Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης
Ένα, δύο, τρία
Φίλοι και σχέσεις ∙ κουκιά μετρημένα στο μυαλό σου.
Ξέρεις τα δικά σου, πως τα κατέκτησες νομίζεις.
Κι έφτιαξες έναν κύκλο...
Μα το άσπρο που ζωγράφιζες δεν ήταν ασβέστης
και έτσι δεν έγινε ποτέ μπετό.
Ήτανε κιμωλία.
Ας είναι λες, θα αντέξει, και ξαναμετράς.
Ένα, δύο
Κάποιος σου λείπει ξαφνικά και τα κουκιά λιγοστέψαν.
Ξέρεις όμως τουλάχιστον αυτά που σου 'χουν μείνει.
Έτσι δεν λογαριάζεις;
Ο κύκλος λίγο μίκρυνε, εσύ μεγάλωσες.
Σαν ν' άρχισες ν' ασφυκτιάς μέσα στα πλαίσια σου.
Μα χώρο δεν προτίθεσαι να δώσεις άλλο.
Όποιος με θέλει, λες, θα στριμωχτεί.
Ένα.
Πού είναι τώρα τα κουκιά σου αναρωτιέσαι
Σου φύγαν ή τα έδιωξες;
Δεν ξέρεις.
Μονάχα χώρο βλέπεις γύρω σου
κενό και πνιγηρό, παρά την άπλα.
Πού είναι οι γραμμές σου αλήθεια;
Πού πήγανε, άραγε, αυτά που κάποτε περίμενες πως θα σε περιμένουν;
Μηδέν.
Και ξαφνικά ταράζεσαι, τρομάζεις και φοβάσαι.
Γιατί σαν άνοιξες τα μάτια σου το είδες πια καθάρια
Μέσα στον κύκλο είναι αυτοί,
εσύ είσαι απ' έξω.
Η κιμωλία στα χέρια σου ακόμη.
Χάρη με εκπλήσσεις μία ακόμα φορά αγαπητέ φίλε. Η ψυχούλα σου εκφράζεται λυρικά, πολύ όμορφα. Δεν ξέρω. Είναι γεμάτο συγκίνηση αυτό το ποίημα. Νομίζω ότι έχεις πολλά να δώσεις φίλε μου. Κάντο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρομαι που αποτελώ μια έκπληξη για σένα φίλε Γιάννη ακόμη και μετά από τόσο καιρό. Πολύ. Την ευχαριστιέμαι πολύ αυτή τη συνδιαλλαγή, να το ξέρεις! Σ' ευχαριστώ!
ΔιαγραφήΚαι εμείς Χάρη και κοίτα να την συνεχίσεις φίλε μου.
ΔιαγραφήΠολύ όμορφο Χάρη !
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ κιμωλία πάντα στα χέρια μας ...
Ευχαριστώ πάρα πολύ Δέσποινα! Πράγματι, η κιμωλία είναι πάντοτε στα δικά μας χέρια! Ό,τι κι αν λέμε στους εαυτούς μας για να παρηγοριόμαστε καμιά φορά.
ΔιαγραφήΔιαβάζοντάς το με πηγές 13 χρόνια πριν.. που χάνοντας τον έχασα και εμένα..
ΑπάντησηΔιαγραφή