Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
banner

Our Latest

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Το ποίημα της Δευτέρας

Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης



Δεν είναι Δευτέρα

Είναι άλλη μια Δευτέρα που ο κόσμος τρέχει μανιωδώς να προλάβει,

Τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, τη ζωή...

Τους βλέπεις.

Είναι άλλη μια Δευτέρα, φορτωμένη με αράβικο χαρμάνι σε χάρτινα κύπελα, 

Κανα-δυο τσιγάρα και τη βαριά αίσθηση πως κάτι ξεκινά που εσύ δεν θέλησες.

Βλέμματα χαμηλωμένα σε πόδια που βιάζονται. 

Και καρδιές που βουλιάζουν...

Τις ακούς.

Είναι άλλη μια Δευτέρα που θα 'θελες να 'τανε Παρασκευή, 

Ή έστω Πέμπτη

Και αναμονή!

Πολλή αναμονή για το τίποτα εκείνο που δεν ξέρεις και δεν ξέρω.

Το νιώθεις;

Είναι άλλη μια Δευτέρα πάνω σε μύριες άλλες,

Κι όμως, δεν θα 'λεγα πως με γνωρίζω καλύτερα απ' όσες πέρασαν.

Μα κάτι έχει αλλάξει.

Στη μακριά λίστα των όσων προσμένω, δεν είσαι...

Και κάπως αυτή η Δευτέρα μοιάζει διαφορετική και αλλιώτικη.

Είναι όμως άλλη μια Δευτέρα που θα φύγει.


Ίσως την επόμενη σε περιμένω ξανά.


Ίσως και όχι...


Σχόλια

  1. Ένα ποίημα - έκπληξη από εσένα που δεν μας έχεις συνηθίσει!
    Πόσο μισούμε και αγαπάμε τελικά αυτές τις Δευτέρες?
    Με αυτό τον προβληματισμό έμεινα στο τέλος και μου έδωσε τροφή για σκέψη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι Βούλα, δεν γράφω ποιήματα. Και αυτό είναι περισσότερο σκέψεις που ίσως φέρνουνε σε ποίηση. Έχεις δίκιο παρόλα αυτά, αγαπάμε να μισούμε τις Δευτέρες μας! Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  2. Καταπληκτικό. Τελικά αν και αγαπιούνται τα ξεκινήματα, οι Δευτέρες είναι αδικημένες θεωρώ. Και λίγο παρεξηγημένες. 🙄🙂

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ! Οι Δευτέρες είναι όντως παρεξηγημένες! Γιατί τις έχουμε φορτώσει με ό,τι δύσκολο και ό,τι όχι τόσο ευχάριστο. Από Δευτέρα δε λέμε;

      Διαγραφή
  3. Ωωωωωω να μια ευχάριστη έκπληξη αγαπητέ Χάρη! Ποίημα λοιπόν! Και πόσο όμορφο, συναισθηματικό. Με μηνύματα, εικόνες και συναισθήματα. Με τις σκοτωμένες προσδοκίες μιας Δευτέρας και τις αναμονές της.
    Φίλε μου, με ότι καταπιάνεσαι συγγραφικά, έχει να δώσει κάτι σπουδαίο και όμορφο, μπράβο φίλε μου. Ειλικρινά το χάρηκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη φίλε μου, τώρα είδα το σχόλιό σου και για μία ακόμη φορά με τιμάς. Χαίρομαι πάρα πολύ λοιπόν που αυτά με τα οποία καταπιάνομαι, ανεξαρτήτως ποιότητας που δεν μπορώ να την κρίνω εγώ, κάτι μπορούν να προκαλέσουν. Έστω και μια μικρή σκέψη!

      Διαγραφή
    2. Φυσικά και μπορούν Χάρη μου, το ρωτάς; Το βλέπεις άλλωστε. Κράτα το αυτό κατά νου, το ποίημα λέω, να το δουλέψεις. Ποτέ δεν ξέρεις. Καλησπέρα φίλε μου.

      Διαγραφή
  4. Το κρατώ όπως και ό,τι άλλο έχεις να μοιραστείς φίλε μου Γιάννη! Καλό μήνα να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Most Popular

Έλληνες Vs Ξένοι Συγγραφείς

  Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...

Απουσίες

Γράφει ο Χάρης Κωφιάδης Είναι καλοκαίρι και αν και βράδυ, η ζέστη είναι αφόρητη. Εγώ όμως εκεί, πάλι στο μπαλκόνι. To ‘χω πείσμα κι ας δουλεύει μέσα ο κλιματισμός στο φουλ ∙ θα δροσίσουν τα ντουβάρια. Εδώ έξω, ένας ανεμιστήρας μισιακός με δυο μόνο πτερύγια μου κάνει αέρα, ή με κοροϊδεύει… Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Τον αφήνω όμως να δουλεύει, περιμένοντας ίσως τη στιγμή που θα τα φτύσει για να δούμε ποιος από τους δυο μας γελάει καλύτερα. Αλλά δεν ήθελα να πω για τον ανεμιστήρα, ούτε για το κλιματιστικό. Κάτι άλλο ήταν μα το ξέχασα.   Ανάθεμα!  Πάλι σύρθηκε το χέρι μου σε αυτά τα αναθεματισμένα σουπλά. Σίγουρα θα αφήσει κοκκινίλα. Ξέρεις, είναι απ’ αυτά που είναι πια πολύ της μόδας, τα μπόχο, ευχάριστα στο μάτι-τραχιά στην υφή. Κάτι τέτοιες στιγμές νοσταλγώ τα πλαστικά τραπεζομάντιλα της μάνας μου, κι ας έκαναν τα χέρια μου να ιδρώνουν και να γλιστράνε αντίστοιχες νύχτες. Αλλά πάλι αφαιρέθηκα. Ούτε για διακόσμηση είχα όρεξη να μιλήσω. Για μια στιγμή… Είχα όντως όρεξη; Κοιτ...

Βιβλία ανάμεσα στα ζαρζαβατικά: Ευλογία ή υποβιβασμός;

Να μην ξεχάσω να πάρω απορρυπαντικό για πιάτα (το φτηνό) Δεν είναι ασύνηθες πλέον να βλέπουμε βιβλία σε super-markets και άλλου είδους πολυκαταστήματα. Και παρότι αρχικά δεν είχα δώσει καθόλου σημασία στο συγκεκριμένο γεγονός, μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με προβλημάτισε και άρχισα να το σκέφτομαι. Και από την καλή, και από την ανάποδη. Ας είμαστε όμως θετικοί. Ας ξεκινήσουμε βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο. Οι υπεραγορές είναι ένα μέρος απ’ όπου καθημερινά διέρχεται μεγάλο πλήθος κόσμου. Για πολλούς από αυτούς, είναι άλλη μια αγγαρεία που έχουν να κάνουν μέσα στις τόσες που σωρεύονται και «μπουκώνουν» τη μέρα τους. Μέσα λοιπόν σε όλα τα άλλα, έχουν πρόσβαση και σε ένα μικρό, περιορισμένο βιβλιοπωλείο, τη στιγμή που το να πάνε σε ένα «πραγματικό» βιβλιοπωλείο μπορεί να φαντάζει απίθανο λόγω φόρτου. Για έναν λάτρη των βιβλίων με περιορισμένο χρόνο, αυτό μπορεί να είναι μια πολύ χρήσιμη συντόμευση. Ένα shortcut . Έπειτα, υπάρχουν και αυτοί που είναι ενστικτώδεις αγοραστές...