"Πολλές φορές, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια όμορφη ιστορία να μας ψαχουλέψει λίγο καλύτερα" Αυτό λοιπόν είναι ένα θέμα που με απασχόλησε μόνο όταν οι εμπειρίες μου με ανάγκασαν να το αντιμετωπίσω. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια, φόρεσα με μεγάλη υπερηφάνια, ίσως τη μεγαλύτερη που έχω νιώσει στην έως τώρα ζωή μου, άλλη μία ταμπέλα: αυτή του πατέρα , όταν η γυναίκα μου μού χάρισε την κόρη μας. Όποιος το έχει ζήσει το γνωρίζει. Από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά και πιο αργά, πιο ασυνείδητα, επιτελούνται μέσα σου πολλές αλλαγές στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τους κινδύνους, τους ανθρώπους, τις γυναίκες, αν ευτυχήσεις να έχεις κόρη, και πολλά άλλα που μέχρι πρότινος σου έμοιαζαν κομματάκι αδιάφορα, ως σκέψεις τουλάχιστον και ως θεματολογίες. Μέσα στα λοιπά λοιπόν, που συχνά λέγονται αλλά σπανίως εξηγούνται, είναι και η λογοτεχνία. Άρχισα να βλέπω αλλιώς τις γυναίκες ηρωίδες, τους άντρες, τις δυσάρεστες καταστάσεις και τους διάφορους ρόλους που ο συγγραφέας μοιράζει στο ca...
Γράφει η Χριστοδούλου Αικατερίνη
Ναι, ναι πολύ σωστά άκουσες, ψυχής !
Τόσοι πολλοί άνθρωποι μέρα με τη μέρα περνούν και αφήνουν το λιθαράκι τους στην πορεία της ζωής μας.
Κάποιες φορές ομορφαίνουν τη διαδρομή μας με το δικό τους μοναδικό τρόπο είτε ανοίγοντας και σχεδιάζοντας δρόμους είτε απολαμβάνοντας αυτό το ταξίδι ως συνοδοιπόροι στο πλευρό μας. Τις περισσότερες φορές όμως, λειτουργούν ως τροχοπέδη, με αποτέλεσμα να σκοντάφτουμε και να σωριαζόμαστε στο τραχύ έδαφος, ματώνοντας τα γόνατα μας.
Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, μεγαλώνεις και οι συνταξιδευτές σου μειώνονται ολοένα και περισσότερο, ίσα που προσμετρώνται στα δάκτυλά σου. Τα χέρια που βασιζόσουν μαζεύονται βιαστικά στην απέλπιδη προσπάθεια σου να τα φτάσεις. Το στητό και περήφανο σώμα κυρτώνει, η ψυχική κόπωση σε καλωσορίζει με ανοιχτές αγκάλες..αδελφική σου φίλη από καιρό!
Κάποιες πληγές επουλώθηκαν πλήρως, κάποιες άλλες σε στιγμάτισαν για πάντα μένοντας εκεί να σου υπενθυμίζουν την ύπαρξη τους, άλλες στάζουν ακόμη «φαρμάκι».. Τις παρατηρείς σαστισμένος, οι θύμισες επιστρέφουν και ξαναρχίζουν να σε πονούν απ’ την αρχή.
Μα είναι αλλιώτικος ο πόνος, διαφορετικός από τους άλλους. Σε ανύποπτο χρόνο και στιγμή σε παρασύρει στο δικό του βούρκο και εσύ παλεύεις με τους δαίμονες σου να τον ξορκίσεις.
Και περνάνε, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια και ανακαλύπτεις μια μέρα την ουσία και τα διδάγματα αυτής της ξέφρενης πορείας..
Είναι τα λάθη, τα πάθη, τα σωστά σου..
...είναι η ζωή σου !
Life's like a road that you travel on
When there's one day here and the next day gone
Μου αρέσουν πολύ οι σκέψεις σου Κατερίνα μου. Ώριμες, συγκροτημένες, διδακτικές και θα έλεγα γεμάτες συναισθήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστούμε καλή μου φίλη για την κρυστάλλινη γραφή σου.
Χαίρομαι που μέσα σε λίγες γραμμές κατάφερα να αποδώσω έναν κόσμο συναισθημάτων ..!!
ΔιαγραφήΤι όμορφο να το μοιράζεσαι μαζί μας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ χαίρομαι που σας ταξιδευει στον κόσμο μου !
ΔιαγραφήΤι όμορφα που το έθεσες...Στο έχω ξαναπεί νομίζω, πως ενώ συνήθως πραγματεύεσαι θέματα στενάχωρα ή θλιβερά, πότε η ανάγνωσή τους δεν μου προκάλεσε αμιγώς θλίψη. Για κάποιο λόγο νιώθω πως είσαι βαθιά αισιόδοξο άτομο και αυτό βγαίνει και στα γραπτά σου. Ή τουλάχιστον, έτσι το εκλαμβάνω εγώ!
ΑπάντησηΔιαγραφή