Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Σκέψη απρόσκλητη∙ δεν κοίταξε στιγμές, φωνές και αισθήσεις
Απλά κατέφτασε εκεί που ένιωθες πιο ασφαλής
Σε μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα κρεβάτι τρυπωμένη
Αδιάκριτα όρια σε μπερδεμένα σεντόνια
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Κλείνεις την πόρτα σου και λες είμαι καλά. Θα είμαι καλά
Έχω δρόμο ακόμη σκέφτεσαι αφελώς, ή όχι και τόσο
Μα εγγυήσεις δεν σου χάρισε κανείς
Θέλω, πιστεύω, ευσεβείς και άλλοι πόθοι
"Σε περιγελούν μήπως;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Άπλωσε ρίζες ο επισκέπτης με τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια,
ενώ εσύ γελάς με το ακατάληπτο μουρμουρητό του
Ποτέ δεν έγινε κάτι πιο πάνω από 6 λέξεις κι ένα ενοχλητικό σημείο στίξης
Σιγουριά, ηρεμία κι ένας φόβος μικρός
"Αυτός δεν θα φύγει ποτέ;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Το σκέφτεσαι, παρόλο που δεν θες να το παραδεχτείς
Μα με τα χρόνια ο επισκέπτης άλλαξε και χρώμα και φωνή μα και χροιά
"Θέλεις να τον κοιτάξεις;"
Δεν είναι εχθρός, με φίλο μοιάζει
Ανάσες ήρεμες και ένα πλάκωμα που φεύγει
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Η ερώτηση γίνεται πια σενάριο υποθετικό που όμως προστάζει
Σ' ένα βιβλίο με το τέλος του κρυμμένο, εκείνο αποζητά κι άλλες σελίδες...
Γέμισέ τες, χρωμάτισέ τες∙ ό,τι κι αν κάνεις μην τις αφήνεις να περνούν λευκές
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα, εσύ κάνε μια σημείωση...
Να θυμηθώ αύριο να ζήσω.
"Θα το κάνω όμως;"
Χάρη, αγαπητέ φίλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα ακόμα ποιητικό σου αποτύπωμα, που φανερώνει ακόμα μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της συγγραφικής σου ικανότητας και έκφρασης.
Μού άρεσε πάρα πολύ και πιστεύω πώς άνετα μπορείς να περπατήσεις και στα λυρικά μονοπάτια του λόγου.
Καλή βδομάδα φίλε μου.
Γιάννη, φίλε μου, πάντα εδώ, πάντα με έναν καλό λόγο έτοιμο για να εμψυχώσεις και να ενθαρρύνεις! Κρατώ το όμορφο σχόλιο και σου εύχομαι κι εγώ πολύ καλή εβδομάδα!
ΔιαγραφήΤην αξίζεις Χάρη μου την ενθάρρυνση. Το νιώθω ολόψυχα και το εκφράζω αγαπητέ μου φίλε. Να είσαι καλά.
ΔιαγραφήΥπέροχο, όπως ό,τι γράφεις!
ΑπάντησηΔιαγραφή