχώρησαν μέσα στην ιστορία σου;

Ναι, όλα τους έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και τα θεωρώ ιδανικά για να εκφράσουν συναισθήματα. Ας πούμε το πρώτο τραγούδι που είναι στο πρώτο κεφάλαιο, το Absolute beginners εκφράζει όλη αυτή την γλυκιά αγωνία και ξεγνοιασιά που νιώθουν οι απόλυτα αρχάριοι στον έρωτα. Για όποιον θέλει να τα ακούσει, υπάρχουν διαθέσιμα στο Youtube και στο Spotify σε μορφή playlist με τον τίτλο του βιβλίου.


    Ποιος από τους ήρωες σου είναι πιο κοντά στη δική σου χαρακτηροδομή και ποιο είναι το αγαπημένο σου χωρίο από την ιστορία;

Οι φίλες μου διαβάζοντας το, μου είπαν ότι η ηρωίδα η Ηλέκτρα έχει πολλά κοινά με τον δικό μου χαρακτήρα και το αστείο είναι πως βγήκε αυθόρμητα όταν το έγραφα. Το πιο αγαπημένο μου χωρίο είναι το εξής: «Ξεκίνησε ένα γνώριμο κομμάτι… Οι στίχοι του μιλούν για κάποιον χωρισμό και όμως με ζεσταίνουν. Με μια οικειότητα και ίσως με μια εγγύτητα που με οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε σένα… Πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να τραγουδά δυνατά το ρεφρέν και ξάφνου έρχεται στα χέρια μου το μικρόφωνο. Το πιο μελωδικό ρεφρέν το αφιερώνω σε σένα φυσικά. Για όσα ξύπνησες μέσα στην καρδιά μου και έφυγαν ξαφνικά.»


       Ποιοι συγγραφείς στάθηκαν ως πρότυπα σου ;

Έχω πάρα πολλούς αγαπημένους συγγραφείς που τους έχω εκφράσει την αδυναμία μου μέσω των social media αλλά στη διάρκεια της συγγραφής προσπαθώ να έχω την δική μου συγγραφική ταυτότητα.


         Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια στο χώρο της λογοτεχνίας;

Είμαι στην φάση της προετοιμασίας μιας ιστορίας που θέλω πολύ να εκδοθεί και ελπίζω να πάνε όλα καλά και να ταξιδέψει σε πολλές βιβλιοθήκες.



Το βιβλίο της μπορείτε να το βρείτε εδώ

Τα τραγούδια του βιβλίου μπορείτε να τα ακούσετε εδώ.


Ας ευχαριστήσουμε τη Μαίρη για την όμορφη συνέντευξη της και να της ευχηθούμε τα καλύτερα δημιουργικά χρόνια. 


Σχόλια

  1. Καλώς όρισες Μαίρη στην σελίδα και σε ευχαριστούμε και εμείς για το άνοιγμα της δουλειάς σου και των σχεδίων σου.
    Επίσης να δώσω τα εύσημα και στην Κατερίνα για την άριστη οργάνωση της συνέντευξης.
    Αυτό με τα κεφάλαια-τραγούδια το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον.
    Να ευχηθώ στη Μαρία λοιπόν κάθε επιτυχία στα όνειρά της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...