Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΚΥΡΙΔΗ!

(από τη Βούλα Γκεμίση)

 1. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Μπορώ να απαντήσω με αρκετούς τρόπους σ’ αυτή την υπέροχη ερώτηση και να είναι όλοι αληθείς. Ωστόσο η πραγματική βάση όλων των απαντήσεων θα είναι μία. Ο λόγος που με ώθησε να ξεκινήσω τη συγγραφή είναι η ανάγκη μου να ξεφεύγω από την πραγματικότητα. Τότε όταν ξεκίνησε αυτό το μαγικό ταξίδι, δεν ήταν τόση συνειδητή αυτή η διαδικασία, τώρα γνωρίζοντας με περισσότερο μπορώ να πω ότι αυτός είναι ο αληθινός λόγος.

2. Ποια είναι η μεγαλύτερη έμπνευσή σας όταν γράφετε ένα νέο βιβλίο;

Η έμπνευση μπορεί να έρθει από παντού. Τις προάλλες είχα βγει με μία νέα φίλη που γνώρισα μέσα σ’ αυτό το χώρο και αγαπώ πολύ, μου είπε κάτι και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα για το βιβλίο που γράφω τώρα. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως όταν το συναίσθημα μέσα μου θέλει να εκφραστεί, η έμπνευση θα έρθει από το πιο μικρό πράγμα.


 


3. Ποιες θεματικές ή είδη λογοτεχνίας προτιμάτε και γιατί;

Λατρεύω τις ιστορίες αγάπης, ωστόσο επειδή οι ήρωές μου περνάνε από σαράντα κύματα πάντα, οι υποθέσεις έχουν κομμάτια μυστηρίου, περιπέτειας και αστυνομικά στοιχεία.

4.  Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε όταν γράφετε ένα βιβλίο; Έχετε κάποια συγκεκριμένη ρουτίνα;

Ναιιιι, φυσικά κι έχω. Το λάπτοπ μου, μουσική, φωτογραφίες που με εμπνέουν, δηλαδή ένα ζευγάρι που έχω στο μυαλό μου για την εκάστοτε ιστορία, αρωματικό κερί και τη φαντασία μου! Νομίζω με αυτό το τρόπο ικανοποιούνται όλες οι αισθήσεις μου πλην της γεύσης.

 

5. Ποιο από τα βιβλία σας θεωρείτε το πιο αγαπημένο σας και γιατί;

Είναι όλα τους παιδιά μου. Σαν τον τίτλο θεατρικής παράστασης ακούστηκα. Χα, χα. Παρόλα αυτά είναι δύσκολο να πω ποιο είναι το αγαπημένο μου, γιατί τα λατρεύω όλα και την στιγμή που τα έγραφα μου χάρισαν υπέροχες εμπειρίες. Μπορώ να διαλέξω όμως ένα που θυμάμαι από τα έντονα συναισθήματα που βίωσα. Αυτό που δυσκολεύτηκα πολύ να ξεπεράσω αφού τελείωσε, είναι το πέμπτο βιβλίο της επταλογίας που είχα γράψει επί εποχές κόβιντ. Έκλαιγα πολύ όταν τους αποχωρίστηκα και ακόμα τους σκέφτομαι συχνά και έντονα.

 

6. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζετε ως συγγραφέας;

Η μεγαλύτερη πρόκληση που βάζω, είναι να ξεπερνάω πάντα τον εαυτό μου. Θέλω να πω, αν κάποιο βιβλίο μου αρέσει πολύ, θέλω το επόμενο να αρέσει περισσότερο.

7. Έχετε κάποιο συγγραφέα ή βιβλίο που θεωρείτε ότι σας επηρεάζει βαθιά;

Ναι, αγαπώ πολύ την Καίτη Οικονόμου. Περίμενα πάντα κάθε Μάιο όσο ζούσε να βγάλει βιβλίο και πάντα η γραφή της και οι ιστορίες της με άγγιζαν βαθιά.

 

8. Πώς νιώθετε όταν λαμβάνετε σχόλια από τους αναγνώστες σας, είτε θετικά είτε αρνητικά;

Είναι το ωραιότερο κομμάτι της διαδικασίας, εννοώ μετά τη συγγραφή του βιβλίου τρελαίνομαι να μιλάω με τους αναγνώστες. Είτε για τη θετική τους απόψη, είτε για την αρνητική. Θεωρώ ότι είμαι πολύ ανοιχτή και στα δύο. Όμως το να δω αυτό που έγραψα πώς το αντιλήφθηκε ο καθένας και τι κομμάτια του άγγιξα ειναι το αγαπημένο μου σημείο. Σ’ αυτό ίσως παίζουν ρόλο και οι σπουδές μου πάνω στην ψυχολογία.

 

9. Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Υπάρχει κάποιο νέο βιβλίο στα σκαριά;

Φυσικά. Μέσα στο 2025 θα εκδοθεί η τριλογία με το όνομα ΧΑΜΕΝΗ ΑΘΩΟΤΗΤΑ από τις εκδόσεις carmelasbooks. Πραγματικά ανυπομονώ να κυκλοφορήσει και να δω αν θα αγαπηθούν και αυτοί οι ήρωές μου που όσο τους έγραφα μου κράτησαν πολύ ωραία συντροφιά. Επίσης αυτή τη στιγμή γράφω μία νέα ιστορία που θα ήθελα να την δω σε έντυπη μορφή, για το αναγνωστικό κοινό που αγαπάει να κρατάει βιβλία στα χέρια του.

10. Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει τη συγγραφή αλλά δεν ξέρει από πού να ξεκινήσει;

Η διαδικασία της συγγραφής είναι μία μαγική υπόθεση, αυθόρμητη… οπότε εγώ αυτό που θα έλεγα σε κάποιον που δεν ξέρει πώς να ξεκινήσει, είναι απλώς να ξεκινήσει… Εμένα μου έρχεται η ιδέα, στήνω τους χαρακτήρες και γράφω χωρίς να ξέρω τι θα γίνει στη συνέχεια.



Σχόλια

  1. Να ευχαριστήσουμε τη Νικολέττα για τη συνέντευξή της. Να της ευχηθούμε ολόψυχα κάθε επιτυχία και κάθε δημιουργική έμπνευση. Βούλα μου, ευχαριστούμε και σένα για την άψογη συνέντευξη.
    Καλό μήνα σε όλους σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...