Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...

Λίγο SEX Ακόμη, Παρακαλώ - της Βούλα Γκεμίση








Η επαφή μου με τη συγγραφική πλατφόρμα του Wattpad, με οδήγησε στην ανακάλυψη μεγάλων ταλέντων.Ένα εξ αυτών και η Βούλα Γκεμίση. Μια πολυτάλαντη, πολυμαθής και αξιαγάπητη κοπέλα που είχα τη χαρά να γνωρίσω μέσα από το "Μυστικό ενός Αγγέλου" που κυκλοφορεί από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή, ένα βιβλίο που άγγιξε ολόκληρο τον ψυχισμό μου.

 Η σημερινή παρουσίαση όμως, θα φέρει στο προσκήνιο το πρώτο έντυπο δημιούργημα της Βούλας, το "Λίγο SEX Ακόμη, Παρακαλώ" από τις εκδόσεις MARADEL BOOKS. Μια αισθηματική κωμωδία όπου θα ολοκληρωθεί σε συνέχεια "Λίγο SEX Aκόμη, Παρακαλώ Νο 2". Ένα βιβλίο που εκ πρώτης όψεως σε σκανδαλίζει απ' τον τίτλο. Βέβαια όσοι θα το διαβάσετε, θα συνειδητοποιήσετε τη χιουμοριστική του χροιά να αναδύεται.

"Άλλη μια βαρετή μέρα ξημερώνει.." διαβάζω στην αρχική σελίδα. Υπέροχα,συλλογίζομαι ένα βιβλίο που ήδη από την πρώτη στιγμή εισχωρεί στη ψυχοσύνθεση μου χαχαχα.
 Όχι, όχι προφανώς και αστιεύομαι! Εντάξει ίσως και να το εννοώ!

Η ιστορία μας λοιπόν πραγματεύεται μια γλυκιά κοριτσίστικη προσωπικότητα, μια σύγχρονη φιγούρα, την κοπέλα της διπλανής πόρτας όπως θα λέγαμε, τη Λάουρα. Ακολουθεί μια συνηθισμένη ζωή, βουλιάζοντας στη ρουτίνα της καθημερινότητας και στη μονοτονία μιας δουλειάς που δεν την εκφράζει.

Ώσπου μια μέρα...ταν ταν (βαράτε σάλπιγγες)..γνωρίζει τον Ορέστη.

Ο Ορέστης, ο νέος της γείτονας όπου μετακόμισε στο απέναντι διαμέρισμα.
Πολλοί οι πειρασμοί και ένας έρωτας που παίρνει σάρκα και οστά στα πλαίσια της φαντασίας του μυαλού της, φέρνει στην επιφάνεια τους κρυφούς πόθους της ηρωίδας προς το πρόσωπο του. 
Μέσα σε όλα τα κατορθώματα της που θα ακολουθήσουν και πιστέψτε με είναι πάρα πολλά, η Λάουρα θα καταφέρει να εισβάλλει στο σπίτι κάθε γυναίκας μέσω του blog της "Λίγο SEX Aκόμη, Παρακαλώ" δίνοντας συμβουλές, μοιράζοντας αγάπη και ειλικρίνεια σε όλους τους αναγνώστες της. 

Η ερώτηση λοιπόν είναι αν θα καταφέρει να εισβάλλει στη ζωή του Ορέστη όπως και στις οθόνες των θαυμαστριών της;

Ναι, η Λάουρα θα γίνει η καλύτερη σου φίλη!
Ο γλυκός αυθορμητισμός της σε συνδυασμό με την εκρηκτική προσωπικότητά της, θα σου χαρίσουν στιγμές άφθονου γέλιου μέσα από τις τρελές απορίες και σκανδαλιές της..

"Αχ ρε φιλενάδα..τι να κάνω; Για πες και εσύ που είσαι απέξω και με διαβάζεις τόση ώρα;" όπως συχνά αναφέρει η ίδια..


Αν θέλετε, λοιπόν, να ανακαλύψετε τα κατορθώματα της δεν έχετε από το να την ακολουθήσετε στον ονειρικό της κόσμο..

Και πιστέψτε με..αξίζει το ταξίδι...









Σχόλια

  1. Φυσικά και θα συμφωνήσω μαζί σου Κατερίνα!
    Οφείλω να πω ότι το έργο της Βούλας "Λίγο σεξ ακόμα παρακαλώ" ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα στο wattpad. Και η Βούλα ήταν η πρώτη συγγραφέας που γνώρισα στην εφαρμογή.
    Το έργο της είναι μια εξαίρετη κομεντί, με δεδομένη ποιότητα και χιούμορ που είναι γεμάτο φρεσκάδα.
    Οι χαρακτήρες της είναι εξαιρετικοί, πειστικοί. Θα τους αγαπήσετε, θα γίνετε ένα με τα ...παθήματα και τις αγωνίες τους.
    Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απόλαυσα τον βιβλιοσχολιασμό σου και θέλω να σε ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Ψώνια Συγγραφείς

  "Τα λεφτά μου όλα δίνω για λίγα clicks, κι ένα μήνυμά σου κάτω από το τραπέζι..." Ψώνια είμαστε. Φαντασμένα πλάσματα που διψάνε για αναγνώριση και δόξα, έχοντας γράψει μερικές σελίδες στο Word. Συγγραφείς, με άλλα λόγια, στα όρια της απελπισίας -θα έλεγε κανείς- για αυτό που δεν έρχεται από μόνο του. Κι εμείς εκεί, στο σπρώξιμο. Με το στανιό να γίνουμε φίρμες και να πουλήσουμε. Γιατί, ως γνωστόν, τα χρήματα είναι στο βιβλίο... Κι αν εδώ σου ξέφυγε ένα γελάκι, μην ανησυχείς, σε καταλαβαίνω. Έχω γελάσει πάμπολλες φορές και ο ίδιος με παρόμοια θέματα. Αλλά συγγνώμη, παρεκτράπηκε λίγο ο ειρμός μου. Πού ήμουν; Α, ναι! Στα ψώνια. Είναι πασιφανής, άλλωστε, η υπερπροσπάθεια. Τη βλέπουμε όλοι στα social media, όπου ο συγγραφέας «μαϊντανίζει», καθώς πρέπει να έχει συνεχή παρουσία και engagement ώστε… να γίνει γνωστός, φυσικά! Τι να κάνει, λοιπόν, το προσφιλές μας ψώνιο; Σπάει το κεφάλι του να βρει θεματολογίες για να κάνει ένα ακόμη βίντεο. Πασχίζει να μάθει τα Canva, τα CapCut κα...

Οι κίτρινες τουλίπες μυρίζουν "Σ' αγαπώ" (γράφει η Ελένη Ζηνονίδη)

"Δεν είναι αυτή τη μία φορά του χρόνου. Αυτή τη μία μέρα. Ειναι συνεχώς από πάνω μας, μέσα μας, γύρω μας, νεκρές οι ζωντανές. Απλά μια φορά τον χρόνο... αξίζει να τις θυμόμαστε λίγο περισσότερο. Αξίζει να ακούμε τις καρδιές τους όπως όταν μας κουβαλούσαν μέσα τους.  Σε μία ποιητική συλλογή είχα διαβάσει μια εύστοχη τοποθέτηση: " Οταν γιορτάζουν δε μιλούν, μα όταν γελούν το δείχνουν. Όποτε κλάψεις σε ακούν, όμως αν κλαιν' το κρύβουν".  Δεν είναι περίεργο που έχουν όλες μια διαπεραστική μυρωδιά που μας κάνει και κλαίμε; Η κάθε μία τη δική της, αλλά είναι μία. Με όσα αρώματα κι αν ψεκαστούν στο πέρας της ζωής τους. Με όσα κρίματα, ερωτήματα ψεκάσουνε και μας.  Αλλά είναι μαμάδες. Και αδειάζουν, και αλλάζουν, από πάνες μέχρι τον ίδιο τους τον εαυτό. Φιλτράρουν, προσέχουν, παρέχουν, ιδρώνουν, νυχτώνουν λουσμένες αγωνία πως όλα είναι καλά, ίσως βαλτώνουν, μα δεν κολώνουν. Σαν να τους χαρίζει η ζωή μια ατσάλινη πανοπλία που με τα χρόνια θαμπώνει, γεμίζει χαρακιές, γδαρσίμ...

"Χειμερινή ενόραση" (Μικρό διήγημα/short story)

  Χειμερινή ενόραση (γράφει ο Γιάννης Πιταροκοίλης) “… Ωστόσο, ο γέρος που κάθεται στην κουζίνα κοντά στο τζάκι, ισχυρίζεται ότι από τότε που πέθανε εκείνος, όταν η νύχτα είναι βροχερή, τους βλέπει και τους δύο από το παράθυρο της κάμαράς του… ...Χασομέρησα λίγο εκεί, ο ουρανός ήταν φιλικός. Παρατηρούσα τις πεταλουδίτσες της νύχτας, που φτερούγιζαν στα ρείκια και τις καμπανούλες. Άκουγα το απαλό αγέρι στα χόρτα. Και αναρωτήθηκα, πώς είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι έχουν ανήσυχο ύπνο αυτοί που κοιμούνται σε τούτη τη γαλήνια γη…” Η τελευταία σελίδα, έμεινε ανοιχτή στο χέρι του. Μια παρόρμηση τον ωθούσε να μην την κλείσει. Οι λέξεις είχαν ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι πιο μακριά από την υλική του ύπαρξη. Το βλέμμα του στάθηκε σε αυτή τη σταθερή ερώτηση του Λόκγουντ (*) για τις περιφερόμενες ψυχές τους και η φράση δεν τελείωνε μέσα του. Κάτι την επαναλάμβανε συνεχώς σαν αίσθηση. Το δωμάτιο είχε χάσει τις γωνίες του, το φως έχανε τη λάμψη του και κάπου ανάμεσα στον ήχο της ανάσας ...