" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Δεν
είμαι παρά ένα λιμάνι.
Θα
πίστευε κανείς ότι αυτό είναι καλό, ότι
είμαι ένας προορισμός. Κόσμος έρχεται,
αράζει, εξερευνά. Διασκεδάζει με όσα
μπορώ να προσφέρω, αγκαλιάζει την
περιπέτεια αυτού του λιμανιού.
Πράγματι,
κόσμος έρχεται, αράζει κι εξερευνά. Η
ζωή μου αποκτά νόημα. Γεμίζει χρώμα και
μια ευχάριστη φασαρία. Αγκαλιάζω κι εγώ
την περιπέτεια που
μου προσφέρουν όσοι
έριξαν άγκυρα σε μένα.
Μα
αυτό δεν κρατάει για πολύ καιρό.
Τα
λιμάνια είναι προορισμός, αλλά όχι
παντοτινός.
Κόσμος
έρχεται και φεύγει. Περνάει, παίρνει
ό,τι μπορεί και χάνεται στον ορίζοντα,
αφήνοντας με κενή. Κάθε φορά κάνουν την
εμφάνιση τους νέοι εξερευνητές δίνοντας
μου την ελπίδα πως θα μείνουν για πάντα.
Μα κι αυτοί, σαν όλους τους άλλους,
αδειάζουν τα σεντούκια της ψυχής μου
και φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν.
Κι
εγώ μένω κενή.
Το
λιμάνι έχει ζωή για λίγο καιρό. Μετά
είναι ήσυχο σαν νεκροταφείο.
Το
λιμάνι έχει κόσμο για λίγο καιρό. Μετά
αδειάζει.
Γιατί
ο κόσμος προτιμάει το εφήμερο και τα
κέρδη, παρά να αράξει κάπου μόνιμα και
να δώσει κάτι σε αντάλλαγμα.
Δεν
βαριέσαι, τουλάχιστον το άδειο λιμάνι
είναι και το πιο καθαρό.
Πολύ όμορφες σκέψεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο λιμάνι λοιπόν. Ένας προορισμός που δεν είναι για ...μονιμότητα. Σε συνεχή κίνηση. Υποδοχές και αποχωρισμοί. Δίνει και παίρνει. "Κάθε λιμάνι και καημός". Δεν γράφτηκε τυχαία. Έχει τη σημασία και την ιστορία του.
Κρατώ τις όμορφες σκέψεις σου Δανάη μου όπως πάντα έχουν κάτι σημαντικό να πουν.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτός ο στίχος. Η αλήθεια είναι τόσο βαθιά που όλοι θα βρούμε ένα παράδειγμα να το στηρίξουμε
ΔιαγραφήΝοσταλγικό σκηνικό..με πολύ αληθινά λόγια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ Κατερίνα μου
ΔιαγραφήΤρελάθηκα με τον παραλληλισμό! Και το συναίσθημα που δίνεις, νομίζω το ΄χουμε νιώσει όλοι, αλλά εσύ το αποτύπωσες τόσο παραστατικά. Κι έχει και έναν "ζαμαμφουτισμό", όπως μου αρέσει να λέω, ειδικά στο τέλος, που μου αρέσει πάρα πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕτσι ειναι Χάρη, δυστυχώς. Αυτό το συναίσθημα το έχουμε βιώσει όλοι..
Διαγραφή