Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Γράφει η Βούλα Γκεμίση
ο ΧΡΟΝΟΣ
Αντέχουν τα νήματα στο παρελθόν να
πλέξουν αραχνοΰφαντη εσωτερική δύναμη για να προχωρήσεις παρακάτω;
Οι αναμνήσεις θα επισκιάσουν την
αντοχή.
Ο χρόνος θα επουλώσει κάθε ανοιχτή
πληγή που αιμορραγεί.
Θα προσπεράσει με το σκήπτρο του
νικητή και θα ρίξει μισό βλέφαρο στο απομεινάρι της ψυχής.
Θα περάσει.
Όλα περνάνε όταν εκείνος τα
αγκαλιάζει.
Έτσι αρκέστηκαν στο να μας πουν.
Αυτό είναι το παρήγορο συμπέρασμα.
Εκείνος θα κάνει τη δουλειά του κάπως
σιωπηλά και απόμακρα και στο τέλος θα πανηγυρίσει με την ίδια νοσταλγικότητα.
Κανείς δεν θα καταλάβει το μεγάλο του
έργο.
Κανείς δεν θα αγαπήσει τα σημάδια.
Τα τραύματα θα μείνουν πίσω.
Μόνο η ψυχή θα πιάνει το νου από το
χέρι για να τρέξουν ελεύθερα προς το άγνωστο. Να συναντήσουν την ανάμνηση.
Να
αγαπήσουν τη δύναμη της.
Μένω ενθουσιασμένος και συγκινημένος από τον ποιητικό σου λόγο Βούλα μου. Για μια ακόμα φορά μας δίνεις ένα εξαίρετο δημιούργημά σου. Ξέρεις ότι σου έχω εμπιστοσύνη. Ότι δεν έρχεται σαν έκπληξη αυτή η εξέλιξη. Για μένα ήταν αναμενόμενη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο ποίημα, αφιερωμένο στο χρόνο.
Σε ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Κάποιες εμπνεύσεις μας πιστεύω ότι ανήκουν αποκλειστικά στο blog μας! Ή ίσως θα πρέπει να ξεκινάνε το ταξίδι τους από εδώ!
ΔιαγραφήΣ ευχαριστώ πολύ καλέ μου Γιάννη!
Πόσο δυνατό και κοντά σε τόσες εμπειρίες μας. Ο χρόνος, αυτό το τεράστιο καταπραϋντικό...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι... Πάντα μας αγγίζει αλλά και πάντα μας προσπερνά! Σ ευχαριστώ Δανάη μου!
ΔιαγραφήΜα ποσο ωραιο πορτραιτο του χρόνου. Πραγματικα εντυπωσιαζομαι με το πρωτόγνωρο της γραφής σου σε αυτό το κομματι και διαπιστώνω πως είσαι εξισου ταλαντούχα με ό,τι καταπιάνεσαι!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧάρη αν μπορούσες τώρα να με δεις... Κοκκινίζουν τα μάγουλα μου! Αλήθεια με συγκίνησε το σχόλιο σου & το κρατάω στην καρδιά μου να ξέρεις!
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ!
Υπέροχο, ανατριχιαστικό!
ΑπάντησηΔιαγραφή