Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Σκέψη απρόσκλητη∙ δεν κοίταξε στιγμές, φωνές και αισθήσεις
Απλά κατέφτασε εκεί που ένιωθες πιο ασφαλής
Σε μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα κρεβάτι τρυπωμένη
Αδιάκριτα όρια σε μπερδεμένα σεντόνια
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Κλείνεις την πόρτα σου και λες είμαι καλά. Θα είμαι καλά
Έχω δρόμο ακόμη σκέφτεσαι αφελώς, ή όχι και τόσο
Μα εγγυήσεις δεν σου χάρισε κανείς
Θέλω, πιστεύω, ευσεβείς και άλλοι πόθοι
"Σε περιγελούν μήπως;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Άπλωσε ρίζες ο επισκέπτης με τις ώρες, τις μέρες και τα χρόνια,
ενώ εσύ γελάς με το ακατάληπτο μουρμουρητό του
Ποτέ δεν έγινε κάτι πιο πάνω από 6 λέξεις κι ένα ενοχλητικό σημείο στίξης
Σιγουριά, ηρεμία κι ένας φόβος μικρός
"Αυτός δεν θα φύγει ποτέ;"
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Το σκέφτεσαι, παρόλο που δεν θες να το παραδεχτείς
Μα με τα χρόνια ο επισκέπτης άλλαξε και χρώμα και φωνή μα και χροιά
"Θέλεις να τον κοιτάξεις;"
Δεν είναι εχθρός, με φίλο μοιάζει
Ανάσες ήρεμες και ένα πλάκωμα που φεύγει
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα;
Η ερώτηση γίνεται πια σενάριο υποθετικό που όμως προστάζει
Σ' ένα βιβλίο με το τέλος του κρυμμένο, εκείνο αποζητά κι άλλες σελίδες...
Γέμισέ τες, χρωμάτισέ τες∙ ό,τι κι αν κάνεις μην τις αφήνεις να περνούν λευκές
Κι αν κάπως έτσι τελειώνουν όλα, εσύ κάνε μια σημείωση...
Να θυμηθώ αύριο να ζήσω.
"Θα το κάνω όμως;"
Χάρη, αγαπητέ φίλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήένα ακόμα ποιητικό σου αποτύπωμα, που φανερώνει ακόμα μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πτυχή της συγγραφικής σου ικανότητας και έκφρασης.
Μού άρεσε πάρα πολύ και πιστεύω πώς άνετα μπορείς να περπατήσεις και στα λυρικά μονοπάτια του λόγου.
Καλή βδομάδα φίλε μου.
Γιάννη, φίλε μου, πάντα εδώ, πάντα με έναν καλό λόγο έτοιμο για να εμψυχώσεις και να ενθαρρύνεις! Κρατώ το όμορφο σχόλιο και σου εύχομαι κι εγώ πολύ καλή εβδομάδα!
ΔιαγραφήΤην αξίζεις Χάρη μου την ενθάρρυνση. Το νιώθω ολόψυχα και το εκφράζω αγαπητέ μου φίλε. Να είσαι καλά.
ΔιαγραφήΥπέροχο, όπως ό,τι γράφεις!
ΑπάντησηΔιαγραφή