Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.





Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 6ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου
(Λογοτεχνικό όνομα στο Wattpad:  Darkeva)



Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Ξεκίνησα να γράφω σαν μια διέξοδο στο άγχος που αντιμετώπιζα από μικρή ηλικία. Μέσα από τις ιστορίες, μπορούσα να πλάσσω νέους κόσμους μα και να αγγίξω τις ψυχές άλλων ανθρώπων που είχαν βιώσει άσχημα γεγονότα στις ζωές τους . Στόχος μου δεν ήταν ποτέ  να περάσω μηνύματα μέσα από τις ιστορίες μα αντίθετα να αναδείξω όλες τις πτυχές της ζωής όπως την αγάπη, την φιλία, την προδοσία, τις κοινωνικές ανισότητες μα και τον πόνο που είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην γραφή μου. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Αυτή είναι μια αρκετά δύσκολη ερώτηση. Μου αρέσουν όλα τα λογοτεχνικό είδη όμως την πρώτη θέση στην καρδιά μου κατέχουν τα ψυχολογικά θρίλερ . Στο μέλλον θα ήθελα να δοκιμάσω και νέα είδη όπως η κωμωδία ή το φανταστικό . 


Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει αρκετές ιστορίες  εκ των οποίων οι περισσότερες είναι ολοκληρωμένες. Οι περισσότερες είναι ιστορίες μυστηρίου/θρίλερ ή κοινωνικά δράματα με στοιχεία από θρίλερ. 


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Το γράψιμο για μένα αποτελεί την κινητήρια δύναμη ειδικά τις εποχές που όλα μοιάζουν γκρίζα και καταθλιπτικά. Έμπνευσή μου αποτελούν αρχικά τα βιώματα και έπειτα ένα αγαπημένο τραγούδι, μια όμορφη εικόνα ή ένας πίνακας ζωγραφικής, μια τυχαία συζήτηση στον δρόμο μεταξύ άλλων. Η δυσκολία έγκειται στο να αγγίξεις την καρδιά των αναγνωστών μέσα από ιστορίες όπου θα μπορούν να ταυτιστούν.  Τα συναισθήματα είναι πάντα ανάμεικτα , ένα κράμα από αισιοδοξία, φόβο και απογοήτευση .
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Είναι δύσκολο να απαντήσω στην ερώτηση όμως θα έλεγα πως οι χαρακτήρες μου είναι καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει. Στα μάτια μου αποτελούν τραγικές φιγούρες , έκπτωτοι άγγελοι που παρέκλιναν από τον δρόμο τους λόγω τραυματικών γεγονότων και έκτοτε ζουν με τον φόβο πως κανείς δεν θα τους αγαπήσει ποτέ. Το πιο βασικό είναι η δύναμη που κατέχουν παρά τις αντιξοότητες . 


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Με το blogging δεν έχω καμία επαφή παρότι κάνω βήματα για να το κατανοήσω. 

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για αμέτρητους λόγους τα τελευταία χρόνια και σίγουρα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μέσω αυτού ενημερώνομαι για τον κόσμο και τα φλέγοντα θέματα μα βρίσκω και ιδέες για τις ιστορίες μου. 


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Εύα Αναγνώστου για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει.

      Κρατάω αυτό από αυτή την όμορφη συνέντευξη και θα ήθελα να πω ότι μπορείς απλόχερα και μας το δίνεις μέσα από τα γραπτά σου Εύα. Απόλαυσα την συνέντευξη σου αλλά και το κομμάτι αυτό που πιστεύω ότι διατηρούμε όλοι μέσα μας, λίγο - πολύ.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Εύα χαίρομαι που γνώρισα εδώ στην εφαρμογή έναν νέο άνθρωπο, μια νέα γυναίκα που κρύβει στη σκέψη και στη γραφή της, μια δυνατή έκφραση και ένα πλούσιο κόσμο. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και ότι καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    Ψώνια Συγγραφείς

      "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

    Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

    "Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

    "Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

      Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...