Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

Συνέντευξη με τη Φωτεινή Καλλιώρα

 

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο blog μας τη Φωτεινή Καλλιώρα, συγγραφέα του βιβλίου Όσα κρύβει το σκοτάδι



Αρχικά θα θέλαμε να μας συστηθείς για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα το κοινό. Περίγραψε τον εαυτό σου σε τέσσερις προτάσεις.

Ονομάζομαι Καλλιώρα Φωτεινή, είμαι 22 ετών και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι με ένα λογοτεχνικό βιβλίο στο χέρι. Αγαπώ τον χορό, το θέατρο, το διάβασμα, τον αθλητισμό και φυσικά την επιστήμη της ιστορίας.


Το συγγραφικό σου ντεμπούτο πραγματεύεται το πολύ σοβαρό, κοινωνικό ζήτημα της έμφυλης βίας. Πώς και αποφάσισες να μας συστηθείς με ένα τέτοιο ανάγνωσμα;

Η επιλογή αυτού του θέματος μπορεί στην αρχή να ήταν τυχαία αλλά στην πορεία εξελίχθηκε σε συνειδητή προσπάθεια. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο, όταν ήμουν για διακοπές και στην συνέχεια αποφάσισα να δώσω μία ευκαιρία να ακουστεί μία ιστορία που δυστυχώς αφορά ακόμη και σήμερα το σύνολο της κοινωνίας.


Πιστεύεις ότι η κοινωνία είναι επαρκώς προβληματισμένη για αυτό το θέμα;

Πιστεύω πως έχουν γίνει αρκετά βήματα προς την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου αλλά έχουμε ως κοινωνία ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις απόψεις που εκφράζονται ακόμη και σήμερα για την έμφυλη βία, όπως για παράδειγμα ότι κάποιος χειροδίκησε, επειδή τον προκάλεσαν.

Από την άλλη πλευρά δεν μπορώ να παρακάμψω τις φωνές που ολοένα και πληθαίνουν μιλώντας ανοιχτά για το φαινόμενο της βίας και διεκδικούν την απόδοση δικαιοσύνης.





Τι στοιχεία της προσωπικότητας σου έχεις δώσει στους χαρακτήρες σου;

Στην Αγγελική έχω δώσει την αισιοδοξία και το ονειροπόλο πνεύμα, στην Θεοδώρα τη μαχητικότητα αλλά και το πείσμα, που σε ορισμένες περιπτώσεις κάθε άλλο παρά χρήσιμο είναι.


Συμβουλεύτηκες την επιστήμη της ψυχολογίας για το βιβλίο σου;

Δεν μπορώ να πω ότι συμβουλεύτηκα κάποιο βιβλίο ψυχολογίας αλλά αυτό που έκανα ήταν να διαβάσω συνεντεύξεις γυναικών που έχουν κακοποιηθεί και να προσπαθήσω να μεταφέρω στο χαρτί τα συναισθήματά τους.


Ποια άλλα κοινωνικά ζητήματα σε προβληματίζουν και σκέφτεσαι να αναλύσεις σε επόμενες δουλειές σου;

Με προβληματίζει το ζήτημα των στερεοτύπων για τις συμπεριφορές των δύο φύλων, όπως για παράδειγμα ότι οι γυναίκες είναι εύθραυστες και ευαίσθητες ή η ενοχλητική και καθόλα καταπιεστική άποψη ότι οι άνδρες δεν πρέπει να κλαίνε και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους.


Έχεις σπουδάσει στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό της Αθήνας. Να περιμένουμε κάποια στιγμή και ένα ιστορικό μυθιστόρημα από σένα;

Είναι κάτι που επεξεργάζομαι εδώ και καιρό στο μυαλό μου και η απάντηση δε θα μπορούσε παρά να είναι καταφατική.


Τέλος, θα θέλαμε να κλείσεις με μια συμβουλή προς τους επερχόμενους συγγραφείς.

Η συμβουλή μου είναι να πειραματίζονται με διαφορετικά είδη και να τολμήσουν να γράψουν αυτό που πιστεύουν ότι δεν τους ταιριάζει. Πού ξέρουν; Τα αποτελέσματα μπορεί να τους εκπλήξουν.



Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσουμε τη Φωτεινή και να της ευχηθούμε ό,τι καλύτερο στη συγγραφική της πορεία. Μπορείτε να τη βρείτε επίσης και στο Instagram


Σχόλια

  1. Χαίρομαι που μαθαίνω για νέους ανθρώπους που ξεκινούν να ανοίγουν τα φτερά τους στον κόσμο της δημιουργίας και της συγγραφής.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η πτυχή της προσωπικότητας της Φωτεινής. Την ευχαριστούμε από καρδιάς ιαι την παρουσία της εδώ στο μπλογκ και να ευχαριστήσουμε και σένα Δανάη μου για την εξαίρετη, μία ακόμα φορά, συνέντευξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλη μου χαρά να δίνω βήμα σε νέες φωνές. Και έρχονται και άλλες!

      Διαγραφή
    2. Τέλεια Δανάη μου! Σε ευχαριστούμε για αυτό.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Πονάνε άραγε τα βράδια;

  ­ " Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...

"Μη μου μιλάς για καλοκαίρια"

Πιο καλή η μοναξιά... Στα δεκάξι δεν την ξέρεις. Δεν υπάρχει η μοναξιά στο λεξιλόγιό σου, μόνο δυο φτερά στην πλάτη έχεις και σκαρφαλώνεις στο τοιχάκι που σε χωρίζει από τον δρόμο, από το στενό καλντερίμι του κυκλαδίτικου νησιού όπου κατηφορίζει μια παρέα παιδιών τραγουδώντας: "Πιο καλή η μοναξιά από σένα που δε φτάνω..." Και θες να πετάξεις, να προσγειωθείς μπροστά στην παρέα και να βαδίσεις μαζί τους ψιθυρίζοντας: "Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω..." Στα δεκάξι τα φτάνεις όλα. Τους φτάνεις όλους. Βρίσκεις για πρώτη φορά την καρδιά σου κι αμέσως μετά τη χάνεις, την αφήνεις για πάντα εκεί, στον ήλιο που βάφει το Αιγαίο κόκκινο, στο φεγγάρι που γίνεται μάρτυρας τού πρώτου φιλιού στις σκιές.  Στα δεκάξι φοράς την καινούργια σου φούστα με τα κίτρινα λουλούδια, το λευκό μπλουζάκι που λίγο μετά θα λερώσεις με το παγωτό μηχανής που ο δυνατός κυκλαδίτικος αέρας θα στείλει απευθείας πάνω σου και θα σε κάνει να βάλεις τα κλάματα. Στα δεκάξι περπατάς στο λιμάνι το βράδυ και περιμέ...

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...