" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Σκέψη απρόσκλητη∙ δεν κοίταξε στιγμές, φωνές και αισθήσεις
Απλά κατέφτασε εκεί που ένιωθες πιο ασφαλής
Σε μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα κρεβάτι τρυπωμένη
Αδιάκριτα όρια σε μπερδεμένα σεντόνια
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Κλείνεις την πόρτα σου και λες είμαι καλά. Θα είμαι καλά
Έχω δρόμο ακόμη σκέφτεσαι αφελώς, ή όχι και τόσο
Μα εγγυήσεις δεν σου χάρισε κανείς
Θέλω, πιστεύω, ευσεβείς και άλλοι πόθοι
"Σε περιγελούν μήπως;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Άπλωσε ρίζες ο επισκέπτης με τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια,
ενώ εσύ γελάς με το ακατάληπτο μουρμουρητό του
Ποτέ δεν έγινε κάτι πιο πάνω από 6 λέξεις κι ένα ενοχλητικό σημείο στίξης
Σιγουριά, ηρεμία κι ένας φόβος μικρός
"Αυτός δεν θα φύγει ποτέ;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Το σκέφτεσαι, παρόλο που δεν θες να το παραδεχτείς
Μα με τα χρόνια ο επισκέπτης άλλαξε και χρώμα και φωνή μα και χροιά
"Θέλεις να τον κοιτάξεις;"
Δεν είναι εχθρός, με φίλο μοιάζει
Ανάσες ήρεμες και ένα πλάκωμα που φεύγει
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Η ερώτηση γίνεται πια σενάριο υποθετικό που όμως προστάζει
Σ' ένα βιβλίο με το τέλος του κρυμμένο, εκείνο αποζητά κι άλλες σελίδες...
Γέμισέ τες, χρωμάτισέ τες∙ ό,τι κι αν κάνεις μην τις αφήνεις να περνούν λευκές
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα, εσύ κάνε μια σημείωση...
Να θυμηθώ αύριο να ζήσω.
"Θα το κάνω όμως;"
Χάρη, αγαπητέ φίλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα ακόμα ποιητικό σου αποτύπωμα, που φανερώνει ακόμα μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της συγγραφικής σου ικανότητας και έκφρασης.
Μού άρεσε πάρα πολύ και πιστεύω πώς άνετα μπορείς να περπατήσεις και στα λυρικά μονοπάτια του λόγου.
Καλή βδομάδα φίλε μου.
Γιάννη, φίλε μου, πάντα εδώ, πάντα με έναν καλό λόγο έτοιμο για να εμψυχώσεις και να ενθαρρύνεις! Κρατώ το όμορφο σχόλιο και σου εύχομαι κι εγώ πολύ καλή εβδομάδα!
ΔιαγραφήΤην αξίζεις Χάρη μου την ενθάρρυνση. Το νιώθω ολόψυχα και το εκφράζω αγαπητέ μου φίλε. Να είσαι καλά.
ΔιαγραφήΥπέροχο, όπως ό,τι γράφεις!
ΑπάντησηΔιαγραφή