Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Γράφει ο Κωφιάδης Χάρης
κι ένα γαλάζιο κλάμερ.
Ώμοι κυρτοί και γυρισμένοι προς τα μέσα...
Κρυψώνα θλιβερή για στήθια άλλοτε περήφανα που γίνανε μαστάρια.
Στενάχωρες προσθήκες όλες τους, σ' ένα σαρκίο φορτωμένο από τα χρόνια.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και απεγνωσμένες ρουφηξιές.
Γεμάτες νικοτίνη οι ανάσες πια, και πίσσα.
Και χνώτα γκρι ξεβάφουν τα ροζ χείλια.
Μπογιά που πλέον πέρασε και από κάτω γήρας.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και θυμωμένα βλέμματα.
Για νιότες που 'ταξαν πολλά,
όλα τα πήραν πίσω...μαζί και τόκους άδικους.
Σε βλέπω...
Ισχνή, ζαρωμένη, πικραμένη.
Καθισμένη στο πεζούλι, μαρτυράς πως κάποιοι ακόμη την κατέχουν.
Αυτή τη νιότη, τη δροσιά που πίσω δεν γυρνάει.
Όσο κι αν βάφεις τα μαλλιά, όσο και αν χρωματίζεις,
εκείνη έφυγε.
Βαμμένα κόκκινα μαλλιά
και ρίζες λευκές...
Ποια ήσουν και ποια είσαι πια αναρωτιέμαι.
Χάρη φίλε μου, μας εκπλήσσεις ακόμα μια φορά θετικά! Και ποίημα φίλε μου! Και μάλιστα εξαίσιο, όμορφο, λυρικό και αισθαντικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜήπως είναι στιγμή να το δοκιμάσεις πιο συστηματικά;
Στέλνω την ενθάρρυνσή μου αγαπητέ.
Εμπνεύσεις της στιγμής Γιάννη, για τις οποίες οταν έρχονται σε αυτη τη μορφή του ποιήματος, δεν έχω και κανένα μέτρο, κανενα σύστημα αξιολόγησης. Μα σας το παραθέτω και χαίρομαι πολύ γι αυτά που ακούω ή που διαβαζω εν προκειμένω!!! Θερμα σ ευχαριστώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήH ποίηση Χάρη μου δεν έχει προετοιμασία. Μέσα στην καρδιά σου γεννιέται με τη φλόγα της ψυχής σου. Δεν έχει μέτρα, δεν έχει σταθμά. Γράφεις και εκφράζεις. Κάνε το, μην διστάζεις!
ΔιαγραφήΤην καλησπέρα μου.