Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Παρουσίαση του μυθιστορήματος «Σαν πέφτει η Αυλαία» της Ευγενίας Νιφόρα

 


 Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2024 στη Στέγη Γραμμάτων «Κωστής Παλαμάς» η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ευγενίας Νιφόρα, με τίτλο «Σαν πέφτει η Αυλαία» που συνέπεσε με την κυκλοφορία της δεύτερης ανατύπωσής του, στην Πάτρα.

 Η καταξιωμένη συγγραφέας, με καταγωγή από την Πάτρα, μάγεψε το κοινό με το έργο της, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα που αποτυπώνει με έντονο τρόπο τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής.

Την εκδήλωση άνοιξε η Αφροδίτη Σκαλτσά-Δημητρακοπούλου, η οποία ανέλαβε την προλόγιση του βιβλίου. Με ιδιαίτερη εκφραστικότητα, εξήρε τη μοναδικότητα της γραφής της Ευγενίας Νιφόρα, με λόγια γεμάτα θαυμασμό. 

Το βιβλίο, που ήδη έχει αναδειχθεί σε best-seller, άγγιξε τις καρδιές του κοινού, με πολλούς να το χαρακτηρίζουν ως «ένα έργο που συγκινεί βαθιά και προβληματίζει». 

Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με συζήτηση, όπου η Ευγενία Νιφόρα απάντησε σε ερωτήσεις του κοινού. Μίλησε για την έμπνευση πίσω από το βιβλίο της, τα κεντρικά του μηνύματα και τη σημασία που έχει για εκείνη η αλληλεπίδραση με τους αναγνώστες. 

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της «Γωνιάς του Βιβλίου» της οικογένειας Παπαχρίστου και της εταιρείας CS STAVRIANOY, που ανήκει στην οικογένεια Σταυριανού.






Το «Σαν πέφτει η Αυλαία» αποδεικνύει γιατί η Ευγενία Νιφόρα παραμένει μια από τις πιο αγαπημένες φωνές της ελληνικής λογοτεχνίας, προσφέροντας στο κοινό έργα με ουσία και συναίσθημα.

Σχόλια

  1. Δε την γνωρίζω τη συγγραφέα, βέβαια δε ξέρω και πολλά απ τον κόσμο του βιβλίου

    Καλοτάξιδο και καλή επιτυχία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο όμορφο και σημαντικό ακούγεται να μαθαίνεις για νέες πνευματικές δημιουργίες ανθρώπων που καταθέτουν την έμπνευσή τους λογοτεχνικά. Καλή επιτυχία να ευχηθώ στην Ευγενία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...