" Πονάνε άραγε τα βράδια;" Μου το ρωτούσες συχνά αυτό κάποτε. Αυτό και άλλα τόσα. Τότε που τα βράδια τα περνούσαμε αγκαλιά. "Φοβούνται τα βράδια όταν φεύγει ο ήλιος;" Και ήξερα φυσικά τι να σου απαντήσω. Ήμουν έτοιμος όπως όφειλα. Και σου μιλούσα -άλλοτε για ώρες, κι άλλοτε πιο σύντομα- για ετερόφωτα σώματα που όμως κι αυτά μπορούν και διώχνουν το σκοτάδι μακριά, ακόμη και υποβοηθούμενα. Κι επέμενες. "Κι αν κάποτε οι άλλοι σου αρνηθούν το φως τους; Τότε τι;" Γίνεσαι αυτόφωτος και μόνο σου παλεύεις τις σκιές για να τις διώξεις μακριά. Ή σβήνεις μαζί τους, μα αυτό δεν σου το είπα ποτέ. Σου το είπα; Φοβόμουν μάλλον, μην τυχόν και ενδώσεις στον πειρασμό της παραίτησης. "Κρυώνουν τα βράδια;" Όχι, σου έλεγα. Γιατί οι μικρές οι ώρες είναι αυτές που έχουνε τις μεγαλύτερες ανάγκες. Είναι οι ώρες που θέλεις να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς και η αγκαλιά είναι πάντα ζεστή. Γιατί την κάνεις εσύ. Γιατί την κάνει κι ο άλλος. Γιατί δυο σώματ...
Γράφει ο Κωφιάδης Χάρης
κι ένα γαλάζιο κλάμερ.
Ώμοι κυρτοί και γυρισμένοι προς τα μέσα...
Κρυψώνα θλιβερή για στήθια άλλοτε περήφανα που γίνανε μαστάρια.
Στενάχωρες προσθήκες όλες τους, σ' ένα σαρκίο φορτωμένο από τα χρόνια.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και απεγνωσμένες ρουφηξιές.
Γεμάτες νικοτίνη οι ανάσες πια, και πίσσα.
Και χνώτα γκρι ξεβάφουν τα ροζ χείλια.
Μπογιά που πλέον πέρασε και από κάτω γήρας.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και θυμωμένα βλέμματα.
Για νιότες που 'ταξαν πολλά,
όλα τα πήραν πίσω...μαζί και τόκους άδικους.
Σε βλέπω...
Ισχνή, ζαρωμένη, πικραμένη.
Καθισμένη στο πεζούλι, μαρτυράς πως κάποιοι ακόμη την κατέχουν.
Αυτή τη νιότη, τη δροσιά που πίσω δεν γυρνάει.
Όσο κι αν βάφεις τα μαλλιά, όσο και αν χρωματίζεις,
εκείνη έφυγε.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και ρίζες λευκές...
Ποια ήσουν και ποια είσαι πια αναρωτιέμαι.
Χάρη φίλε μου, μας εκπλήσσεις ακόμα μια φορά θετικά! Και ποίημα φίλε μου! Και μάλιστα εξαίσιο, όμορφο, λυρικό και αισθαντικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜήπως είναι στιγμή να το δοκιμάσεις πιο συστηματικά;
Στέλνω την ενθάρρυνσή μου αγαπητέ.
Εμπνεύσεις της στιγμής Γιάννη, για τις οποίες οταν έρχονται σε αυτη τη μορφή του ποιήματος, δεν έχω και κανένα μέτρο, κανενα σύστημα αξιολόγησης. Μα σας το παραθέτω και χαίρομαι πολύ γι αυτά που ακούω ή που διαβαζω εν προκειμένω!!! Θερμα σ ευχαριστώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήH ποίηση Χάρη μου δεν έχει προετοιμασία. Μέσα στην καρδιά σου γεννιέται με τη φλόγα της ψυχής σου. Δεν έχει μέτρα, δεν έχει σταθμά. Γράφεις και εκφράζεις. Κάνε το, μην διστάζεις!
ΔιαγραφήΤην καλησπέρα μου.