Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

7ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας Agatha: Ο Μάιος στην Αθήνα μυρίζει... μυστήριο!

  Λάτρεις του αστυνομικού, των γρίφων και της αγωνίας, ετοιμαστείτε! Το Φεστιβάλ Agatha επιστρέφει για 7η συνεχή χρονιά και μετατρέπει την Αθήνα στην απόλυτη πρωτεύουσα του εγκλήματος (λογοτεχνικά μιλώντας, πάντα!). Από τις 5 έως τις 29 Μαΐου 2026 , το ραντεβού ανανεώνεται με ένα πρόγραμμα που υπόσχεται να μας κρατήσει όλους σε εγρήγορση. Τι θα δούμε φέτος;  Το Φεστιβάλ δεν περιορίζεται μόνο στις παρουσιάσεις βιβλίων. Η βεντάλια ανοίγει για να συμπεριλάβει την επιστήμη, το θέατρο, ακόμα και τα παιχνίδια! Διεθνείς Αφίξεις: Η μεγάλη έκπληξη είναι ο σπουδαίος Ισπανός Arturo Pérez-Reverte, ένα όνομα που μοιάζει παραπάνω απο ταιριαστό να βρίσκεται εκεί. Μαζί του, η αγαπημένη B.A. Paris από την Αγγλία, η Kristina Ohlsson από τη Σουηδία και ο Hugues Pagan από τη Γαλλία.  Η Κορύφωση: Το τριήμερο 15, 16 και 17 Μαΐου στο Πολεμικό Μουσείο θα είναι η "καρδιά" των εκδηλώσεων. Εκεί θα λάβουν μέρος ομιλίες, εργαστήρια και μια ιδιαίτερη θεατρική παράσταση όπου πρωταγωνιστούν... οι ίδιοι...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ "Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ"

 (από τη Βούλα Γκεμίση)


Παρουσίαση Παραμυθιού της Κατερίνας Χριστοδούλου στη Θεσσαλονίκη:

 Μια Γιορτή για τη Μοναδικότητα και την Αυτοαποδοχή

 

Την Κυριακή 15 Ιουνίου 2025, ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, η Θεσσαλονίκη «ντύθηκε» στα παραμυθένια για να υποδεχτεί την επίσημη παρουσίαση του νέου παραμυθιού της συγγραφέως Κατερίνας Χριστοδούλου. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε μία μαγική και ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και… νεραιδόσκονη, που μοιράστηκε απλόχερα σε μικρούς και μεγάλους επισκέπτες.


Με εκλεκτούς καλεσμένους και τη συγκινητική παρουσία παιδιών και οικογενειών, η συγγραφέας παρουσίασε το νέο της βιβλίο, το οποίο πραγματεύεται με τρυφερότητα και φαντασία την αξία της μοναδικότητας και της αυτοαποδοχής. Ένα παραμύθι που δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες που αναζητούν το θάρρος να αγαπήσουν αυτό που πραγματικά είναι.

 


Η αφήγηση της Κατερίνας Χριστοδούλου ταξίδεψε το κοινό σε κόσμους γεμάτους φως, αποδοχή και φαντασία, μεταφέροντας το διαχρονικό μήνυμα πως η διαφορετικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύβουμε αλλά να γιορτάζουμε.



 

Το παραμύθι έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από δημιουργίες της συγγραφέως, η οποία με συνέπεια και ευαισθησία συνεχίζει να χαρίζει ιστορίες με νόημα και καρδιά.

Ευχόμαστε από καρδιάς καλή επιτυχία στο νέο αυτό όμορφο συγγραφικό ταξίδι της Κατερίνας Χριστοδούλου και ανυπομονούμε για τις επόμενες εμπνεύσεις της!

 


Σχόλια

  1. Έχοντας διαβάσει το παραμύθι της Κατερίνας, ομολογώ ότι έχω νιώσει το χάδι του στα απλά και σύνθετα κομμάτια της συνείδησής μας. Η ομορφιά βρίσκεται και κατοικεί και στο απλό και μέσα στις εικόνες και στην αφήγηση του παραμυθιού κάποιος νιώθει αυτή τη μαγεία.
    Κατερίνα μας, καλή επιτυχία, κορίτσι μου και στο επόμενο άνοιγμα των φτερών σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Είναι άσχημος ο Κόσμος του Βιβλίου

  "Είναι ένας άσχημος, άσχημος κόσμος αυτός του βιβλίου" Το σημερινό άρθρο δεν θα είναι ευγενικό. Οφείλω να σε προειδοποιήσω. Δεν θα έχει στρογγυλεμένες γωνίες ούτε μισές αλήθειες. Γιατί; Γιατί θίγεται ένα κομμάτι -και άτομα- που προσωπικά κρατώ πολύ κοντά στην καρδιά μου. Κι έτσι, δεν υπάρχει χώρος για μισόλογα. Αν μιλήσουμε σήμερα, αν επικοινωνήσουμε, θα είναι καθαρά. Όσα θέλω να πω και όσα θέλεις να πεις κάτω στα σχόλια. Και σου υπόσχομαι να σε ακούσω, αν κάνεις το ίδιο. Πάμε λοιπόν. « Ο κόσμος του βιβλίου είναι άσχημος… » λένε κάποιοι. Οκ λοιπόν. Ας το πιάσουμε από την αρχή του, για να δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Ο κόσμος του βιβλίου συχνότερα αναφέρεται στους ανθρώπους του, κυρίως τους συγγραφείς και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Πισώπλατα μαχαιρώματα, στημένες κριτικές σε όλο το φάσμα -από αρνητικές έως υπερθετικές και εντελώς πλασματικές αμφότερες- λυκοφιλίες, δημόσιες σχέσεις και «PR-ιλίκια» έρχονται να συνοδεύσουν και να εμβαθύνουν στην αρχική κατηγο...

Κι αν δεν πρόλαβες...

        Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει;  Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια.  Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...

Δεν είναι Κριτική, είνα η Γνώμη μου!

  Μοιάζει τα τελευταία χρόνια να φοβόμαστε τη λέξη « κριτική », τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους κύκλους των social media . Όλο και λιγότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη λέξη για να τιτλοφορήσουν τις αναρτήσεις τους, ή αντίστοιχες σύνθετες λέξεις που παλιά συνηθίζονταν, όπως η « βιβλιοκριτική ». Πέραν αυτού του γεγονότος, υπάρχει και σθεναρή αντίσταση σε όσους χρησιμοποιούν ακόμη τον όρο. Πολλές φορές, μάλιστα, υψώνονται επιχειρήματα -αδιαπέραστα σαν το Σινικό Τείχος- πως για να κάνεις κριτική πρέπει να κατέχεις μια συγκεκριμένη ιδιότητα, η οποία θα πρέπει και να αποδεικνύεται. Σε παλαιότερο άρθρο στο παρόν blog είχα τοποθετηθεί εν μέρει, υποστηρίζοντας πως το βιβλίο, πέραν της πνευματικής και καλλιτεχνικής του υπόστασης, αποτελεί ένα προϊόν το οποίο διατίθεται προς πώληση· ως εκ τούτου, εμπίπτει σε όσα υπόκεινται στην κριτική (ή στην κρίση) του αγοραστικού κοινού, όπως κάθε άλλο προϊόν. Θεωρώντας, λοιπόν, ότι αυτό το έχουμε θίξει ξανά, θέλω αυτή τη φορά να το προσπεράσουμε και να επ...