Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

"Η παράδοξη υπόθεση των αρτίστικ δολοφονιών" του Γιώργου Δερβεντλή



Φίλες και φίλοι,
Ο Γιώργος Δερβεντλής είναι ένας από τους συγγραφείς εκείνους που δουλεύουν χρόνια και με συνέπεια το μυθιστόρημα τρόμου, φαντασίας, επιστημονικής φαντασίας. (Horror, Sci-fi horror, crime, fantasy). Επίσης είναι συγγραφέας που η πένα του, πολλές φορές, δοκιμασμένα και με εξαιρετικό τρόπο, έχει παρουσιάσει έργα με σαφείς κοινωνικές προεκτάσεις και αναφορές.

Μέλος εδώ στην ομάδα μας αλλά και γνωστός για τη δουλειά του εδώ και χρόνια, μέσα από το προσωπικό του blog My Little Stores έχουν περάσει προς τα έξω διηγήματα, νουβέλες και έργα που πραγματικά σε μεταφέρουν σε αλλόκοτους συναρπαστικούς μα και συνάμα εφιαλτικούς κόσμους. Σε κόσμους και χώρους όπου ο άνθρωπος ως οντότητα προσπαθεί να βρει τις δικές του αναφορές και ισορροπίες.


Σε αυτήν την ανάρτηση θα ήθελα να σας παρουσιάσουμε το τελευταίο του έργο:

"Μια παράδοξη υπόθεση των αρτίστικ δολοφονιών"

Όπως αυτήν μπορείτε να την παρακολουθήσετε να δημοσιεύεται σε συνέχειες μέσα από το προσωπικό του blog.

Αφήνω τα ίδια τα λόγια του Γιώργου Δεβρεντλή να μας δώσουν ένα περίγραμμα για αυτές τις ...παράδοξες υποθέσεις


"Μια στυγερή δολοφονία λαμβάνει χώρα στο μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης. Ένα 15 χρόνο κορίτσι το θύμα που έχει εκτελεστεί με έναν ιεροτελεστικό τρόπο. Ο τρόπος της δολοφονίας της έχει τις ρίζες στις τελετουργίες αίματος του Νίτσε. Ο Ντέμης Λοτρέκ,ένας φιλήσυχος ντετέκτιβ του τμήματος των εγκλημάτων τέχνης. 
Και ενώ τα πάντα δείχνουν πως είναι άλλη μία υπόθεση ρουτίνας η αλήθεια και τα κίνητρα είναι πιο σύνθετα.
Σε μια πρόωρα ανεπτυγμένη εποχή όπου τα φαινόμενα απατούν ο ντετέκτιβ Λοτρέκ θα προσπαθήσει να ξετυλίξει το κουβάρι. Θα προσπαθήσει να βρει τον υπεύθυνο πίσω από τις αποτρόπαιες δολοφονίες και να απαλλαγεί από την σκιά που του στοιχειώνει το μυαλό."




Προσωπικά θεωρώ αυτό το έργο να έχει τέτοια δύναμη, που πραγματικά σε καθηλώνει, σε μαγεύει. Το βάθος της φαντασίας του, τα σκοτάδια του, οι παραπομπές του και η πλοκή του είναι τέτοια που θα σας κρατήσει συντροφιά ως το τέλος, μιας και συνεχίζεται η δημοσίευσή του.

Μπορείτε να το διαβάζετε εδώ:  



Σχόλια

  1. Εύχομαι καλή συνέχεια και επιτυχία στο έργο σου Γιώργο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταπληκτικό έργο. Το παρακολουθώ ανελλιπώς.Περιμένω τη συνέχεια και το τέλος με αδημονία. Μας καθηλώνει η πένα σου Γιώργο. Να σαι καλα και πάντα δημιουργικός και επιτυχημένος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άννα μου να σ' ευχαριστίσω και από 'δω για την υπομονή σου και την στήριξη σου.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...