Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
" Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς μα δε σκοτώνω άστρα.."έγραψε η αξιομνημόνευτη Κική Δημουλά.
Χιλιοειπωμένο, και πολυφορεμένο ρούχο από δεύτερο χέρι, καθώς ο ευτελισμός συναισθημάτων αποτελεί νέα τάση στη μόδα τούτης της εποχής. Αναρωτήθηκες ποτέ έστω από περιέργεια, ενώ διέσχιζαν τα λόγια τις διαβάσεις του μυαλού σου..σε ποιούς ουρανούς αναφέρεται;
Εύκολο θα μου πεις.
Μα στους απωθημένους φυσικά άνθρωπε!
Ο Ουρανός, όπως είναι γνωστό από την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι ο πρωτότοκος γιός της Γαίας που γεννήθηκε τη στιγμή που πλάγιαζε δίπλα στο θεό Έρωτα, χωρίς γονιμοποίηση
"για να την περιβάλλει, να είναι ο αιώνιος και ασφαλής οίκος των μακάριων θεών.."
Τούτος ο ουράνιος θόλος που περικλείει και αγκαλιάζει ολόκληρη την πλάση..
Άραγε τι χρώμα να έχουν;
Γαλάζιο;
ή μήπως βαθύ μπλε;
Εσύ τι πιστεύεις;
Μήπως μαύρο;
Εγώ θα πω κόκκινο.
Βαμμένους κόκκινους, εμποτισμένους με αίσθημα και απώλεια.
Ορίζεται το συναίσθημα;
Κι αν ναι, με τι παραμέτρους;
Υπάρχει λογική ή υποχωρεί κι αυτή φοβούμενη μήπως αποκαλυφθούν οι προθέσεις της;
Απωθημένο..ηχεί εκκωφαντικά..
Απωθημένα..μεγάλες δόσεις "ΑΝ" και "ΓΙΑΤΙ" σε μάχη πρώτης γραμμής.
Μια άνιση μονομαχία καταπιεσμένων, ανολοκλήρωτων ερώτων, ονείρων, ελπίδων και προσδοκιών...
Η ανύποπτη εκείνη στιγμή που μια θύμιση, μια μυρωδιά, μια μελωδία, μια άλλη παρουσία θα σου φέρει στο μυαλό την εικόνα του προσώπου που σε στιγμάτισε. Εκείνο το ένα που σφηνώθηκε και κλειδαμπαρώθηκε τόσο περίτεχνα στα στενά του νου σου.
Τότε είναι που παρασύρεσαι στον κυκεώνα της πλάνης κι αρχίζεις να αναλογίζεσαι τι έφταιξε και τι όχι..
Τα βάζεις με θεούς και δαίμονες, καιρούς και εποχές, συνθήκες και ανθρώπους για να συγκαλύψεις το χάσμα αυτό.
" Έτσι έπρεπε να συμβεί, ήταν καρμικό.."
δικαιολογίες και λόγια παρηγοριάς..
Ίσως πάλι ναι..ίσως έπρεπε να γνωρίσεις αυτό το πρόσωπο, να περπατήσεις μαζί του σε μέρη απάτητα, ξένα, άγνωστα για εσένα που ξεχειλίζουν από πάθος και ένταση και την επόμενη κιόλας στιγμή να βρίσκεσαι κακήν κακώς στη γη με μια ανώμαλη προσγείωση.
Ίσως να ήταν τελικά γραφτό να διασταυρωθούν οι δρόμοι σας..
Μα πρόσεχε..!
Έχεις παράβολο..για τα διόδια;
Τώρα θα πιω νερό απ΄το ποτήρι σου..
δικά σου θα'ναι πια όσα δεν έχω
Θα σπρώξω ουρανό στο παραθύρι σου
κι ό,τι δεν άντεχα θα το αντέχω..
Απωθημένο. Μία λέξη, χιλιάδες συναισθήματα. Πανέμορφο Κατερίνα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ γλυκιά μου!!
ΔιαγραφήΌπως πάντα ο λόγος και η γραφή σου εξαιρετικά Κατερίνα μου. Στέλνω την καλησπέρα μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα κύριε Γιάννη, ευχαριστώ παρα πολύ !
ΔιαγραφήΚαι να σου πάλι, η ίδια μελαγχολική νοτα που μου αρεσει να εντοπίζω στα κειμενα σου! Κι εδω τη λάτρεψα. Όμορφα λόγια με ακόμη πιο ομορφη ουσία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ τόσο πολύ Χάρη!
Διαγραφή