Public Awards (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

 

Dearest, gentle, reader/author…

Κοίτα να λάβεις αμέσως το μήνυμα μιας και δεν είναι ασαφές. Γίνομαι ξεκάθαρη απέναντί σου. Και μιας και χρησιμοποίησα για προσφώνηση μια παραποιημένα γνώριμη φράση, σκέφτομαι να παραποιήσω μία ακόμη και να σε ρωτήσω, ξεκάθαρα πάλι: περηφάνια ή προκατάληψη;

Public Awards. Το ζήσαμε, το απολαύσαμε αρκετά πρόσφατα, ψήφισες ή δεν ψήφισες, δεν απασχολεί τόσο τη συντάκτη του συγκεκριμένου άρθρου. Όμως έχω έναν εκτενή μονόλογο γεμάτο προβληματισμούς που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου, dearest reader/author. Τι τρέχει πια με αυτούς τους συγγραφείς;! Αν η γραφή αποτελεί τρόπο έκφρασης, γιατί το αποτέλεσμα που δημιουργούν είναι γεμάτο χολή και μισόλογα πίσω από πλάτες; Γιατί οι δημιουργοί αντί να χαίρονται με τη χαρά όμοιων τους, ακονίζουν τις κακεντρεχείς τους γλώσσες με τις πένες τους και εκτοξεύουν πολυσέλιδες κακίες; Γιατί να πρέπει, αναγνώστη μου, να ντρέπεσαι που ψήφισες ένα βιβλίο που σου άρεσε, επειδή ίσως εκείνος του οποίου το βιβλίο δε διακρίθηκε να πέσει να φάει το βιβλίο που επέλεξες και κατά συνέπεια τον/τη συγγραφέα του;

Έλα παιδιά. Πληρωμένοι είναι όλοι! Σωστά; Ίσως. Ίσως μας πουλάνε όλοι φούμαρα, ίσως ο θεσμός του διαγωνισμού έχει τόσα εκατομμύρια μαζεμένα που «βολεύει» με γρήγορο τρόπο στις τράπεζες μερικά ευρώ και εξαγοράζει συγγραφείς, αναγνώστες και το κακό συναπάντημα. Ίσως να γινόμαστε Eurovision. Ίσως βέβαια, αντιθέτως, να μη συμβαίνει τίποτα από αυτά και το μόνο που φταίει να είναι αυτή η ανίατη αρρώστια που έχει εξαπλωθεί περισσότερο και από την Μαύρη Πανώλη: το κόμπλεξ.

I mean ας συνέλθουμε λίγο εκεί έξω. Ή ας βγουν τα Public να μας πουν πόσα πληρώνουν για να κρατήσουν οι εκδοτικοί το στόμα τους κλειστό, το ακούω και αυτό. Υποτίθεται οι διαβασμένοι ξέρουν τα πολλά. Πόσω μάλλον αυτοί που γράφουν αυτά τα «πολλά» και τα βάζουν σε διαγωνισμούς ανυπομονώντας να διακριθεί το έργο τους, είτε αυτό είναι το πρώτο, είτε το ενδέκατο. Εσύ καλέ μου αναγνώστη λοιπόν που διαβάζεις τα πολλά και τα ψηφίζεις, εσύ καλέ μου συγγραφέα που γράφεις τα πολλά και τα προωθείς, its okay που λένε και στο χωριό μου αν δεν τα κατάφερες μία, δύο, πέντε φορές. Its okay κι έχεις φυσικά κάθε δικαίωμα να μη σου αρέσει το τελικό αποτέλεσμα, its okay να στεναχωριέσαι για τον κόπο σου που δεν ανταμείφθηκε όσο προσδοκούσες. Its NOT okay να γελάς με τα αποτελέσματα και να μιλάς με μισόλογα και προσβολές για τη δουλειά κάποιου που στο φινάλε αν μπορούσες, ας τα κατάφερνες εσύ (χωρίς να γίνομαι κακιά, αν είναι δυναμόν!, που λέει και το τραγούδι).

Θυμάστε τότε στο σχολείο που κάναμε διαγωνισμούς για ό,τι βλακεία κατέβαινε στο κεφάλι των δασκάλων; Αυτές οι «βλακείες» που τους κατέβαιναν, είχαν σκοπό να μας βοηθήσουν να κατακτήσουμε αυτό το στοιχειώδες που μερικοί αδυνατούν να καταλάβουν σήμερα: την ψυχολογία του «χαμένου». Είχαν σκοπό να μας ξεριζώσουν από το λεξιλόγιο τις λέξεις εγωπάθεια, εγωκεντρισμός, κακοβουλία. Πήρα έναν βαθμό περισσότερο ή λιγότερο, έτρεξα πιο γρήγορα ή πιο αργά, πάντα σε σύγκριση με κάποιον δεύτερον. Στον κόσμο των βιβλίων, τουλάχιστον η συντάκτης του άρθρου θεωρεί πως κόντρες χωράνε μόνο ανάμεσα σε πλασματικούς ήρωες, όχι σε συγγραφείς και ακολούθους που αποκαλούν αξιοπρέπεια το δεκανίκι μιας ψήφου ή μίας επιτυχίας που τους δόθηκε επί σκοπού. Αν επιθυμείτε κόντρες, δείτε λίγο ποδόσφαιρο (ακόμη κάτι που απολαύσαμε λίαν προσφάτως).

Πάρτε τις πένες σας, τα πληκτρολόγια σας, τον ευθύ και πλούσιο λόγο σας και αφήστε τους κριτικούς για τις κριτικές και μετρημένες μπηχτές . Και αν επιθυμείτε τόσο να το παίξετε κριτικοί, βεβαιωθείτε πως πρώτα έχετε καταλάβει πρωτίστως τη σημασία της λέξης και σε δεύτερη μοίρα τη διαφορά της από το ρήμα «υπονομεύω».

Αν μη τι άλλο όταν κρίνουμε κάποιον, είναι σαφές πως έχουμε πάρει την άδεια του, έτσι;

Τι; Όχι;