"Μερικές φορές η γραφή γίνεται καθρέφτης· άλλες, απλώς φως που πέφτει αλλού και μας δείχνει κάτι διαφορετικό." Κι αν δεν είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε, τότε ίσως γράφουμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Η ταύτιση συγγραφέα και χαρακτήρων Ένα από τα πιο συχνά και πιο έντονα debates ανάμεσα σε βιβλιόφιλους, αναγνώστες και συγγραφείς είναι αυτό που αφορά τη θεματολογία και κυρίως τους χαρακτήρες που γράφονται σε ένα βιβλίο. Είμαστε τελικά αυτό που γράφουμε; Υπάρχει μια εσφαλμένη, αλλά διαδεδομένη τάση να ταυτίζεται ο συγγραφέας με τους χαρακτήρες του. Είτε αυτό γίνεται για καλό, είτε για κακό. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα, τα αίματα ανάβουν γρηγορότερα και οι συζητήσεις παίρνουν συχνά φωτιά, με τους συνομιλητές να υιοθετούν ακραίες θέσεις. Όταν η ιστορία καθορίζει τη συμπεριφορά Αν, για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας έχει γράψει άντρες χαρακτήρες που λειτουργούν με ένα mindset πιο αυταρχικό, με αρχηγικές τάσεις ή με μισογυνιστική συμπεριφορά, αυτόματα θεωρείτ...
Γράφει η Βούλα Γκεμίση
ο ΧΡΟΝΟΣ
Αντέχουν τα νήματα στο παρελθόν να
πλέξουν αραχνοΰφαντη εσωτερική δύναμη για να προχωρήσεις παρακάτω;
Οι αναμνήσεις θα επισκιάσουν την
αντοχή.
Ο χρόνος θα επουλώσει κάθε ανοιχτή
πληγή που αιμορραγεί.
Θα προσπεράσει με το σκήπτρο του
νικητή και θα ρίξει μισό βλέφαρο στο απομεινάρι της ψυχής.
Θα περάσει.
Όλα περνάνε όταν εκείνος τα
αγκαλιάζει.
Έτσι αρκέστηκαν στο να μας πουν.
Αυτό είναι το παρήγορο συμπέρασμα.
Εκείνος θα κάνει τη δουλειά του κάπως
σιωπηλά και απόμακρα και στο τέλος θα πανηγυρίσει με την ίδια νοσταλγικότητα.
Κανείς δεν θα καταλάβει το μεγάλο του
έργο.
Κανείς δεν θα αγαπήσει τα σημάδια.
Τα τραύματα θα μείνουν πίσω.
Μόνο η ψυχή θα πιάνει το νου από το
χέρι για να τρέξουν ελεύθερα προς το άγνωστο. Να συναντήσουν την ανάμνηση.
Να
αγαπήσουν τη δύναμη της.
Μένω ενθουσιασμένος και συγκινημένος από τον ποιητικό σου λόγο Βούλα μου. Για μια ακόμα φορά μας δίνεις ένα εξαίρετο δημιούργημά σου. Ξέρεις ότι σου έχω εμπιστοσύνη. Ότι δεν έρχεται σαν έκπληξη αυτή η εξέλιξη. Για μένα ήταν αναμενόμενη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο ποίημα, αφιερωμένο στο χρόνο.
Σε ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Κάποιες εμπνεύσεις μας πιστεύω ότι ανήκουν αποκλειστικά στο blog μας! Ή ίσως θα πρέπει να ξεκινάνε το ταξίδι τους από εδώ!
ΔιαγραφήΣ ευχαριστώ πολύ καλέ μου Γιάννη!
Πόσο δυνατό και κοντά σε τόσες εμπειρίες μας. Ο χρόνος, αυτό το τεράστιο καταπραϋντικό...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι... Πάντα μας αγγίζει αλλά και πάντα μας προσπερνά! Σ ευχαριστώ Δανάη μου!
ΔιαγραφήΜα ποσο ωραιο πορτραιτο του χρόνου. Πραγματικα εντυπωσιαζομαι με το πρωτόγνωρο της γραφής σου σε αυτό το κομματι και διαπιστώνω πως είσαι εξισου ταλαντούχα με ό,τι καταπιάνεσαι!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧάρη αν μπορούσες τώρα να με δεις... Κοκκινίζουν τα μάγουλα μου! Αλήθεια με συγκίνησε το σχόλιο σου & το κρατάω στην καρδιά μου να ξέρεις!
ΔιαγραφήΣε ευχαριστώ πολύ!
Υπέροχο, ανατριχιαστικό!
ΑπάντησηΔιαγραφή