Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Και να λοιπόν που κοιτούσαν την ζωή τους μέσα από μια οθόνη, την οθόνη που εκείνος πάντα μισούσε. Εκείνη παρατηρούσε το πρόσωπό του μέσα από αυτήν και δεν ανακάλυπτε κάτι καινούριο, της ήταν πιο οικείο από το δικό της, ήταν τόσα πολλά τα χρόνια που είχαν μοιραστεί, που είτε έβλεπε τον εαυτό της μέσα στον καθρέφτη είτε το πρόσωπό του, ήταν πια το ίδιο. Πόσο δίδυμος γίνεσαι με τον άλλον μετά από δεκαετίες συμβίωσης; Πόσο αποτυπώνεται πάνω σου; Πόσα κομμάτια του εαυτού σου χάνεις μέσα στον άλλον;
Χαμογελούσαν και διακωμωδούσαν την κατάσταση, την υποχρεωτική "διάσταση". Πάντα γελούσαν ο ένας με τον άλλον, αυτό τουλάχιστον δεν το είχαν χάσει ποτέ. Είχαν χάσει όμως άλλα πράγματα. Κι εκείνη τα ένιωθε πιο πολύ από ποτέ. Τον κοιτούσε και το μόνο πράγμα που της ερχόταν στον νου ήταν πως δεν την είχε κοιτάξει ποτέ τόση ώρα στα μάτια συνεχόμενα, αποκλειστικά, απερίσπαστα, σαν να την είχε μόλις γνωρίσει, σαν να την ανακάλυπτε ξανά. "Είσαι όμορφη...", της είπε ένα βράδυ.
Κι αυτή η διαπίστωση άφησε και τους δυο άφωνους. Πάντα το πίστευε αλλά είχε χρόνια να της το πει. Γιατί τώρα; Γιατί την "έβλεπε" τώρα; Μα είναι απλό, όταν ο άλλος είναι δίπλα σου διαρκώς, κάποια στιγμή παύεις να τον βλέπεις, απλά ξέρεις πως είναι εκεί κι αυτό σου φτάνει, ξέρεις πως αν απλώσεις το χέρι θα τον αγγίξεις, τόσο εύκολα, τόσο αβίαστα, δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια κι αυτό σιγά σιγά τον εξαφανίζει.
'Ενα ένα πίξελ του ξεκολλάει από τα υπόλοιπα και χάνεται, γίνεται μια χαλασμένη οθόνη που αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια σου χωρίς να το συνειδητοποιείς, γιατί η καθημερινότητα σ' έχει τόσο πολύ καταπιεί που δεν προλαβαίνεις να κοιτάξεις δίπλα σου. Θα βρεις χρόνο, έτσι λες στον εαυτό σου, πού θα πάει, σύντομα θα βρούμε χρόνο ο ένας για τον άλλον. Και μέχρι τότε όλα μπαίνουν σε αναμονή. Θα διασκεδάσουμε αργότερα, θα ταξιδέψουμε αργότερα, θα βρούμε χρόνο για όλα... αργότερα. Θα ζήσουμε αργότερα. Αυτό το αργότερα όμως ίσως να μην έρθει ποτέ. Η ζωή δεν περιμένει, ο χρόνος πολύ λιγότερο και ξαφνικά μια πανδημία τους είχε χωρίσει, άγνωστο για πόσο. Και η οθόνη που εκείνος τόσο πολύ μισούσε, είχε γίνει πια ο καθρέφτης τους.
Κι αυτή η διαπίστωση άφησε και τους δυο άφωνους. Πάντα το πίστευε αλλά είχε χρόνια να της το πει. Γιατί τώρα; Γιατί την "έβλεπε" τώρα; Μα είναι απλό, όταν ο άλλος είναι δίπλα σου διαρκώς, κάποια στιγμή παύεις να τον βλέπεις, απλά ξέρεις πως είναι εκεί κι αυτό σου φτάνει, ξέρεις πως αν απλώσεις το χέρι θα τον αγγίξεις, τόσο εύκολα, τόσο αβίαστα, δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια κι αυτό σιγά σιγά τον εξαφανίζει.
'Ενα ένα πίξελ του ξεκολλάει από τα υπόλοιπα και χάνεται, γίνεται μια χαλασμένη οθόνη που αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια σου χωρίς να το συνειδητοποιείς, γιατί η καθημερινότητα σ' έχει τόσο πολύ καταπιεί που δεν προλαβαίνεις να κοιτάξεις δίπλα σου. Θα βρεις χρόνο, έτσι λες στον εαυτό σου, πού θα πάει, σύντομα θα βρούμε χρόνο ο ένας για τον άλλον. Και μέχρι τότε όλα μπαίνουν σε αναμονή. Θα διασκεδάσουμε αργότερα, θα ταξιδέψουμε αργότερα, θα βρούμε χρόνο για όλα... αργότερα. Θα ζήσουμε αργότερα. Αυτό το αργότερα όμως ίσως να μην έρθει ποτέ. Η ζωή δεν περιμένει, ο χρόνος πολύ λιγότερο και ξαφνικά μια πανδημία τους είχε χωρίσει, άγνωστο για πόσο. Και η οθόνη που εκείνος τόσο πολύ μισούσε, είχε γίνει πια ο καθρέφτης τους.
Κι έτσι ένα βράδυ εκείνη αποφάσισε να διορθώσει την κατακερματισμένη από τα χρόνια εικόνα, ίσως να μην είχε άλλη τέτοια ευκαιρία, ίσως να μην της αφιέρωνε ποτέ ξανά τόσο χρόνο κοιτάζοντάς την μόνο στα μάτια. Πήρε ένα ένα τα χαμένα πίξελς και προσπάθησε να βρει την αρχική τους θέση. 'Οχι, δεν ήταν παράπονα, δεν ήταν πίκρα, ήταν ανάγκη να του δείξει πως πίσω από την "αρχική" οθόνη υπάρχει πάντα μια δεύτερη κρυμμένη που έχει πολλά περισσότερα να σου δείξει, αρκεί να ελαχιστοποιήσεις την πρώτη και τότε θα σου αποκαλυφθεί. Να ελαχιστοποιήσεις τα πρέπει και τα υποχρεώνομαι και να ζήσεις το τώρα, όχι να το μεταθέτεις πάντα για αργότερα. Γιατί το αργότερα είναι τελικά τεράστια παγίδα, μπορεί να το κυνηγάς μέχρι να πεθάνεις και να μην το πιάσεις ποτέ.
'Οταν πια ολοκληρώθηκε η εικόνα και όλα τα πίξελς είχαν μπει στην θέση τους, την κοιτούσε άφωνος. Πόσο καλά την ήξερε τελικά; Πόσο καλά ξέρουμε τελικά τον άλλον; 'Αβυσσος, λένε, η ψυχή του ανθρώπου και τώρα το έβλεπε καθαρά. Και ήθελε περισσότερο από ποτέ να την αγγίξει. 'Ομως ήταν υποχρεωμένος να περιμένει. Αυτό έπρεπε όντως να γίνει αργότερα.
Οι οθόνες τους έσβησαν με μια καληνύχτα κι ένα φιλί στον αέρα. Εκείνος χαμογέλασε στο σκοτάδι και σκέφτηκε πως τελικά... οι οθόνες δεν είναι και τόσο κακές. Ειδικά αυτές που δεν τους λείπει ούτε ένα πίξελ.
Υπέροχο, και πάλι κατάφερες μέσα απο τις περιγραφές σου να με συγκινήσεις αγαπημένη φίλη..
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ! Αφού καταφέρνω να συγκινώ την ποιήτρια της παρέας, χαίρομαι ιδιαίτερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Ρίτσα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάρα πολύ όμορφο καλή μου φίλη! Με έντονους συμβολισμούς. Πόσα αλήθεια πράγματα είναι βαθιά κρυμμένα μέσα μας. Πίσω από μια οθόνη που συντίθεται από τα πίξελς της ρουτίνας. Και πόση αλήθεια κρύβεται πίσω από αυτά, έτοιμη να βγει στο φως αν αναδέψουμε καλά την εικόνα.
Πολύ όμορφο και γεμάτο μηνύματα και συναισθήματα αφήγημα.
Ευχαριστώ.
ΔιαγραφήΜα το έχεις γράψει τόσο όμορφα και ξαφνικά, όλο αυτό που ζούμε, μοιάζει μια μοναδική ευκαιρία να ελαχιστοποιήσουμε πολλά παράθυρα που μας αποσπούν και να δούμε. Για μένα, αυτό είναι μία μικρή, θετική οπτική μέσα στην μουντίλα και το μαύρο. Μπράβο σου που τόσο συμβολικά, σύνθεσες, αποσύνθεσες και επανασυναρμολόγησες την εικόνα ενός ζευγαριού μετά από μακρά συμβίωση!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου άρεσε πολύ ο τρόπος που το έθεσες με την τελευταία σου φραση. Σ'ευχαριστώ πολύ, Χάρη.
ΔιαγραφήΡεαλισμός μέσα από το ταλέντο σου να τον ντύνεις τόσο όμορφα με τις περιγραφές σου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ δυνατό κείμενο κυρίως για αφύπνιση. Προβληματισμό. Τροφή για σκέψη... Ένα στάδιο που λίγο πολύ όλοι μας βιώσαμε, βιώνουμε ή θα βιώσουμε. Δεν υπάρχει καμία συμμαχία στο χρόνο, παρά μόνο στην δυνατότητα να αφήσουμε την ψευδαίσθηση και να ζήσουμε πραγματικά.
Μπράβο και πάλι Ρίτσα! Υπέροχο!
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου.
ΔιαγραφήΠόσο αληθινό όμως...👌
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα από λίγες προτάσεις η πραγματικότητα της ζωής μας.
Πολύ όμορφο ❣️
Ευχαριστώ πολύ!
ΔιαγραφήΜέσα σε τόσες λίγες λέξεις, είπες κάτι τόσο ουσιαστικό και δυνατό... γράφεις τόσο οικεία τόσο φιλικά ζεστά.. Πολύ όμορφο ελευθερία μου. Είσαι υπέροχη συγγραφέας...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ, με συγκινείς.
Διαγραφή