Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Σκέψη απρόσκλητη∙ δεν κοίταξε στιγμές, φωνές και αισθήσεις
Απλά κατέφτασε εκεί που ένιωθες πιο ασφαλής
Σε μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα κρεβάτι τρυπωμένη
Αδιάκριτα όρια σε μπερδεμένα σεντόνια
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Κλείνεις την πόρτα σου και λες είμαι καλά. Θα είμαι καλά
Έχω δρόμο ακόμη σκέφτεσαι αφελώς, ή όχι και τόσο
Μα εγγυήσεις δεν σου χάρισε κανείς
Θέλω, πιστεύω, ευσεβείς και άλλοι πόθοι
"Σε περιγελούν μήπως;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Άπλωσε ρίζες ο επισκέπτης με τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια,
ενώ εσύ γελάς με το ακατάληπτο μουρμουρητό του
Ποτέ δεν έγινε κάτι πιο πάνω από 6 λέξεις κι ένα ενοχλητικό σημείο στίξης
Σιγουριά, ηρεμία κι ένας φόβος μικρός
"Αυτός δεν θα φύγει ποτέ;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Το σκέφτεσαι, παρόλο που δεν θες να το παραδεχτείς
Μα με τα χρόνια ο επισκέπτης άλλαξε και χρώμα και φωνή μα και χροιά
"Θέλεις να τον κοιτάξεις;"
Δεν είναι εχθρός, με φίλο μοιάζει
Ανάσες ήρεμες και ένα πλάκωμα που φεύγει
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Η ερώτηση γίνεται πια σενάριο υποθετικό που όμως προστάζει
Σ' ένα βιβλίο με το τέλος του κρυμμένο, εκείνο αποζητά κι άλλες σελίδες...
Γέμισέ τες, χρωμάτισέ τες∙ ό,τι κι αν κάνεις μην τις αφήνεις να περνούν λευκές
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα, εσύ κάνε μια σημείωση...
Να θυμηθώ αύριο να ζήσω.
"Θα το κάνω όμως;"
Χάρη, αγαπητέ φίλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα ακόμα ποιητικό σου αποτύπωμα, που φανερώνει ακόμα μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της συγγραφικής σου ικανότητας και έκφρασης.
Μού άρεσε πάρα πολύ και πιστεύω πώς άνετα μπορείς να περπατήσεις και στα λυρικά μονοπάτια του λόγου.
Καλή βδομάδα φίλε μου.
Γιάννη, φίλε μου, πάντα εδώ, πάντα με έναν καλό λόγο έτοιμο για να εμψυχώσεις και να ενθαρρύνεις! Κρατώ το όμορφο σχόλιο και σου εύχομαι κι εγώ πολύ καλή εβδομάδα!
ΔιαγραφήΤην αξίζεις Χάρη μου την ενθάρρυνση. Το νιώθω ολόψυχα και το εκφράζω αγαπητέ μου φίλε. Να είσαι καλά.
ΔιαγραφήΥπέροχο, όπως ό,τι γράφεις!
ΑπάντησηΔιαγραφή