Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.





Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 6ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου
(Λογοτεχνικό όνομα στο Wattpad:  Darkeva)



Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Ξεκίνησα να γράφω σαν μια διέξοδο στο άγχος που αντιμετώπιζα από μικρή ηλικία. Μέσα από τις ιστορίες, μπορούσα να πλάσσω νέους κόσμους μα και να αγγίξω τις ψυχές άλλων ανθρώπων που είχαν βιώσει άσχημα γεγονότα στις ζωές τους . Στόχος μου δεν ήταν ποτέ  να περάσω μηνύματα μέσα από τις ιστορίες μα αντίθετα να αναδείξω όλες τις πτυχές της ζωής όπως την αγάπη, την φιλία, την προδοσία, τις κοινωνικές ανισότητες μα και τον πόνο που είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην γραφή μου. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Αυτή είναι μια αρκετά δύσκολη ερώτηση. Μου αρέσουν όλα τα λογοτεχνικό είδη όμως την πρώτη θέση στην καρδιά μου κατέχουν τα ψυχολογικά θρίλερ . Στο μέλλον θα ήθελα να δοκιμάσω και νέα είδη όπως η κωμωδία ή το φανταστικό . 


Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει αρκετές ιστορίες  εκ των οποίων οι περισσότερες είναι ολοκληρωμένες. Οι περισσότερες είναι ιστορίες μυστηρίου/θρίλερ ή κοινωνικά δράματα με στοιχεία από θρίλερ. 


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Το γράψιμο για μένα αποτελεί την κινητήρια δύναμη ειδικά τις εποχές που όλα μοιάζουν γκρίζα και καταθλιπτικά. Έμπνευσή μου αποτελούν αρχικά τα βιώματα και έπειτα ένα αγαπημένο τραγούδι, μια όμορφη εικόνα ή ένας πίνακας ζωγραφικής, μια τυχαία συζήτηση στον δρόμο μεταξύ άλλων. Η δυσκολία έγκειται στο να αγγίξεις την καρδιά των αναγνωστών μέσα από ιστορίες όπου θα μπορούν να ταυτιστούν.  Τα συναισθήματα είναι πάντα ανάμεικτα , ένα κράμα από αισιοδοξία, φόβο και απογοήτευση .
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Είναι δύσκολο να απαντήσω στην ερώτηση όμως θα έλεγα πως οι χαρακτήρες μου είναι καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει. Στα μάτια μου αποτελούν τραγικές φιγούρες , έκπτωτοι άγγελοι που παρέκλιναν από τον δρόμο τους λόγω τραυματικών γεγονότων και έκτοτε ζουν με τον φόβο πως κανείς δεν θα τους αγαπήσει ποτέ. Το πιο βασικό είναι η δύναμη που κατέχουν παρά τις αντιξοότητες . 


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Με το blogging δεν έχω καμία επαφή παρότι κάνω βήματα για να το κατανοήσω. 

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για αμέτρητους λόγους τα τελευταία χρόνια και σίγουρα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μέσω αυτού ενημερώνομαι για τον κόσμο και τα φλέγοντα θέματα μα βρίσκω και ιδέες για τις ιστορίες μου. 


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Εύα Αναγνώστου για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει.

      Κρατάω αυτό από αυτή την όμορφη συνέντευξη και θα ήθελα να πω ότι μπορείς απλόχερα και μας το δίνεις μέσα από τα γραπτά σου Εύα. Απόλαυσα την συνέντευξη σου αλλά και το κομμάτι αυτό που πιστεύω ότι διατηρούμε όλοι μέσα μας, λίγο - πολύ.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Εύα χαίρομαι που γνώρισα εδώ στην εφαρμογή έναν νέο άνθρωπο, μια νέα γυναίκα που κρύβει στη σκέψη και στη γραφή της, μια δυνατή έκφραση και ένα πλούσιο κόσμο. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και ότι καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    "Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

    Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

    Πονάνε άραγε τα βράδια;

      ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

    Άννα Καρένινα ή Τελειώνει με Εμάς;

      "Τελικά, τι προσδίδει αξία σε ένα βιβλίο;" 1. Το δίλημμα Ιδού λοιπόν ένα δίλημμα που μπορεί να τσακίσει κόκαλα. Γιατί ενώ φαινομενικά είναι μια εύκολη ερώτηση, η απάντησή της κρύβει παγίδες. Το ασφαλές είναι να απαντήσεις την Καρένινα ή τουλάχιστον να βρεις έναν ευφυή και πλάγιο τρόπο να μιλήσεις για την υποκειμενικότητα της στιγμής, του mood, της διάθεσης κ.α. Τονίζοντας πάντα την αδιαμφισβήτητη λογοτεχνική αξία ενός έργου όπως αυτό του Τολστόι, αν θες στο τέλος οι συνομιλητές σου να κουνάνε επιδοκιμαστικά το κεφάλι, συμφωνόντας. 2. Η “ασφαλής” επιλογή Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως μια πολύ μεγάλη μερίδα θα απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη το κλασικό αυτό βιβλίο. Και θα είχαν απόλυτο δίκιο. Η διαχρονικότητά του και μόνο, είναι μέτρο ποιότητας αν μη τι άλλο. Τι συμβαίνει όμως με αυτούς που θα ήθελαν να απαντήσουν πως απολαύσανε περισσότερο το  Τελειώνει με Εμάς ; Μπορούν άραγε να το κάνουν σε έναν κύκλο λογοτεχνικό όπου υπάρχουν ορισμένοι άτυποι κανόνες; Και αν το κάνου...