Ένα λουλούδι ή πέντε... Τι σημασία έχει; Δε θα τα δεις, δε θα τα μυρίσεις. Θα μείνουν εκεί, σ' ένα βάζο χρησιμοποιημένο από πολλούς, πριν από μένα, μετά από μένα, γεμάτο νερό που μυρίζει πάντα το ίδιο. Απώλεια. Μεγάλη Εβδομάδα. Των Παθών. Για Εκείνον ήταν κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Για πολλούς από εμάς είναι πολύ περισσότερο. Πάθη και λάθη. Σταύρωση και Αποκαθήλωση. Ένα τελευταίο τσιγάρο κάθε φορά, κάτω από έναν διαφορετικό σταυρό κάθε φορά, η ίδια ερώτηση κάθε φορά. Γιατί τώρα; Γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Γιατί σ' αυτή τη στροφή του δρόμου κι όχι λίγο παρακάτω, στην επόμενη; Κι αν Εκείνος αποκαθηλώθηκε, αναπαύθηκε, αναστήθηκε, υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που παραμένουν σταυρωμένες, κάτω από έναν ουρανό που δε θα σκιστεί ποτέ οργισμένος, πάνω σε μια γη που δε θ' ανοίξει ποτέ να καταπιεί τα γιατί και τα πώς. Κι εμείς απλά καθόμαστε εκεί, στο χώμα που πότισαν αυτές οι σιωπηλές ερωτήσεις που ποτέ δε βγήκαν απ' τα χείλη μας, γιατί πιστεύαμε...
Γράφει η Βούλα Γκεμίση
ο ΧΡΟΝΟΣ
Αντέχουν τα νήματα στο παρελθόν να
πλέξουν αραχνοΰφαντη εσωτερική δύναμη για να προχωρήσεις παρακάτω;
Οι αναμνήσεις θα επισκιάσουν την
αντοχή.
Ο χρόνος θα επουλώσει κάθε ανοιχτή
πληγή που αιμορραγεί.
Θα προσπεράσει με το σκήπτρο του
νικητή και θα ρίξει μισό βλέφαρο στο απομεινάρι της ψυχής.
Θα περάσει.
Όλα περνάνε όταν εκείνος τα
αγκαλιάζει.
Έτσι αρκέστηκαν στο να μας πουν.
Αυτό είναι το παρήγορο συμπέρασμα.
Εκείνος θα κάνει τη δουλειά του κάπως
σιωπηλά και απόμακρα και στο τέλος θα πανηγυρίσει με την ίδια νοσταλγικότητα.
Κανείς δεν θα καταλάβει το μεγάλο του
έργο.
Κανείς δεν θα αγαπήσει τα σημάδια.
Τα τραύματα θα μείνουν πίσω.
Μόνο η ψυχή θα πιάνει το νου από το
χέρι για να τρέξουν ελεύθερα προς το άγνωστο. Να συναντήσουν την ανάμνηση.
Να
αγαπήσουν τη δύναμη της.
Μένω ενθουσιασμένος και συγκινημένος από τον ποιητικό σου λόγο Βούλα μου. Για μια ακόμα φορά μας δίνεις ένα εξαίρετο δημιούργημά σου. Ξέρεις ότι σου έχω εμπιστοσύνη. Ότι δεν έρχεται σαν έκπληξη αυτή η εξέλιξη. Για μένα ήταν αναμενόμενη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο ποίημα, αφιερωμένο στο χρόνο.
Σε ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Κάποιες εμπνεύσεις μας πιστεύω ότι ανήκουν αποκλειστικά στο blog μας! Ή ίσως θα πρέπει να ξεκινάνε το ταξίδι τους από εδώ!
ΔιαγραφήΣ ευχαριστώ πολύ καλέ μου Γιάννη!
Πόσο δυνατό και κοντά σε τόσες εμπειρίες μας. Ο χρόνος, αυτό το τεράστιο καταπραϋντικό...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι... Πάντα μας αγγίζει αλλά και πάντα μας προσπερνά! Σ ευχαριστώ Δανάη μου!
ΔιαγραφήΜα ποσο ωραιο πορτραιτο του χρόνου. Πραγματικα εντυπωσιαζομαι με το πρωτόγνωρο της γραφής σου σε αυτό το κομματι και διαπιστώνω πως είσαι εξισου ταλαντούχα με ό,τι καταπιάνεσαι!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧάρη αν μπορούσες τώρα να με δεις... Κοκκινίζουν τα μάγουλα μου! Αλήθεια με συγκίνησε το σχόλιο σου & το κρατάω στην καρδιά μου να ξέρεις!
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ!
Υπέροχο, ανατριχιαστικό!
ΑπάντησηΔιαγραφή