Γιατί επιζητούμε την αδρεναλίνη του φόβου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου, ενώ στην πραγματική ζωή τον αποφεύγουμε; Καθώς πλησιάζει η πιο ατμοσφαιρική νύχτα του Οκτώβρη, τα φώτα χαμηλώνουν, οι σκιές μεγαλώνουν και η ανάγκη μας για μια σκοτεινή ιστορία γιγαντώνεται. Σε καλωσορίζω σε μια αναδρομή στις μορφές που πήρε ο τρόμος στη λογοτεχνία και στο γιατί το Halloween παραμένει η απόλυτη γιορτή των «περιέργων» αναγνωστών. Ανέκαθεν με τραβούσε το σκοτάδι στην τέχνη. Όχι πως αγνοούσα το φως, αλλά παρουσιάζεται συχνά ως λιγότερο γοητευτικό. Το σκοτάδι κρύβει μέσα του ανασφάλεια, αδρεναλίνη, το άγνωστο. Μας προκαλεί συναισθήματα τα οποία δεν θέλουμε να βιώσουμε στην καθημερινότητα και προτιμάμε να τα ανακαλύπτουμε από την ασφάλεια του καναπέ. Εκεί όπου ξέρουμε πολύ καλά πως ο τρόμος τελειώνει τη στιγμή που κλείνουμε το βιβλίο. Ή και λίγες ώρες αργότερα, ανάλογα πόσο θα μας επηρεάσει. Καθ’ όλη τη διάρκεια, ωστόσο, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια φανταστική ιστορία...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη Η φωνή σου έχει ξεθωριάσει απ' το φωνογράφο της ζωής Αυτή που κάποτε ήταν Ο απολαυστικότερος ήχος Το τραγούδισμα της ψυχής Χιλιοπαιγμένη στο μεγάλο δίσκο βινυλίου του νού.. Έχει πια φθαρεί Πάλιωσε Σκούριασε Η ακίδα συνέχιζε να χαϊδεύει Και να διαπερνάει κάθε εκατοστό της περιστρεφόμενης επιφάνειας Αδιάκοπα.. Τα σημάδια της φανερά από Το πλήρωμα Το πέρασμα του χρόνου.. Δυσκόλευε την τοξοειδή κίνηση του Χαραγματιές Χαραγματιές σαν αυτές Που άφησε με το φευγιό του Στη ζωή όλα είναι δανεικά Ακόμη και το φευγιό κάποια στιγμή θα συναντήσει το αντάμωμα του.. Θα το περιμένει σαν αιώνιος φύλακας Να 'ρθει να φουντώσει την τρικυμία του πόθου τους Σαν φουριόζος άνεμος Αναμεμειγμένος με αναμνήσεις Αρώματα Και υποσχέσεις μιας ζωής.. Έτσι λοιπόν.....