Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Ελάτε να γνωρίσουμε την αγαπημένη συγγραφέα Μαντώ Μάκκα!

(από τη Βούλα Γκεμίση)

 



Η Μαντώ Μάκκα γεννήθηκε το Μάιο του 1980 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Κλασικό Λύκειο Αναβρύτων. Παρακολούθησε μαθήματα Αγγλικών και Οικονομικών & Marketing. Ακολούθησαν μαθήματα Δημιουργικής γραφής με τη Στεύη Τσούτση και Εικαστικών & Ιστορίας Τέχνης με την Άννα Παππά. Τελευταία ήρθε η Εξειδίκευση στη Μετάφραση στο Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και η Εισαγωγή στην Εφαρμοσμένη Γλωσσολογία και διδασκαλία αγγλικής γλώσσας σε μαθητές άλλων γλωσσών από το Πανεπιστήμιο του Leicester. Παράλληλα ζωγραφίζει και κατασκευάζει κοσμήματα από πέτρα. Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στο διαδίκτυο. Είναι μέλος της Επιτροπής Γυναικών συγγραφέων και της Επιτροπής Μετάφρασης και Γλωσσικών Δικαιωμάτων του Pen Greece. Έχει εργαστεί ως Καθηγήτρια Αγγλικών και ως διαχειρίστρια διαδικτυακών εφημερίδων.


Το 2020 το παραμύθι της «Τα ροζ Χριστούγεννα» περιλήφθηκε στο βιβλίο «Santa Παραμύθια, 22 Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες» των Εκδόσεων Νίκας. Το 2021 κυκλοφόρησε η πρώτη της συλλογή διηγημάτων «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» από τις Εκδόσεις Νίκας. Το 2022 το διήγημα της «Τραμουντάνα» διακρίθηκε και συμμετείχε στην συλλογική έκδοση «Το ρούχο». Την ίδια χρονιά διακρίθηκε και το διήγημά της «Φως», το οποίο συμμετείχε στην συλλογική έκδοση «Ανθρώπινες Σχέσεις. Ένα σχολείο που δεν τελειώνει ποτέ». Η συλλογή διηγημάτων «Αγκούσα» είναι το δεύτερό της βιβλίο από τις Εκδόσεις Νίκας.


Πείτε μας λίγα λόγια για την συγγραφική σας πορεία και τον τρόπο που προσεγγίσατε την συγγραφή.

Πριν τέσσερα χρόνια περίπου είχα ένα ατύχημα, το οποίο με καθήλωσε στο κρεβάτι για ένα μήνα και επειδή ήθελα να βγει κάτι καλό από όλο αυτό, αποφάσισα να ξεκινήσω μαθήματα δημιουργικής γραφής με τη συγγραφέα & επιμελήτρια Στεύη Τσούτση. Και ενώ ήδη έγραφα ποίηση, η γραφή πεζών κειμένων είχε ως αποτέλεσμα τα ‘λεμόνια’, το πρώτο μου βιβλίο από τις Εκδόσεις Νίκας με τίτλο «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια».

 

 Αν κάποιος θέλει να γνωρίσει την Μαντώ Μάκκα πίσω από τις λέξεις των ιστοριών της, τι θα συναντήσει;

Έναν πολύ απλό, οικείο άνθρωπο με γαϊδουρίσια υπομονή. Ίσως μπορέσει να διακρίνει πολλά στοιχεία αυτών που θα διαβάσει σε εμένα και στις αντιδράσεις μου. Ίσως καταλάβει γιατί ενώ γράφω για σκοτάδια, περπατάω στο φως.

 

Περιγράψτε μας μία καθημερινή σας μέρα.

Δύσκολο έως αδύνατο διότι οι μέρες μου εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την υγεία μου. Πάσχοντας δυστυχώς από τέσσερα αυτοάνοσα νοσήματα, ξεκινάω έχοντας ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά καταλήγω να κάνω ένα άλλο που τρέχει προφανώς υποσυνείδητα. Αν είμαι καλά θα ασχοληθώ με το σπίτι, τα mail, τηλέφωνα σε φίλους, πιθανές εκδηλώσεις που με ενδιαφέρουν, γράψιμο και διάβασμα. Εάν δεν είμαι, θα περάσω την μέρα αγκαλιά με τα γατιά βλέποντας κάποια σειρά ή ταινία. Τώρα, υπάρχουν και οι μέρες που διέπονται και από τις δύο καταστάσεις άρα θα προσπαθήσω να εκμεταλλευτώ όσο μπορώ τις ώρες που είμαι πιο λειτουργική για να νιώσω παραγωγική και δημιουργική.


Γιατί οι αναγνώστες πρέπει να διαβάσουν τα βιβλία σας;

Δεν μου αρέσουν τα πρέπει και είμαι ακόμη πολύ ‘μικρή’ για να μπω στο πάνθεον των ‘πρέπει’. Γράφω ιστορίες που δυστυχώς συμβαίνουν. Γράφω για την ασχήμια της ζωής ως υπενθύμιση ότι κάθε μέρα που ζούμε πρέπει να την χαιρόμαστε στο έπακρον. Ο χρόνος, αυτός ο ανελέητος και αδάμαστος χρόνος μετράει αντίστροφα όσο μεγαλώνουμε. Ας κάνουμε τη ζωή καλύτερη και πιο όμορφη για όλους μας.

 

Πόσο εύκολο είναι ένας συγγραφέας να γράψει μία σειρά διηγημάτων;

Δεν μπορώ να μιλήσω για τρίτους. Εμένα οι μικρές ιστορίες μου βγαίνουν αβίαστα. Μου αρέσει και με ιντριγκάρει το γεγονός ότι πρέπει σε πολύ μικρό αριθμό λέξεων να πω μια ιστορία, που να είναι επί του θέματος και να βγάζει νόημα. Προφανώς ο χαώδης εγκέφαλος μου δουλεύει έτσι. Όταν θα δοκιμάσω μεγάλη φόρμα πιστεύω ότι θα συναντήσω άλλες δυσκολίες αλλά και ευκολίες που τώρα δεν έχω.

 

Θα θέλαμε να μας πείτε αν στο βιβλίο σας «Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια» έχετε σε κάποιο διήγημα περισσότερη αδυναμία. Αν ναι, τότε ποιο είναι αυτό και για ποιο λόγο;

Δύο ιστορίες με ‘ακολουθούν’ έως σήμερα για διαφορετικούς λόγους. Το διήγημα «Δώδεκα πορσελάνινες κούκλες» που αφορά την παιδική κακοποίηση με στοιχειώνει. Ενώ η ιστορία «Μια καρδιά σε νέο σπίτι» που αφορά την δωρεά οργάνων μου δίνει ελπίδα για το μέλλον.

 



Το βιβλίο σας «Αγκούσα» είναι επίσης μία σειρά διηγημάτων. Τι σημαίνει όμως ο τίτλος του βιβλίου σας;

Είναι η δυσκολία στην αναπνοή, η δυσφορία, η δύσπνοια, το αγκομαχητό. Κάποιοι λένε ‘έγκωσα’ όταν σκάνε από το πολύ φαί. Εγώ το χρησιμοποιώ μεταφορικά, ‘έγκωσα’ από τον πόνο της ζωής.

 

Σε ποιο είδος ιστοριών έχει αδυναμία η Μαντώ Μάκκα;

Μου αρέσουν πολύ οι δυστοπίες, οι ιστορίες μυστηρίου και τρόμου. Ενώ γενικά είμαι αισιόδοξη, δυστυχώς ως χρόνιος ασθενής, ταυτίζομαι εύκολα με τον πόνο είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα απολαύσω ένα βιβλίο που το διέπει το χιούμορ. Πολύ πιο δύσκολα θα διαβάσω ρομαντικές ιστορίες πλέον.

 Πείτε μας τι διαφορές έχουν τα δύο βιβλία διηγημάτων σας.

Στα ‘λεμόνια’, στο τέλος κάθε διηγήματος, ακόμα και στα πιο σκληρά και θλιβερά, υπάρχει αισιοδοξία. Στην ‘αγκούσα’ δε,  νομίζω ότι κυριαρχεί η δυσφορία. Πρέπει να βουτήξεις στο σκοτάδι για να βρεις την ελπίδα και αυτό είναι κάτι που δεν είναι όλοι διατεθειμένοι να κάνουν. Επίσης, τα ‘λεμόνια’ έχουν και ένα παραμυθένιο στοιχείο που λείπει στην ‘Αγκούσα’ όπου ο ρεαλισμός είναι πιο ισχυρός.

 

        Αν είχατε μπροστά σας τους αναγνώστες σας τι θα ήταν αυτό που θα τους λέγατε;

Εννοείται ότι πρωταρχικά θα τους ευχαριστούσα για την αγάπη και την στήριξη που μου δίνουν αυτά τα τρία χρόνια. Χωρίς αυτούς/ες η ‘φωνή’ μου θα είχε σιγήσει. Στη συνέχεια, θα τους παρότρυνα να διαβάζουν Έλληνες και Ελληνίδες συγγραφείς. Ειλικρινά πιστεύω ότι η χώρα μας έχει πολλά ταλέντα και πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία να γίνουν ευρέως γνωστά.

Σχόλια

  1. Να ευχαριστήσουμε, από καρδιάς, την αγαπητή Μαντώ για την τόσο όμορφη συνέντευξή της στη σελίδα. Μπορέσαμε να την γνωρίσουμε πιο αναλυτικά, να προσεγγίσουμε το έργο και την προσωπικότητά της. Να της ευχηθώ κάθε επιτυχία στο μέλλον.
    Ευχαριστούμε πολύ, Βούλα μου για την οργάνωση μιας ακόμα άψογης συνέντευξης. Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου! Είναι μεγάλη μου χαρά να φέρνω στη συγγραφική μας στέγη συγγραφείς και να γνωρίζουμε και τους ίδιους αλλά και τα έργα τους!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...