Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...
Γράφει η Δανάη Ιμπραχήμ
Δεν
είμαι παρά ένα λιμάνι.
Θα
πίστευε κανείς ότι αυτό είναι καλό, ότι
είμαι ένας προορισμός. Κόσμος έρχεται,
αράζει, εξερευνά. Διασκεδάζει με όσα
μπορώ να προσφέρω, αγκαλιάζει την
περιπέτεια αυτού του λιμανιού.
Πράγματι,
κόσμος έρχεται, αράζει κι εξερευνά. Η
ζωή μου αποκτά νόημα. Γεμίζει χρώμα και
μια ευχάριστη φασαρία. Αγκαλιάζω κι εγώ
την περιπέτεια που
μου προσφέρουν όσοι
έριξαν άγκυρα σε μένα.
Μα
αυτό δεν κρατάει για πολύ καιρό.
Τα
λιμάνια είναι προορισμός, αλλά όχι
παντοτινός.
Κόσμος
έρχεται και φεύγει. Περνάει, παίρνει
ό,τι μπορεί και χάνεται στον ορίζοντα,
αφήνοντας με κενή. Κάθε φορά κάνουν την
εμφάνιση τους νέοι εξερευνητές δίνοντας
μου την ελπίδα πως θα μείνουν για πάντα.
Μα κι αυτοί, σαν όλους τους άλλους,
αδειάζουν τα σεντούκια της ψυχής μου
και φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν.
Κι
εγώ μένω κενή.
Το
λιμάνι έχει ζωή για λίγο καιρό. Μετά
είναι ήσυχο σαν νεκροταφείο.
Το
λιμάνι έχει κόσμο για λίγο καιρό. Μετά
αδειάζει.
Γιατί
ο κόσμος προτιμάει το εφήμερο και τα
κέρδη, παρά να αράξει κάπου μόνιμα και
να δώσει κάτι σε αντάλλαγμα.
Δεν
βαριέσαι, τουλάχιστον το άδειο λιμάνι
είναι και το πιο καθαρό.
Πολύ όμορφες σκέψεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο λιμάνι λοιπόν. Ένας προορισμός που δεν είναι για ...μονιμότητα. Σε συνεχή κίνηση. Υποδοχές και αποχωρισμοί. Δίνει και παίρνει. "Κάθε λιμάνι και καημός". Δεν γράφτηκε τυχαία. Έχει τη σημασία και την ιστορία του.
Κρατώ τις όμορφες σκέψεις σου Δανάη μου όπως πάντα έχουν κάτι σημαντικό να πουν.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτός ο στίχος. Η αλήθεια είναι τόσο βαθιά που όλοι θα βρούμε ένα παράδειγμα να το στηρίξουμε
ΔιαγραφήΝοσταλγικό σκηνικό..με πολύ αληθινά λόγια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ Κατερίνα μου
ΔιαγραφήΤρελάθηκα με τον παραλληλισμό! Και το συναίσθημα που δίνεις, νομίζω το ΄χουμε νιώσει όλοι, αλλά εσύ το αποτύπωσες τόσο παραστατικά. Κι έχει και έναν "ζαμαμφουτισμό", όπως μου αρέσει να λέω, ειδικά στο τέλος, που μου αρέσει πάρα πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕτσι ειναι Χάρη, δυστυχώς. Αυτό το συναίσθημα το έχουμε βιώσει όλοι..
Διαγραφή