Όποιος νοιάζεται...σκοντάφτει!

Όποιος νοιάζεται...σκοντάφτει!

γράφει ο Χάρης Κωφιάδης

Όποιος νοιάζεται σκοντάφτει. Αυτό διαλαλούσε το αγοράκι της γειτόνισσας με ύφος μικρομέγαλου και τα χέρια πεισματικά απιθωμένα στη μέση. Και ήτανε μάλιστα αμετακίνητο, στη θέση και τη στάση του, μπροστά από την μπαλκονόπορτα, κόβοντάς της το δρόμο. Εκείνη γέλασε, παρά το γεγονός πως ήταν φορτωμένη με μια λεκάνη ρούχα για άπλωμα· εγώ σκυθρώπιασα. Το μυαλό μου φταίει πάλι, που κάνει τους δικούς του συνειρμούς, πιασμένο από ανούσια και μικρά ερεθίσματα. Αλλά το ‘χω συνηθίσει πια και δεν αντιστέκομαι. Καμιά φορά, τολμώ να πω πως απολαμβάνω κιόλας τα μικρά μου, εσωτερικά ταξίδια.  

Όποιος νοιάζεται σκοντάφτει… Φυσικά και δεν το εννοούσε έτσι όπως ακούστηκε. Μωρό είναι άλλωστε, τι ξέρει; Κι όμως, η φράση του κόλλησε σαν τσίχλα στα μαλλιά μου και βρήκε από ‘κει τον τρόπο, να φτάσει πιο βαθιά.

Τις προάλλες με ρώτησες, ή μάλλον μου έκανες παράπονα πως δεν έχω γράψει ούτε μια λέξη για εσένα. Και είναι αλήθεια. Ποτέ δεν περπάτησες στα γραπτά μου, ούτε σαν πρωταγωνίστρια, ούτε σαν δεύτερος ρόλος, και σου το έχω παραδεχτεί. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήσουν καν ένας από αυτούς τους χαρακτήρες, που περνούν τυχαία στο φόντο και ο συγγραφέας τους δίνει από μια ατάκα, έτσι για να έχει νόημα η ύπαρξή τους μέσα στο κείμενο. Μήτε τη μορφή σου χρησιμοποίησα, μήτε τα λόγια σου και αυτό σε πείραξε κάπως· έτσι κατάλαβα.

Μα δεν σε πείραξε μόνο που δεν έγραψα για σένα. Πιότερο σ’ ενόχλησε, ένιωσα, που είχα γράψει γι’ άλλους. Ξαπλωμένη στο μαξιλάρι σου, τα μάτια σου σπίθιζαν. Κι εγώ, δύο παλάμες παραδίπλα, με το πρόσωπο κρυμμένο στις σκιές σού χαμογέλασα. Να γελάσω μου βγήκε αλήθεια, μα συγκρατήθηκα για ‘σένα, για να μην υποβιβάσω το παράπονό σου. Είναι η άμυνά μου αυτή, να γελώ· το γνωρίζεις πια. Πάντως, ήξερα τι ήθελα να πω. Οι λέξεις απλά κόλλησαν πίσω από τα χείλη μου και δεν έλεγαν να προχωρήσουν, σαν πεισματάρικοι όνοι. Εγώ έσπρωχνα και αυτές στήλωναν κάτω τα ποδάρια, σκάβοντας το έδαφος.

Κι όσο οι σιωπές μας γίναν βαρύτερες, εγώ πάσχιζα να σου μιλήσω. Μέχρι που γύρισες το κεφάλι σου από την άλλη, σαν να μου έλεγες πως ήθελες να λήξει η συζήτηση εκεί, αφού δεν είχα κάτι να προσθέσω. Μα είχα! Μα τω Θεώ, είχα. Και για κάποιο λόγο, μου φάνηκε πιο εύκολο να τα πω στη γυρισμένη πλάτη σου. Κι όταν άνοιξα τα χείλη μου, ήμουν σίγουρος πως ακόμη άκουγες και ακόμη περίμενες.

Ξέρεις λοιπόν γιατί δεν γράφω για σένα; Γιατί νιώθω ανίκανος, σαν νήπιο που όλες κι όλες ξέρει δέκα λέξεις. Όπως και να το κάνεις, δεν φτάνουν για να εκφράσουν πραγματικά όλα όσα θέλει. Και άσε τα άλλα μου κείμενα. Εκείνα είναι πεζά με έναν τρόπο που δεν καταλαβαίνεις. Δεν γράφω για σένα, γιατί και να είχα το κατάλληλο λεξιλόγιο, πάλι δεν θα ‘βρισκα τον τρόπο να εκφραστώ σωστά και επαρκώς. Δεν είναι, λοιπόν, πως είσαι εσύ ανάξια αναφοράς, μα εγώ ανήμπορος να σ’ αποδώσω στο χαρτί. Φοβάμαι πως θα σ’ αδικήσω. Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα ‘γραφα για ΄σένα, ακόμη και αν μπορούσα. Γιατί είσαι μοναχά δική μου και ίσως να ζηλεύω λιγάκι. Ας μην σε δει κανείς όπως εγώ…

Όποιος νοιάζεται σκοντάφτει, λέει το γειτονάκι… Κι εγώ σκοντάφτω σε λέξεις που δεν έχω, σε νοήματα που δεν θα μπορούσαν να αποτυπωθούν γραπτώς και σε συναισθήματα που ξεπερνούν τις διαστάσεις του πληκτρολογίου μου. Δίκιο είχε ο μπόμπιρας. Γι’ αυτό, μη μου θυμώνεις που παραπατώ και μην στεναχωριέσαι. Η μέρα που θα γράψω για ‘σένα, χωρίς να σκουντουφλάω, θα είναι η μέρα που σ’ έχω ξεπεράσει.

Πάλι φτωχό μου φαίνεται το κείμενο, φτωχό και άδειο. Κι έτσι κι εγώ χαμογελώ που πάλι σκόνταψα και σου υπόσχομαι ότι ποτέ… Άσ’ το. Τι νόημα έχει να προσπαθήσω να το πω; Πάλι τα γόνατά μου θα την πληρώσουν. Αλλά να θυμάσαι, στο υποσχέθηκα…