Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου

Το "Ονείρων Πένες" συνεχίζει να ανοίγει τις πόρτες του στους αναγνώστες του. Σκοπός μας πρωταρχικός να γνωρίσετε τα μέλη της λογοτεχνικής μας ομάδας. 
Στα πλαίσια αυτά έχουμε ήδη ξεκινήσει, τη διαδικασία μιας μικρής συνέντευξης μέσα από την οποία, τα μέλη της ομάδας και συντάκτες του blog παρουσιάζουν βασικές πτυχές από τις σκέψεις και τα βιώματά τους από την μέχρι τώρα εμπειρία τους στον κόσμο της λογοτεχνίας και της ποίησης.

Εκτός λοιπόν από τις προσωπικές σελίδες που υπάρχουν στο blog για το κάθε μέλος, στις οποίες μπορείτε να διαβάσετε τα βιογραφικά τους αλλά και την βιβλιογραφία τους, μπορείτε και μέσα από αυτές τις συνεντεύξεις να μάθετε περισσότερα πράγματα πάνω σε αυτούς για την αγάπη τους και το μεράκι τους στην τέχνη του λόγου.





Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το 6ο μέλος της λογοτεχνικής μας ομάδας:

Γνωρίστε την Εύα Αναγνώστου
(Λογοτεχνικό όνομα στο Wattpad:  Darkeva)



Ερωτήσεις παρουσίασης

Ποια εσωτερική ανάγκη ή τι άλλο σε ώθησε να γράφεις και ποια μηνύματα τυχόν θα ήθελες να περάσεις μέσα απ τη γραφή σου;

Ξεκίνησα να γράφω σαν μια διέξοδο στο άγχος που αντιμετώπιζα από μικρή ηλικία. Μέσα από τις ιστορίες, μπορούσα να πλάσσω νέους κόσμους μα και να αγγίξω τις ψυχές άλλων ανθρώπων που είχαν βιώσει άσχημα γεγονότα στις ζωές τους . Στόχος μου δεν ήταν ποτέ  να περάσω μηνύματα μέσα από τις ιστορίες μα αντίθετα να αναδείξω όλες τις πτυχές της ζωής όπως την αγάπη, την φιλία, την προδοσία, τις κοινωνικές ανισότητες μα και τον πόνο που είναι αναπόσπαστο κομμάτι στην γραφή μου. 

Ποιο λογοτεχνικό είδος σου αρέσει περισσότερο και γιατί όπως επίσης αν θα ήθελες να πειραματιστείς και με κάτι διαφορετικό.

Αυτή είναι μια αρκετά δύσκολη ερώτηση. Μου αρέσουν όλα τα λογοτεχνικό είδη όμως την πρώτη θέση στην καρδιά μου κατέχουν τα ψυχολογικά θρίλερ . Στο μέλλον θα ήθελα να δοκιμάσω και νέα είδη όπως η κωμωδία ή το φανταστικό . 


Δώσε μας μια γενική εικόνα για το συγγραφικό σου έργο μέχρι στιγμής

Έχω γράψει αρκετές ιστορίες  εκ των οποίων οι περισσότερες είναι ολοκληρωμένες. Οι περισσότερες είναι ιστορίες μυστηρίου/θρίλερ ή κοινωνικά δράματα με στοιχεία από θρίλερ. 


Μίλησέ μας για την προσωπική σου εμπειρία στο γράψιμο ενός έργου. Την πηγή έμπνευσης, το βαθμό δυσκολίας, τα συναισθήματά σου.

Το γράψιμο για μένα αποτελεί την κινητήρια δύναμη ειδικά τις εποχές που όλα μοιάζουν γκρίζα και καταθλιπτικά. Έμπνευσή μου αποτελούν αρχικά τα βιώματα και έπειτα ένα αγαπημένο τραγούδι, μια όμορφη εικόνα ή ένας πίνακας ζωγραφικής, μια τυχαία συζήτηση στον δρόμο μεταξύ άλλων. Η δυσκολία έγκειται στο να αγγίξεις την καρδιά των αναγνωστών μέσα από ιστορίες όπου θα μπορούν να ταυτιστούν.  Τα συναισθήματα είναι πάντα ανάμεικτα , ένα κράμα από αισιοδοξία, φόβο και απογοήτευση .
Μπορείς να μας σκιαγραφήσεις λίγο τους βασικούς χαρακτήρες από τα έργα σου;

Είναι δύσκολο να απαντήσω στην ερώτηση όμως θα έλεγα πως οι χαρακτήρες μου είναι καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει. Στα μάτια μου αποτελούν τραγικές φιγούρες , έκπτωτοι άγγελοι που παρέκλιναν από τον δρόμο τους λόγω τραυματικών γεγονότων και έκτοτε ζουν με τον φόβο πως κανείς δεν θα τους αγαπήσει ποτέ. Το πιο βασικό είναι η δύναμη που κατέχουν παρά τις αντιξοότητες . 


Τι είναι για σένα το blogging και ποια η εμπειρία σου από αυτό.

Με το blogging δεν έχω καμία επαφή παρότι κάνω βήματα για να το κατανοήσω. 

Δώσε μας μια εικόνα από τις δικτυακές σου ενασχολήσεις

    Χρησιμοποιώ το διαδίκτυο για αμέτρητους λόγους τα τελευταία χρόνια και σίγουρα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μέσω αυτού ενημερώνομαι για τον κόσμο και τα φλέγοντα θέματα μα βρίσκω και ιδέες για τις ιστορίες μου. 


    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την Εύα Αναγνώστου για το άνοιγμα της καρδιάς της και να της ευχηθούμε καλή συνέχεια σε κάθε δημιουργικό της βήμα
    Επίσης να ενημερώσουμε ότι όλα τα links για τους δικτυακούς της τόπους θα τα βρείτε στην προσωπική της σελίδα στο blog.

    Η διαχείριση του Blog

    Σχόλια

    1. καταραμένοι άνθρωποι από την ζωή που αναγκάζονται να προβούν σε δυσάρεστες καταστάσεις για να γλυτώσουν από τον πόνο και το κακό που τους ταλανίζει.

      Κρατάω αυτό από αυτή την όμορφη συνέντευξη και θα ήθελα να πω ότι μπορείς απλόχερα και μας το δίνεις μέσα από τα γραπτά σου Εύα. Απόλαυσα την συνέντευξη σου αλλά και το κομμάτι αυτό που πιστεύω ότι διατηρούμε όλοι μέσα μας, λίγο - πολύ.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. Εύα χαίρομαι που γνώρισα εδώ στην εφαρμογή έναν νέο άνθρωπο, μια νέα γυναίκα που κρύβει στη σκέψη και στη γραφή της, μια δυνατή έκφραση και ένα πλούσιο κόσμο. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία και ότι καλύτερο.

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Δημοσίευση σχολίου

    Most Popular

    "Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

    "Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

    Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

    Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

    "Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

    Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...