Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ (Ελένη Ζηνονίδη - Ελευθερία Καλογνωμά)


Μαύρα φτερά, από κύκνους λευκούς 

σε μια θάλασσα βασανισμένων 

Μαύρος ορίζοντας, γκρίζα τα σύννεφα

κι εγώ πώς ν' αγκαλιάσω το λευκό;


Βάρκα στα κύματα, μένος

σπάθες ατσάλινες ανθρώπων οπλισμένων 

Ουρλιάζω στο γκρίζο, μαύρα φτερά φορώ

Με το σπαθί μου κόβω το νερό


Σπάω την πλώρη, την άγκυρα διαλύω

νομίζω απ’ την τρέλα παραλύω 

Στο χάος βυθίζομαι, μα μένεις πίσω 

σαν γη ξένη παλεύω να σε κατακτήσω


Άγονη γη κάτω απ' το σπαθί σου 

με γυμνά πέλματα πατάω την ψυχή σου 

Και η ψυχή γυμνή στα πόδια σου πέφτει

με την αλήθεια την ψυχρή σαν επιφάνεια καθρέφτη


Ραγίζει αυτός, ματώνει η αλήθεια

δε χωράς πια στων βασανισμένων τα παραμύθια 

Δακρύζει αυτή και κόβεται απ' το ψέμα

Πόσο αντέχουνε τα ψέματα ως το τέρμα;


Μαύρα φτερά από κύκνους λευκούς 

πλώρες μισές πλέουν στους άλικους αφρούς 

Κι αναρωτιέμαι αν απ' τα σύννεφα τα γκρίζα...

θα ξεχωρίσουνε τα χρώματα ποτέ

 

Σε συγχωρώ αν πεις πως ναι

Σχόλια

  1. Είναι φοβερό πως δύο ταλαντούχοι άνθρωποι συναντιούνται και παράγουν ένα αποτέλεσμα σαν αυτό! Μπράβο σας και στις δύο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέροχο κορίτσια!!!! Άνετα το οραματίζομαι μελοποιημένο σαν στίχους των Πυξ Λαξ!!! Δεν έχω καταλάβει ωστόσο ποια έχει γράψει τι. Σαν να γράφτηκε από ένα χέρι!!! Πόσο σας θαυμάζουμε για την έμπνευση σας!!! 💞 Δώστε μας και άλλα τέτοια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ μου άρεσε που σου έβγαλε vibes Πυξ Λαξ! Ευχαριστούμε, Βούλα μου!

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστούμε Βούλα μου. Το ότι δεν έχεις καταλάβει ότι σωστά έγινε η δουλειά μας!!

      Διαγραφή
  3. Ελένη μου, Ελευθερία μου! Πόσο χαίρομαι, καλές μου φίλες, για την ποιητική σας δημιουργία! Ειλικρινά μπράβο. Να λοιπόν, που μια ακόμα πτυχή του ταλέντου σας, έρχεται να φωτίσει την καρδιά μας.
    Είναι πάρα πολύ όμορφο, λυρικό, γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Μπράβο κορίτσια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας!

      Διαγραφή
    2. Συνεχίστε τις ποιητικές σας διαδρομές, μπορείτε να δώσετε πολλά.

      Διαγραφή
  4. Χαιρόμαστε που σας άρεσε κύριε Γιάννη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

"Θύμησες από αλμύρα.." της Αικατερίνης Χριστοδούλου (Συμμετοχή στο δρώμενο: "Μια Ιδέα-Μια έμπνευση #4)

"Θύμησες από αλμύρα" της Αικατερίνης Χριστοδούλου Πηγή: Freepik Ολα ξεκίνησαν κάπως έτσι.. Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play. Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά: «Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες. Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν; Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας; Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον. Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...

"Für Elise" γράφει ο Χάρης Κωφιάδης (Συμμετοχή στο δικτυακό δρώμενο "Μια ιδέα-μια έμπνευση #4)

Monsters are not born... Monsters are made, manufactured in an endless cycle of violence Für Elise " I shall die, and what I now feel be no longer felt. Soon these burning miseries will be extinct. I shall ascend my funeral pile triumphantly and exult in the agony of the torturing flames. Farewell. " ( «Θα πεθάνω και αυτό που νιώθω τώρα δεν θα γίνεται πια αισθητό. Σύντομα αυτές οι καυστικές δυστυχίες θα σβήσουν. Θα ανέβω θριαμβευτικά στην νεκρώσιμη σωρό μου και θα αγαλλιάσω μέσα στην αγωνία των βασανιστικών φλογών. Αντίο.») Έκλεισε το βιβλίο και έμεινε να κοιτάζει το εξώφυλλο, μασώντας αφηρημένα τα χείλη του. Μαίρη Σέλεϊ. Φράνκενστάιν .  Δεν ήταν ό,τι καλύτερο είχε διαβάσει. Όχι. Ούτε καν πλησίαζε. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Ήταν όμως, αλήθεια; Τελευταία όλο και λιγόστευαν τα πράγματα για τα οποία μπορούσε να είναι απόλυτα βέβαιος. Τι κατάντια! Κούνησε απότομα το κεφάλι του και ανοιγόκλεισε τα μάτια του νευρικά για να συνέλθει. Επέστρεψε στο βιβλίο. Ό,τι κι αν ήταν, τον γοήτευ...