Γιατί τόσο hate για τους Έλληνες συγγραφείς; Ή αν το hate είναι δυνατή λέξη και θέλουμε κάτι λίγο πιο ήσυχο, γιατί τόση αμφισβήτηση; Καχυποψία; Κριτική; Είδα ένα post πρόσφατα που με έκανε να σκεφτώ. Κι όταν σκέφτομαι για τα βιβλία, θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, να ανοίγουν συζητήσεις, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Οπότε να 'μαι πάλι με ένα θέμα που -δεν σου κρύβω- κάνει το αίμα μου να βράζει. Γιατί; Γιατί είμαι Έλληνας συγγραφέας και, ως εκ τούτου, με αφορά άμεσα. Έχοντας πει αυτό, και χωρίς κανέναν σκοπό να σε σοκάρω, να σου πω ότι δεν αδικώ τους αναγνώστες που σκέφτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Άσε με να σου εξηγήσω. Τι χρειάζεται σήμερα ένας νέος συγγραφέας στην Ελλάδα για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται; Αν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες είναι «ταλέντο», είσαι ρομαντική ψυχή και γι’ αυτό έχεις τη συμπάθειά μου. Θα μου επιτρέψεις όμως να σε κατεβάσω από το ροζ συννεφάκι, μόνο για λίγο. Τι χρειάζεται λοιπόν; Διασυνδέσεις , μεγάλο following στα social και budget . Όχι απαρ...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Το βιβλίο σταματημένο
Σε εκείνη την αυγουστιάτικη νυχτιά
Σε εκείνη τη σελίδα εμποτισμένη
Με άρωμα αλμύρας αναδευόμενο
με τη γεύση των φιλιών του
που στέκει μάρτυρας μπροστά στα δυό της μάτια
Ελαφρώς τσακισμένη
από την πολυχρησία και
μουσκεμένη από τα δάκρυα της
ζητά μια λύτρωση
Ένα τέλος
Στο τέρας που τη βασανίζει
Αδιάλειπτα τα βραδιά
Το βιβλίο συνεχίζει
Την αφήγηση του..
Λογιών λογιών σελίδες
Περνούν από μπροστά της
Μαζί με αυτές
Άνθρωποι και συναισθήματα
-Κομμάτια της ζωής της-
Φτάνοντας προς το τέλος και
πριν κλείσει το δερματόδετο βαρύ βιβλίο
Επιστρέφει για ακόμη μια φορά
Σε εκείνη την σελίδα
Που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ μέσα της
Αναλογίζεται τι έφταιξε
Και άγγιξε την ψυχή της
τόσο γρήγορα
Μα πως συνέβη ;
Ούτε η ίδια δε γνωρίζει
Απλώς συνέβη..
Τραβάει σιγανά το ξύλινο συρτάρι
του κομοδίνου της και
Βγάζει έναν κόκκινο σελιδοδείκτη
Που τοποθετεί προσεκτικά
Και με ευλαβικές μηχανικές κινήσεις
στο μέσο της σελίδας..
«Αυτή η σελίδα πρέπει να διαβαστεί διαφορετικά αυτή τη φορά» μονολογεί.
«Ίσως όταν θα είμαστε έτοιμοι
Θα συναντηθούμε ξανά, όπως τότε..»
Σκούπισε τα δάκρυα της που κυλούσαν σε όλο της το πρόσωπο και με βαριά καρδιά
έκλεισε το βιβλίο..
«Μέχρι τότε, μείνε εκεί να με περιμένεις, μόνο μην χάσεις την μυρωδιά σου, μην με ξεχάσεις με τα χρόνια , μην αφήσεις τη μορφή μου να ξεθωριάσει..
Θυμήσου την τελευταία σου κουβέντα,
όπως εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ..
Μέχρι τότε, θα «ζεις» και θα «ζω» μέσα από αυτή τη σελίδα..».
Κ.Χ
This is you, this is me, this is all we need Is it true?
My faith is shaken, but I still believe
This is you, this is me, this is all we need
So won't you stay a while?
Πολύ όμορφο ποίημα Κατερίνα. Αναπόσπαστο κομμάτι της εξαίρετης ποιητικής σου συλλογής που απολαμβάνουμε καιρό τώρα. Μπράβο καλή μου φίλη. Πάντα τέτοια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ, με τιμούν τα λόγια σας!
ΔιαγραφήΠολύ καλό και πρωτότυπο το ποίημά σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔυνατή γραφή
Μπράβο σου
Σας ευχαριστώ πολύ!
Διαγραφή