Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Παρουσίαση του μυθιστορήματος «Σαν πέφτει η Αυλαία» της Ευγενίας Νιφόρα

 


 Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2024 στη Στέγη Γραμμάτων «Κωστής Παλαμάς» η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ευγενίας Νιφόρα, με τίτλο «Σαν πέφτει η Αυλαία» που συνέπεσε με την κυκλοφορία της δεύτερης ανατύπωσής του, στην Πάτρα.

 Η καταξιωμένη συγγραφέας, με καταγωγή από την Πάτρα, μάγεψε το κοινό με το έργο της, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που αποτυπώνει με έντονο τρόπο τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής.

Την εκδήλωση άνοιξε η Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου, η οποία ανέλαβε την προλόγιση του βιβλίου. Με ιδιαίτερη εκφραστικότητα, εξήρε τη μοναδικότητα της γραφής της Ευγενίας Νιφόρα, με λόγια γεμάτα θαυμασμό. 

Το βιβλίο, που ήδη έχει αναδειχθεί σε best-seller, άγγιξε τις καρδιές του κοινού, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν ως «ένα έργο που συγκινεί βαθιά και προβληματίζει». 

Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με συζήτηση, όπου η Ευγενία Νιφόρα απάντησε σε ερωτήσεις του κοινού. Μίλησε για την έμπνευση πίσω από το βιβλίο της, τα κεντρικά του μηνύματα και τη σημασία που έχει για εκείνη η αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες. 

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της «Γωνιάς του Βιβλίου» της οικογένειας Παπαχρίστου και της εταιρείας CS STAVRIANOY, που ανήκει στην οικογένεια Σταυριανού.






Το «Σαν πέφτει η Αυλαία» αποδεικνύει γιατί η Ευγενία Νιφόρα παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες φωνές της ελληνικής λογοτεχνίας, προσφέροντας στο κοινό έργα με ουσία και συναίσθημα.

Σχόλια

  1. Δε την γνωρίζω τη συγγραφέα, βέβαια δε ξέρω και πολλά απ τον κόσμο του βιβλίου

    Καλοτάξιδο και καλή επιτυχία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο όμορφο και σημαντικό ακούγεται να μαθαίνεις για νέες πνευματικές δημιουργίες ανθρώπων που καταθέτουν την έμπνευσή τους λογοτεχνικά. Καλή επιτυχία να ευχηθώ στην Ευγενία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

  "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...